Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vuur en ijzer

Home

Sylvain Ephimenco

Voor zover ik kan nagaan,

Ben ik naar niemand vernoemd,

Ook niet naar het vuur

Ook niet naar het ijzer

Het vuur dat lebbert, knaagt en vreet

Het ijzer dat snijdt, slaat en doodt

Ik ben mijn ouders dankbaar

Die me naar niemand vernoemden

Maar wat dan als ik met ijzer was gesmeed?

Als mijn naam door vuur was omgeven?

Waren die letters, diep in mijn ziel gekerfd,

Een last of misschien wel een zegen?

Wat voor gedicht, wat voor sonnet,

Wat voor kwatrijn en wat voor verzen?

Had ik als kind de moed toch gehad

Om het papier in lichterlaai te zetten?

Om het ijzer in twee rijmen te vangen?

Een kind ben ik niet meer

Mijn vijftiende jaar vervloog in een lach

Onbekommerd en zorgeloos

Ik weet niet hoe het had kunnen zijn

Om Auke Siebe Dirk te zijn

Een jonge en moedige scholier

Die grote mensen wilde interpelleren

Ernstige mensen in een kring en een rij

Opeengepakt om te herdenken

En om niet te vergeten

Auke is wel naar iemand vernoemd

Naar een verloren projectiel

Naar een verdwaalde ziel

Verkeerd leger, verkeerde idealen

Schreef Auke Siebe Dirk

Vluchtend voor armoede maar eveneens

Voor zijn verantwoordelijkheid

In dat Oosten waar dorpen afbrandden

Waar Russen, vrouwen, Joden

Uit hun huizen moesten kruipen

Onder een hemel vol vlammen

Vol verdriet en vol ijzer

Ik kan de hoop en de wanhoop begrijpen

In dit gedicht dat verdampt,

In het poëma dat te snel is verdwenen

Maar ook Auke zal wel moeten begrijpen

Dat goed en fout de cesuur markeert

Tussen fluweelzacht en steenhard

Tussen de kogel en de wond

Dat grijs nooit de kleur van leed is geweest

Dat wie nu de grens niet trekt

Wie dader en slachtoffer verwart

Het strijdtoneel verlaat

Zodat in de leegte die ontstaat,

Misschien iemand over 60 jaar zal schrijven

Dat ook de Noor slachtoffer was

Van zijn haat of van zijn idealen

De laatste regel van Aukes gedicht

Is voor mij als het zwaard en de zweep

Omdat, schreef de scholier,

Siebe Dirk niet vergeten mag worden

En toch zal ik hem vergeten

Bewust en zonder aarzeling

Oublié à jamais

Het spijt me moedige scholier

Ik ben ook maar een iemand

Die naar niemand is vernoemd


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel