Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Voor Thomas, Francis, Harry en Tony, de mannen van D-day

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
Klein Verslag

Het is de week van de herdenkingen van D-day, intussen 75 jaar geleden en het is aannemelijk dat dit de laatste grote herdenking is met nog levende getuigen van die dag.

Dat maakt dat deze geschiedenis straks nog meer geschiedenis zal zijn, een geschiedenis van oude beelden, van papier, een geschiedenis zonder hartklop, vochtig oog of krakende stem.

Lees verder na de advertentie

Ze traden nog één keer voor gretige camera’s, de veteranen, de jongemannen van toen, toen op die stranden met codenamen.

Macron speldde in aanwezigheid van Trump nog een paar Legions d’Honneur op de revers van gekrompen, breekbare mannen die soms eerst even overeind moesten worden geholpen. Er waren presidentiële omhelzingen van de één, presidentiële stijve schouderkloppen van de ander.

Lendenen

Verwonderlijk bijna dat er nog zoveel waren, die negentigplussers, sommige nog met iets nabrandends in de lendenen, zoals de oude Thomas Cuthbert die de hand van Trump schudde. Toen hij naast hem Melania ontwaarde, lichtte zijn gezicht op.

“Oh, she’s a nice lady, isn’t she?” zei Cuthbert tegen de president, “If it wasn’t for you and if I was twenty years younger...” Als jij er niet was geweest en ik twintig jaar jonger...

Melania schoot in de lach en Trump antwoordde met gedeelde mannelijkheid: “He could handle it , there’s no question about it.” Hij zou haar aankunnen.

Ja hoor, jongens.

En er was Francis Resta, 94.

De camera van ‘EenVandaag’ volgde hem op de begraafplaats van Margraten waar hij schuifelde over het gras tussen de vele witte kruisen. Zijn rug gebogen. Hij droeg een zuurstofpompje met zich mee. Daar herkende hij de naam van zijn commandant en brak. George Beele. Hij leek even bij het kruis houvast te zoeken. “We noemden hem Real Beele, want hij was een échte man”, bracht hij uit. “Een man die zich er niet voor schaamde om zijn angst te tonen. Het was ook voor hem zijn eerste gevecht.”

Was dit niet liefde? Kameraadschap die nooit meer ophield?

De laatste levende getuigen van D-day; deze geschiedenis is straks nog meer geschiedenis

In het ontbijtprogramma van de BBC zat in dat Franse duingebied een oude man op een bank, nee, hij hing een beetje achterover in een wijde jas, misschien kon hij niet eens meer rechtop zitten. Hij droeg een groene militaire baret op zijn hoofd, ik kon het wapen niet herkennen.

Harry Billinge.

Dank u, zei de presentatrice naast hem, maar hij wilde haar dank niet. “Bedank mij niet en zeg niet dat ik een held ben. Ik ben geen held. Ik heb geluk gehad, ik ben hier. Alle helden zijn dood en ik zal ze nooit vergeten, zolang ik leef.” Hij zei het met felheid in zijn stem.

Nee, Harry vergeet ze niet. Zolang hij nog leeft. Maar hoe zit het met ons, die veel langer nog zullen leven, maar nooit hebben gezien wat Harry zag?

“De liefde voor deze kameraden overstijgt de liefde voor een vrouw”, zei Harry nog, geëmotioneerd.

Op weer een andere begraafplaats – er zijn er zovele – zag ik hoe Tony Foulds met een grote zakdoek de tranen uit zijn ogen wiste; hij was hier voor het eerst bij de graven van zijn medebemanningsleden. “Het moet door iedereen worden onthouden.”

Ja, Thomas, Francis, Harry en Tony, we moeten dit onthouden. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel

De laatste levende getuigen van D-day; deze geschiedenis is straks nog meer geschiedenis