Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Waarom ik mijn biologische vrienden niet meer te eten uitnodig

Home

Laura van Baars

© Colourbox

De foodievriendinnen van Laura van Baars komen er bij haar niet meer in, nu ze zo nuffig doen over het 'prima eten' dat zij serveert. Waarom is iedereen ineens 'biologisch'? En waarom stoort haar dat zo?

Nee hoor, heerlijk is het! Wij zijn toch de flauwsten niet? Moet een avondje kunnen, hoor. Maar ja, thuis eten we sinds een tijdje alleen nog maar biologisch." Ik kijk naar mijn eettafel. Volle glazen en zorgvuldig opgemaakte borden. Een hele zaterdag is erin gaan zitten. 'De flauwsten niet': dat zijn mijn beste vrienden, tegenover me aan tafel.

Inderdaad, flauw met eten waren ze nooit. Ik zie ons nog zitten, met zijn allen in ons studentenhuis. Bij onze dagelijkse portie kiloknaller dronken we een, twee, drie, zes glazen J.P. Chenet. Het waren de goedkoopste en makkelijkste producten die de buurtsuper te bieden had. Groente? Meestal uit een diepgevroren pak of een handig blikje. Zodra de honger was gestild en er een lekker sfeertje ontstond dankzij een paar glaasjes alcohol, verzuchtten we: "Gewoon prima."

'Overvloed lijkt waardeloos'

Ten opzichte van die hoofdpijnwijn en het smakeloze vlees zonder al te veel garnering, zijn we er in vijftien jaar enorm op vooruit gegaan. We zijn afgestudeerd, hebben redelijke tot goede banen, wonen in de betere wijken van de stad of in een villadorp.

De Chenet is ingeruild voor wijn van een tientje per fles. Op tafel staan vlees van de slager en groenten van Albert Heijn.

Maar ineens lijkt al die overvloed waardeloos, en het eten vergif. Want éigenlijk willen mijn vrienden 'alleen nog maar biologisch'.

Het is er niet maar ééntje, die me dit op een zaterdagavond vertelt. De laatste tijd krijg ik het bij elke gelegenheid te horen.

"Ik heb erover gelezen", zegt de een. "Als je eens wist wat de voedingsindustrie ons voorschotelt!"

Een ander: "Ik heb zo'n bijzondere yogi ontmoet. Hij heeft me uitgelegd hoe onze lichamen ontregeld zijn geraakt door industrieel geproduceerde eten. En door alcohol. Twee glazen per week is verantwoord, zegt hij. Meer niet." Ik denk terug aan die keer dat we ziek van dronkenschap over een brugleuning hingen.

'Waarom niet?'
Alsof het nog niet genoeg is, komt de week daarop een derde: "Ik volg een cursus bij een heel wijze vrouw, die alles weet van voeding en kanker. Ik geloof haar."

Een vierde: "Doe jezelf een plezier en koop alleen nog maar bij biologische winkels. Het is gewoon lekkerder."

Een vijfde: "Nee, dat biologisch eten gezonder is, is inderdaad niet bewezen. Maar dat het beter is voor de ecologie, staat vast. Waarom zou je het dan niet doen?"

En de laatste: "Het is gewoon mijn intuïtie die me zegt dat ik biologisch moet eten."

Al die goede adviezen kruipen me onder de huid. Het zit me allemaal niet lekker. Ten eerste storen radicale omwentelingen in levensstijl bij vrienden me altijd: huh, zo ken ik je niet!

Lees verder na de advertentie
De Chenet is ingeruild voor wijn van een tientje per fles. Op tafel staan vlees van de slager en groenten van Albert Heijn

Ze geven me bovendien het gevoel dat ik iets heb gemist. Ben ik zo onnozel dat ik mij door Albert Heijn in de luren laat leggen? Ben ik zo onwetend dat ik nog steeds niet biologisch eet?

Wat het allemaal nog erger maakt, is dat we kleine kinderen hebben. Voor mijn vriendinnen staat vast dat we de volgende generatie moeten redden uit de kankerverwekkende klauwen van de voedingsindustrie. Impliciete boodschap: wie dat niet doet, is een slechte moeder.

"Maar Louise Fresco zegt...", probeer ik aan tafel tegen te werpen.

"Louise Fresco?", zegt mijn vriendin.

"Ja, de bekendste landbouwprofessor van Nederland. Eten kan volgens haar soms juist het beste industrieel worden geproduceerd. Ook al gaat het tegen je gevoel in. Worst van een varken uit een megastal kan per saldo beter voor het milieu zijn dan die van een Toscaanse keuterboerderij."

De ogen tegenover me worden glazig, en niet van de wijn. De wetenschappelijke discussie boeit mijn biovrienden nauwelijks. 'Gevoel', 'intuïtie' en 'geloof': daarop zijn hun keuzes voornamelijk gebaseerd.

'Je moet er aan wennen'
Maar zijn hun motieven overtuigend genoeg om me een slechte moeder te voelen zolang ik mijn kinderen geen Ekoplaza serveer? Eerlijk is eerlijk, ik ben er laatst heen gegaan. Wat zurig wilde het personeel me wel de weg wijzen tussen de slordig gevulde vakken en de slecht werkende weegschaal. Service en inrichting zijn niet de sterkste kanten van de biosuper.

"Dat hoeft ook niet", zegt een vriendin. "Je moet er aan wennen dat gezond eten er minder mooi uitziet dan dat bij Albert Heijn." Ik miste de vriendelijke AH-vakkenvullers die overal met je mee naartoe lopen. De Ekoplazaatjes ontlenen tijdens het vakkenvullen een bepaalde arrogantie aan het 'groene randje'. Hun lompe gedrag is misschien wel onderdeel van de hele bio-act.

De ogen tegenover me worden glazig, en niet van de wijn

Dan de kassa, en de bon. Ook daar moet je je niet door laten afschrikken, hoor ik mijn vriendinnen in m'n achterhoofd. "Biologisch dynamisch eten hóórt nu eenmaal veel te kosten. Het kan toch niet zo zijn dat bijvoorbeeld een brood maar een euro waard is? Denk eens aan de hele ecologische cyclus van ingrediënten die erin gaat zitten! Dan is drie euro voor een halfje niet te veel. En dat het brood de volgende dag oud en hard is, is een goed teken. Geen conserveringsmiddelen in elk geval."

Thuisgekomen stal ik de biologische groenten op de fruitschaal. Zo kostbaar is het bezoekje aan de biosuper geweest. Zo heb ik de koopwaar op het personeel moeten bevechten.

We hebben er een week van gegeten, en alles is angstvallig opgemaakt om verspilling te voorkomen. Pluspunt. Maar was het ook lekkerder? Het was 'gewoon prima'. Heb ik de wereld er een dienst mee bewezen? Ik hoop het.

Op zoek naar een heks
De dineravondjes hebben me twee dingen geleerd. Allereerst: de biodiscussie kan de avond in een split second verpesten voor de gastvrouw. Bij mij komen de foodies er nu even niet meer in. Hartsvriendin of niet, ze hebben me beledigd met hun gepreek. Als het eten bij mij thuis niet goed genoeg is, ga ik er ook geen dag meer voor in de keuken staan.

Ten tweede knaagt natuurlijk toch het gevoel dat ze gelijk hebben. Zolang ik geen boek, yogi of heks heb gevonden die mij een aannemelijke 'waarheid' over eten vertelt, schaar ik me nergens achter. Dat mijn vrienden allemaal op dezelfde manier praten over biologisch eten, maakt me des te opstandiger. De wetenschap induiken? Ook die is verdeeld en bevooroordeeld. Als consument die graag een rationele beslissing neemt, weet ik me eigenlijk geen raad met de biobeweging.

Ik kijk naar de fruitschaal, met nog wat biologische groentejuwelen. Welke zal ik vanavond kiezen? Hoe zal ik ze klaarmaken? Welk vlees erbij, en welke wijn? Zonde om er saus uit een pakje overheen te gooien. Misschien toch maar eens leren om een heuse fond te maken. Kookboek erbij. Bah, wat een stof zit daarop.

We hebben er een week van gegeten en alles is angstvallig opgemaakt om verspilling te voorkomen

Hoe lang is het geleden dat ik überhaupt zo over het avondeten heb nagedacht?

Heb ik dat ooit gedaan?

Mij boeide eten toch nooit zo erg?

Huh, zo ken ik mezelf niet!

Reageren? Bent u een overtuigde foodie of loopt u de kantjes er ook een beetje vanaf? Mail ons via tijdpost@trouw.nl, in maximaal 150 woorden.

Lastige gasten

'Gewone' biologische eter
Bij deze gast kun je je er niet vanaf maken met de puur & eerlijk producten van Albert Heijn of de biologische producten van andere supermarkten. De biologische eter wil dat zijn eten vrij is van kunstmest, chemische bestrijdingsmiddelen, genetische modificatie en synthetische hulpstoffen of E-nummers. Het vlees moet komen van vee dat op een diervriendelijke manier is gehouden en bijna volledig is gevoed met biologisch voer. De dieren mogen niet preventief zijn ingeënt. Dierenwelzijn staat voorop.

Ecologische eter
Deze gast gaat nog een stapje verder dan de biologische eter. Er moet rekening worden gehouden met het hele ecosysteem. Het gaat dus niet alleen om de dieren. Kunstmest en pesticiden op de groenten mogen niet omdat die op de lange termijn leiden tot onvruchtbaarheid van de bodem. Ga voor deze gast naar de bioboer of laat een groentetas thuis bezorgen. Je maakt hem of haar niet blij met eten met het EKO-keurmerk (dat Ekoplaza verkoopt), want ook daarop kunnen pesticiden gespoten zijn.

Biologisch- dynamische eter
Deze gast stelt de allerhoogste eisen aan de gesloten kringloop van voedsel. De voortplantingscyclus van gewas en dier moeten in stand worden gelaten, en er moet rekening worden gehouden met de karakters van de dieren. Bij de slacht moet het vee de horens nog op de kop hebben gehad en kippen hun volledige snavels. Deze gast maak je blij met voedsel met het Demeter-keurmerk. Voor deze gast ga je naar de natuurwinkel of naar de boer.

Goedkope bio in de suup
Wie de drempel van de biowinkel te hoog vindt, maar toch graag af en toe bioproducten koopt, kan steeds beter terecht bij de gewone supermarkt. Zelfs de Aldi heeft tegenwoordig een biologisch huismerk: 'Mama Natuur'. Het aanbod van bio- en fairtrade producten blijft gestaag groeien. Bovendien zijn de bio-producten bij de supermarkt gemiddeld een kwart goedkoper dan bij de biowinkel.

Mij boeide eten toch nooit zo erg?

Deel dit artikel

De Chenet is ingeruild voor wijn van een tientje per fles. Op tafel staan vlees van de slager en groenten van Albert Heijn

De ogen tegenover me worden glazig, en niet van de wijn

We hebben er een week van gegeten en alles is angstvallig opgemaakt om verspilling te voorkomen

Mij boeide eten toch nooit zo erg?