Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

We kunnen veel, wij mensen, maar niet alles lukt

Home

Wim Boevink

‘Ik las intussen over de ruimtesonde van de Nasa die zes miljard kilometer verderop met grote precisie aan een ongedopte pinda was voorbijgeraasd’, schrijft Wim Boevink. © Wim Boevin000
Klein verslag

Wisselstoring. In afwachting van wat komen ging zwierf ik wat rond en belandde in de hal van het belendende stadskantoor. Ik bekeek er voor de zoveelste keer de maquettes van het stationsgebied, schaalmodellen vol belofte, wierp een blik op de site van de NS die niets beloofde en nam even plaats aan de leestafel.

Het ging nog even duren.

Lees verder na de advertentie

Naast me schoof een vrouw aan die twee plastic bekertjes met chocolademelk voor zich neerzette. "Wacht even", zei ze en ging vervolgens een gewatteerde jas halen en iets dat op een shopper leek. "Dat is alles wat ik nog heb", zei ze. "Ik ben mijn huis uitgezet, ik heb verder niets meer. Ja, een matras en een emmer en een dekentje misschien."

Ik knikte ernstig, maar achtte het verstandig niet onmiddellijk vragen te stellen. De vrouw, die ik rond de vijftig schatte, was gekleed in een trainingspak. Dat had ze van een vriendin, zei ze. Ze droeg dikke sokken in sandalen.

Maar voor ze verder ongevraagd uitleg gaf, wisselde ze van onderwerp en wees naar een voertuig in de hal: zo'n experimentele, op zonne-energie draaiende auto die aan races in Australië deelneemt.

Ze zei met een vies gezicht iets over Diederik Samsom en over een zonnepomp en dat alleen Geert Wilders zijn mond opendeed en ik hield het ernstig knikken nog maar even vol.

Ik had ook niet de indruk dat ze nieuwsgierig was naar een reactie mijnerzijds want ze was al begonnen aan een tirade tegen een verzekeringsbedrijf, een energieleverancier, een woningbouwvereniging en het onrecht dat haar was aangedaan door deze mafia.

Maar schulden had ze niet.

Ze had een maandelijkse energierekening van slechts 24 euro gehad, zei ze met enige trots en als vanzelf waren mijn wenkbrauwen omhooggegaan. Voor ik het wist vroeg ik hoe dat kon.

Alleen

Verwarming was niet nodig, zei ze, de woning ving voldoende zonlicht. En 's nachts lag ze altijd zo in bed (ze spreidde haar armen), zo warm had ze het. Dat bed bestond alleen uit een matras. Voor het overige bezat ze alleen een kleine televisie. Daarop keek ze naar Eva Jinek. Dat was een vriendin van Wilders, de man met het hart op de goede plaats.

Maar licht dan 's avonds, zei ik nog. Niet nodig. zei ze. Er was maanlicht genoeg. En waxinelichtjes.

Een man trad naderbij; ze begroette hem bij de voornaam. Hij wenste haar een goed nieuwjaar en nam naast haar plaats. Dat stelde me gerust. De vrouw was niet alleen.

De NS-site meldde dat een beperkte dienstregeling op gang was gekomen. Ik stapte in een gereedstaande trein, maar die reed onaangekondigd en als op hol geslagen aan mijn bestemming voorbij.

De conducteur riep om dat er sprake was van een miscommunicatie en de trein zou een extra stop maken om de gedupeerden terug te laten reizen.

Zo bevond ik mij op een landelijk stationnetje. Er kwam een tweede trein. De wisselstoring was nog niet voorbij. We stonden voor een rood sein.

Ik las intussen over de ruimtesonde van de Nasa die zes miljard kilometer verderop met grote precisie aan een ongedopte pinda was voorbijgeraasd en een vracht aan informatie naar de aarde terugseinde. We kunnen veel, wij mensen, maar niet alles lukt.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer van zijn kleine verslagen. 

Deel dit artikel