Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Waarom heb je mij niet vermoord?

Home

Wouter Bax

In het proces tegen Marc Dutroux kwam gisteren een van zijn slachtoffers aan het woord: Sabine Dardenne. Ze haalde uit naar Dutroux, en naar zijn exvrouw Michelle Martin.

Als meisje van twaalf werd Sabine Dardenne van haar fiets gesleurd, ontvoerd, uitgekleed en geketend, 81 dagen opgesloten in een kelder, meermaals verkracht en met de dood bedreigd. De enige die ze zag was Marc Dutroux, die haar lange tijd deed geloven dat hij haar behoedde voor een lot dat nog veel zwaarder was. Nu, acht jaar later, leidt Sabine 'een zo normaal mogelijk leven'. Een wonder, zeggen psychologen.

Een normaal meisje, inderdaad. Sinds haar bevrijding uit Dutroux' gruwelkelder in Marcinelle is Sabine niet in de publiciteit geweest. Het meisje op de foto's die de politie destijds verspreidde had een rond gezichtje en blond krullend haar. Ze lachte zoals twaalfjarigen dat doen voor de schoolfotograaf en onthulde daarbij een typisch kindergebit.

Overduidelijk een kind, terwijl de jonge vrouw die gisteren de rechtszaal betrad, alle karakteristieken heeft van een adolescent. Haar gezicht is smaller en vrouwelijker geworden, het haar valt verzorgd op haar schouders en in haar linkeroor zitten drie ringetjes. In tegenstelling tot Laetitia Delhez, die het proces in Arlon geregeld bijwoont, is dit de eerste keer dat Sabine haar mishandelaar terugziet. Het is al weken rustig rond het gerechtsgebouw waar het proces-Dutroux zich afspeelt, maar vandaag hebben zich weer veel belangstellenden verzameld. Sympathisanten van de slachtoffers hebben witte bloemen uitgestrooid, waarover Sabine zich richting de ingang begeeft.

Ze is nerveus, praat met bevende stem. Ze mijdt Dutroux' blik, maar ze zegt alles wat ze wil zeggen. Gedurende een halfuur vertelt ze. Hoe ze op 28 mei 1996, op weg naar school, van haar fiets werd gesleurd door Marc Dutroux en Michel Lelièvre. Hoe ze haar met medicijnen bedwelmden en haar meenamen naar de eerste verdieping van Dutroux' huis in Marcinelle, waar Dutroux haar uitkleedde en aan het bed vastketende met een ketting om haar nek. ,,Ik zei dat de ketting te strak zat, maar Dutroux zei dat hij zijn vuist er nog tussen kon steken en dat het dus best meeviel.”

Dan vertelt Sabine hoe ze na een paar dagen van de slaapkamer naar de kooi in de kelder werd gebracht, en vooral: hoe blij ze daarmee toen was. De kelder zou haar, volgens Dutroux, beschermen tegen zijn 'chef', de man die Dutroux later als medeverdachte Michel Nihoul zou aanwijzen en die afschuwelijke dingen met Sabine van plan zou zijn. Dingen waartegen Dutroux haar nu beschermde.

Nee, over het seksuele misbruik wil Sabine niet praten. Uit en te na is al gebleken hoe Dutroux haar en Laetitia, evenals de vermoorde meisjes An, Eefje, Julie en Mélissa als zijn speeltjes beschouwde, en als niets meer dan dat.

Des te wreder was daarom het psychologische misbruik dat ermee gepaard ging. Behalve achter een getralied hek en een deur van gewapend beton hield Dutroux Sabine in een wurggreep van angst. Als ze zich niet kalm hield zou ze door de echte slechteriken worden ontdekt, en dat zou ongetwijfeld tot een afschuwelijke dood leiden. De bende zou bovendien één of drie 'miljoen' losgeld hebben gevraagd. Maar haar ouders weigerden dat te betalen.

En dus hield Sabine zich voorbeeldig stil in haar benauwde kelder. Soms stond het traliehek open en een keer had ze op een onbewaakt moment geprobeerd de zware deur open te duwen. Maar ze kwam niet verder dan een kier waar net haar hoofd doorheen kon. Gelukkig mocht ze van Dutroux brieven schrijven naar haar ouders. Dat deed ze, kantjes vol. Ze beschreef hoe de dagen verliepen, vroeg hoe het was met haar hond Sam en schreef dat ze graag naar huis wilde.

Kort na de bevrijding van Sabine vond de politie al haar brieven onder een tapijt. Dutroux had ze natuurlijk nooit verstuurd, maar ze gelezen en zelf beantwoord. En zo las Sabine in haar cel dat ze nog even geduld moest hebben. Haar ouders onderhandelden met een bende over losgeld, maar ze moest zich echt rustig houden, anders zouden ze haar martelen en zeker doden op een gruwelijke manier. En verder moest ze zich goed wassen en goed eten, en vooral aardig zijn tegen de mijnheer die haar beschermde.

Ze heeft tijdens haar gevangenschap niemand anders dan Dutroux gezien, zegt Sabine. ,,Hij belde wel constant, maar ik kon niet verstaan met wie.” Op een gegeven moment vroeg ze zelf om een vriendinnetje, om de verveling te overwinnen, maar ze geloofde nooit dat hij daarvoor een ander meisje zou ontvoeren. Toch kwam Dutroux plotseling aan met Laetitia. ,,Laetitia vertelde dat er naar me werd gezocht”, zegt Sabine. ,,Ik wilde dat eerst niet geloven, maar ze verzekerde het mij.” Laetitia zou vijf dagen in de kelder zitten met Sabine, tot ze werden bevrijd.

Sabine leefde voornamelijk op water en koekjes. Dutroux had ook een stapel conservenblikken aangevoerd, maar daar taalde ze niet naar. De dagen leken eindeloos.

,,Ik had een Sega-spelcomputer, mijn schooltas en wat tijdschriften die ik had gevraagd. Verder heb ik bijna het hele huis schoongemaakt en was ik het seksslaafje van mijnheer daar. Ook mocht ik soms, als ik hem had geplezierd, wat televisie kijken, meestal 's nachts. Dan keek ik naar domme, ouderwetse programma's waarbij hij goed oplette dat ik geen journaals te zien kreeg.” Sabine bevestigde ook dat Dutroux haar dwong om samen naar pornofilms te kijken op de betaalzender Canal+.

'Mijnheer daar' liet gisteren vooraf door zijn advocaat melden dat hij geen vragen had aan de getuige. Omdat er tegen het verhaal van Sabine toch niets in te brengen was, misschien, maar ook omdat dit de eerste confrontatie was die Marc Dutroux van zijn stuk leek te brengen.

Hij stelt zich al zeven weken uiterst berekenend op. Volgens zijn tactiek was hij ook maar een uitvoerder, een onderworpene die zelf ook doodsbang werd gemaakt.

Naarmate haar verklaring vordert, wint Sabine's stem aan kracht. En aan het einde van haar getuigenis doet ze wat ze zich, volgens haar advocaat, al jaren geleden heeft voorgenomen.

Ze kijkt Dutroux recht aan, en stelt de vraag die haar sinds de tijd heeft beziggehouden en haar een obsessie voor de dood heeft bezorgd: ,,Ook al heb ik het antwoord al gedeeltelijk in mijn hoofd, toch wil ik weten waarom je mij niet hebt vermoord als ik toch zo'n rotkarakter had.”

Voor het eerst lijkt Dutroux nerveus. Hij spreekt sneller dan gewoonlijk. Hij zegt dat het nooit de bedoeling was haar te vermoorden. Hij geeft wel toe haar te hebben misbruikt 'waarvoor ik mijn verantwoordelijkheid neem'.

,,Niet zo overtuigend”, sneert Sabine. Ze neemt duidelijk de leiding over.

Of Dutroux haar eigenlijk had verteld dat hij een vrouw en kinderen had, vraagt de rechter.

,,Nee, natuurlijk niet”, zegt Sabine. ,,Ik was zijn vrouw.”

Dan vraagt Dutroux' echte vrouw, Michelle Martin, het woord. Ze vraagt Sabine om vergeving, omdat ze werkeloos toezag hoe haar man haar ontvoerde en verkrachtte.

Sabine laat haar echter geen illusies. ,,U, als moeder van een gezin, wist waar ik was. Ik kan uw excuses niet aanvaarden.”

Ze kijkt Martin recht aan, ze heeft deze procesdag gewonnen.

Deel dit artikel