Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vrij geworden in een vechtkooi

Home

Nando Boers

Als meisjes met jongens stoeien - en weleens winnen - dat geeft zo'n klein meisje een bepaald zelfvertrouwen dat ze haar hele leven meeneemt.' © Patrick Post

Marloes Coenen (34) is een van de beste vechtsportsters ter wereld én zet zich in om vrouwen weerbaarder te maken. Morgen betreedt ze in Californië opnieuw de vechtkooi en dat wordt spannend: als ze wint, gaat ze op voor de wereldtitel.

Ze sprintte op blote voeten naar voren. Over de zachte blauwe matten waarop de sporters normaal gesproken hun vechttechnieken bijschaven. Het was een middag in juni en de minister had zich gemeld bij de voordeur. Marloes Coenen wilde haar per se de plastic zakjes overhandigen. Dan kon Edith Schippers die zakjes over haar gehakte schoenen trekken zodat de matten niet bevuild zouden worden.

"Ik kon moeilijk van de minister verlangen dat ze haar schoenen zou uittrekken", zegt Coenen twee maanden na het werkbezoek van de minister van VWS. "Maar ze kwam al op blote voeten naar mij toe. Dat was voor mij een teken dat ze open was. Ze heeft die middag heel aandachtig geluisterd."

Achterin de ruimte zat Eberhard van der Laan, de burgemeester van Amsterdam, die in het openbaar al zijn excuses al had gemaakt omdat hij vond dat hij te voorbarig was geweest om vechtsport-evenementen te verbieden in zijn stad.

Het was Van der Laan geweest die Coenen had aangeprezen bij de minister als ze haar licht wilde opsteken over vechtsporten. Doel van het werkbezoek: aan de minister het belang duidelijk maken van een 'vechtsportautoriteit' die onder andere moet zorgen voor regulering en certificatie van de vechtsporten.

Brug
Coenen schenkt thee na haar ochtendtraining in de R-grip, de gym van Coenen en haar partner Roemer Trompet in de Amsterdamse wijk Oud-West. Daarna vertelt ze dat ze het gevoel heeft dat er twee maanden geleden een brug is geslagen. "We worden nu een beetje geholpen", zegt ze. "Dit is het moment waarop we onze sport structuur kunnen bieden, waardoor de identiteit verbetert en vervolgens ook ons imago. De minister staat open voor ons, heb ik het gevoel." Na een pauze: "Het is nu aan ons om de boel niet te verklooien."

Coenen ('ik heb ook een hele harde, ijskoude kant') beoefent 'mixed martial arts', een mengvorm van verschillende vechttechnieken zoals boksen, jiujitsu, judo, worstelen, kungfu en karate. Het strijdtoneel is een kooi en het gaat er hard aan toe. Er vloeit bloed. Er kraken botten. Omdat nogal wat vechters in aanraking komen met - of deel uitmaken van het criminele circuit kampt de sport met een negatief imago. Coenen is er echter vast van overtuigd dat MMA een positieve invloed kan hebben op de maatschappij.

"Ik vond het heel belangrijk dat de minister ons bezocht, zegt Coenen. "Ik dacht: als ik haar ook maar beetje andere informatie kan overleggen - naast die berg van negativiteit die al in haar dossier zit - zodat zij ietsjes anders over onze sport zou gaan denken, dan zou dat mooi zijn. Zij heeft zoveel macht en invloed."

Lees verder na de advertentie
Omdat nogal wat vechters in aanraking komen met - of deel uitmaken van het criminele circuit kampt de sport met een negatief imago

Coenen kwam op 14-jarige leeftijd in aanraking met vechtsport omdat ze zichzelf wilde leren verdedigen. Er gingen verhalen rond over potloodventers, die zich zouden ophouden op een verlaten stuk weg tussen Olst, haar geboorteplaats en Deventer, waar ze naar school ging. Haar oudere broers deden aan karate en kickboksen en haar opa keek graag naar bokswedstrijden op de Duitse tv. "Opa leerde verzetsstrijders in de Tweede Wereldoorlog jiujitsu", zegt ze. "Om NSB'ers in elkaar te kunnen slaan."

Bloedfanatiek
Ze is ook heel sterk beïnvloed door haar oma, vertelt ze. Die deed dingen die vrouwen normaal ook niet deden, weg van het rolpatroon. "Dat heb ik opgepakt denk ik. Ik vocht, was bloedfanatiek en voelde me daardoor anders dan de rest."

Ze vocht in haar tienerjaren twee amateurwedstrijden in Deventer en werd opgemerkt. Ze studeerde weliswaar kunst-en cultuurwetenschappen aan de Erasmus Universiteit, maar het avontuur trok en ze zei 'heel hard ja' toen uit Japan de aanbieding kwam om in Tokio te komen vechten. Ze was 19 en had geen idee waar ze naartoe ging.

Toen ze daar in de catacomben voor die kooi stond, met duizenden toeschouwers in dat stadion, kreeg ze aanvallen van diarree. "Ik was zó bang", zegt ze. "Maar ik kon niet terug. Ik weet nog dat ik dacht; ik wil die ring niet in, maar no way dat ik me terugtrek; dan maar kapot." Een paar weken later won ze haar eerste wereldtitel.

Coenen kent geen angst voor de pijn, zegt ze, wel voor de nederlaag, voor het verlies van de fysieke confrontatie. Je loopt op een dunne rand, vertelt ze. Je bent heel kwetsbaar. Je kunt je onmogelijk verschuilen en door het lichamelijke contact met je tegenstander communiceer je op een diep niveau. Daardoor is voor haar alles heel helder tijdens een gevecht en lijkt het alsof de tijd stil staat. Na de strijd is ze alle details kwijt.

Ze neemt een slok koude Marokkaanse thee en zegt: "Vechten maakt vrij. Ik kom erg dicht in de buurt van mijn eigen kern als ik in de kooi sta. Het is zo intens. Het geeft mij een vrijheid die ik nergens anders ga vinden."

Trots
'Hoeveel weet je van jezelf als je nooit vecht?' vraagt acteur Brad Pitt in de speelfilm 'Fight Club' uit 1999. Coenen denkt na en zegt: "Ik ben een keer zó verschrikkelijk hard in elkaar geslagen door een Braziliaanse, die toen zó aan de anabolen steroïde zat. Ik ben echt trots op die nederlaag, omdat ik toen bewees dat ik een vechter was. Ik gaf niet op."

Ik kom erg dicht in de buurt van mijn eigen kern als ik in de kooi sta. Het is zo intens. Het geeft mij een vrijheid die ik nergens anders ga vinden

De gevechten in de kooi hebben haar rust gegeven, veiligheid en vertrouwen om te kunnen zijn wie ze als vrouw is. Coenen vindt heel fijn om te weten dat ze mannen 'aan kan'. "Ik durf meer ruimte in te nemen", zegt ze. "Ik durf er meer te zijn. In de kooi zie je wie je bent."

Coenen draait er niet omheen. Natuurlijk zitten er een hoop criminelen in de vechtsport. De mensen die het kickboksen oprichtten hadden vaak ook banden met criminele organisaties, zeker. Daarnaast is er in 'onze calvinistische samenleving' weinig lichamelijk contact en hebben mensen überhaupt minder te maken met agressie. Vandaar dus het belang van een overkoepelende organisatie om die 'explosieve bom' te kanaliseren, met richtlijnen en keurmerken, zodat ouders met een gerust hart hun kinderen kunnen toevertrouwen aan trainers die met de juiste intenties werken en die weten wat ze doen.

Coenen vindt het helemaal niet extreem, haar sport. "Als je er niets van weet", zegt ze, "dan ga je wat je er een keer van ziet mengen met alles wat je ooit visueel hebt opgeslagen aan geweld. We snappen de fysieke handelingen niet en we 'framen' het daarom als geweld, als asociaal, crimineel en gevaarlijk. Onze maatschappij is bang geworden van vechtsporten. Ik vind dat niet erg als mensen er zo naar kijken en ik veroordeel mensen ook niet als ze onze sport niet begrijpen, maar ik heb er wel een probleem mee als ze ons gaan veroordelen.

Weerbaar maken
"Het ergste vind ik dat jonge meisjes, die hun identiteit nog moeten ontdekken, niet gaan vechten omdat het imago afschrikt. Ik vind dat die meisjes ook de kans moeten krijgen die ik heb gehad om zich te kunnen ontwikkelen als persoon. Ik vind het belangrijk dat vrouwen gaan vechten. Bovendien gaan mannen vrouwen ook op een andere manier zien. Door vechten kunnen vrouwen zich weerbaar maken en tot de kern van zichzelf komen, zichzelf leren kennen."

Een paar jaar geleden las ze een artikel over vrijwilligerswerk. Ze had al een tijdje het gevoel dat ze zich wilde inzetten voor de maatschappij, wilde wat terugdoen, een goed mens zijn. Koffie schenken in een verzorgingstehuis? Kan, dacht ze, maar dat kan iedereen. Wij? Wij hebben een gym en we hebben ervaring. Ze sloeg aan het bellen. Eerst met organisaties die vluchtelingen hielpen, maar de animo bleek gering, de drempel waarschijnlijk te hoog. Tegenwoordig ontvangt ze een keer in de maand onderdrukte vrouwen die in de crisisopvang van HVO-Querido zitten. Zelfverdedigingsles geeft ze aan voormalige prostituees, vrouwen die als slaaf in Chinese restaurants hebben moeten werken en mishandelde au-pairs.

Onze maatschappij is bang geworden van vechtsporten

Ze vertelt dat ze deze vrouwen eerst echte vechttechnieken wilden leren, maar dat was een stap te ver. Sommige meisjes schrokken. Trauma's kwamen boven. Moest ze zelf ook ervaren, zegt Coenen. En bovendien is het verloop groot door de aard van de opvang bij HVO. Nu doen ze oefeningen, slaan en trappen tegen een zak en verder drinken ze thee en zitten ze te kletsen. Dan komen ook de verhalen los. "Heftige dingen hoor", zegt Coenen.

Op woensdagmiddagen is de sfeer anders. Dan is het een vrolijke boel in de gym, als ouders hun kinderen tegen een kleine vergoeding afleveren en ze onder leiding van Coenens partner superheldentrainingen geven. Jongens en meisjes in pakjes van Batman, Mega Mindy en Spiderman stoeien en ravotten met elkaar. Met een glimlach van oor tot oor: "En als meisjes met jongens stoeien - en weleens winnen nou, dat geeft zo'n klein meisje een bepaald zelfvertrouwen dat ze haar hele leven meeneemt."

Jongens en meisjes in pakjes van Batman, Mega Mindy en Spiderman stoeien en ravotten met elkaar

Deel dit artikel

Omdat nogal wat vechters in aanraking komen met - of deel uitmaken van het criminele circuit kampt de sport met een negatief imago

Ik kom erg dicht in de buurt van mijn eigen kern als ik in de kooi sta. Het is zo intens. Het geeft mij een vrijheid die ik nergens anders ga vinden

Onze maatschappij is bang geworden van vechtsporten

Jongens en meisjes in pakjes van Batman, Mega Mindy en Spiderman stoeien en ravotten met elkaar