Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Weinig vleiend portret van Frans fenomeen

Home

BELINDA VAN DE GRAAF

Cloclo
Regie: Florent-Emilio Siri. Met Jérémie Renier en Benoît Magimel. In 5 bioscoopzalen.

Als we in de jaren zeventig door Frankrijk reden, schalde het wel eens uit de autoradio: 'Elle a les yeux bleus Bélinda'. In de biopic over de Franse popster Claude François (1939-1978) hoorde ik het liedje opeens weer voorbij komen. Het wordt gezongen door een man in een rood fluwelen kostuum, die bij het dansen zijn zorgvuldig geföhnde blonde lokken heen en weer beweegt. Franse meisjes in minirok rennen gillend achter hem aan.

De verdienste van de film is dat hij ons laat kennismaken met een Franse popster die - anders dan bijvoorbeeld Serge Gainsbourg of Françoise Hardy - vooral in Frankrijk een fenomeen was. De episode rond het liedje 'Comme d'habitude' krijgt de meeste uitroeptekens. Het lied, dat Claude François in 1967 zong, werd overgenomen door Frank Sinatra die het in 1969 wereldberoemd maakte in de Engelstalige versie: 'My Way'.

In de film zit onze Franse popster huilend aan zijn zwembad als hij 'Comme d'habitude' zingt. Hij treurt om de verbroken relatie met France Gall, de Franse tienerster die met 'Poupée de Cire, Poupée de Son' het Eurovisiesongfestival van 1965 won, en die hij stinkend jaloers de deur wees. De tekst van het winnende liedje was van Serge Gainsbourg.

Regisseur Florent-Emilio Siri doorloopt het geijkte traject van de biopic waarin chronologisch de hoogte- en dieptepunten passeren. Daarbij maakt hij handig gebruik van de breuk met de vader die het niet kon verkroppen dat zijn zoon drummer werd, en later zanger, en die hem zelfs op zijn sterfbed de showbusiness niet wilde vergeven. Het zijn de jaren zestig. Zwarte meisjes op de Franse televisie zijn groot nieuws.

Ook opmerkelijk is dat het portret van Claude François, bijgenaamd 'Cloclo', weinig vleiend is. Hij wordt neergezet als een onuitstaanbare perfectionist die de baas speelt over zijn verschillende echtgenotes, zijn achtergronddansers en zelfs zijn tuinman. Zijn gokverslaafde Italiaanse moeder wijst hij de deur. Johnny Hallyday noemt hij zijn grote vijand. Het is daarom best moeilijk meeleven met de Franse popster van weleer, ook al speelt Dardenne-acteur Jérémie Renier hem als twee druppels water, en met een groot gevoel voor het campgehalte van zijn optredens in de jaren zeventig.

Deel dit artikel