Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Voor Korzo hoeft dans niet per se mooi te zijn

Home

Sander Hiskemuller

Korzo, het grootste productiehuis voor de dans in Nederland, heeft een nieuw onderkomen. Het verbouwde theater in Den Haag moet door zijn omvang bijzondere producties mogelijk maken.

Vanaf de ingang aan de Prinsestraat kijk je dwars door de foyer van het nieuwe theater heen, tot in een repetitiestudio aan toe. In één oogopslag is het gebouw ontsloten. „De opdracht aan architectenbureau 3TO was om het van het oude Korzo, benauwd ingeklemd in de Haagse binnenstad, een toegankelijk en transparant theater te maken”, zegt Leo Spreksel, artistiek directeur en programmeur dans. „In Korzo moet de dansmaker zichtbaar worden.”

Dinsdag nam prinses Máxima er al een kijkje, vanavond wordt het gebouw officieel in gebruik genomen tijdens de aftrap van de vijftiende editie van CaDance, het tweejaarlijkse festival voor moderne dans.

De meeste meubels zitten nog in bubbeltjesplastic en het stof slaat langzaam neer. Maar er heerst nu al een prettige bedrijvigheid en Spreksel is nog steeds verbluft over het resultaat. „De oppervlakte van het nieuwe Korzo is verdrievoudigd. Naast twee theaterzalen zijn er nog drie repetitiestudio’s. In de foyer kunnen we meer ontmoetingen organiseren, nagesprekken en inleidingen, maar ook diners met dansmakers en publiek.”

De schaalvergroting was hoognodig. Van oude bioscoop, die in 1984 werd gekraakt om er experimentele dans- en muziekvoorstellingen te presenteren, groeide Korzo uit tot grootste productiehuis voor de dans in Nederland. CaDance is het visitekaartje van Korzo-producties en vormt de bakermat voor de carrières van André Gingras, Ann Van den Broek, Emio Greco en Paul Selwyn Norton, choreografen die het gezicht van de Nederlandse moderne dans zijn gaan bepalen.

Spreksel: „Inmiddels spelen er onder Korzo’s vleugels op jaarbasis ook zo’n tweehonderd voorstellingen buiten Korzo, waarvan zestig in het buitenland. Voor het voorbereiden van een reeks voorstellingen in China zijn een groot team en veel studiofaciliteiten vereist. Vooral dat laatste was behelpen; onze mensen zwierven van huurstudio naar huurstudio. Alles onder één dak bespaart niet alleen logistieke rompslomp, de aanwezigheid van iedereen in één gebouw werkt ook inspirerend.”

Korzo’s nieuwe repetitiestudio’s hebben namen van danspioniers uit alle windstreken, zoals ’Duncan’, naar Isadora Duncan, een van de grondleggers van de moderne dans, of ’Ohno’, naar Kazuo Ohno, het gezicht van de Japanse butoh-dans. „We beperken ons niet tot één bepaalde stroming”, legt Spreksel uit. „Binnen de dans is de beoordeling eenzijdig: dit is goed en dat niet. Het is vaak óf abstract óf theaterdans. Maar als je een kunstvorm serieus wilt nemen, moet je verschillende artistieke stemmen laten horen.”

In het festival worden daarom choreografen in verschillende fasen van hun loopbaan gepresenteerd. Van oudgediende en ex-leider van het Nederlands Danstheater Jirí Kylián en ’Korzo-ontdekking’ Ann Van den Broek, tot nieuwkomers Alida Dors en Joeri Dubbe. „Deze choreografen denken goed na over hoe ze hun ideeën naar een publiek vertalen. Korzo staat voor ontdekken. Ik zie veel dansvoorstellingen die vooral esthetisch zijn. Dat is de norm in Nederland: dans moet mooi zijn. Daar is Korzo niet per se in geïnteresseerd.”

Wat een Korzo-choreograaf dan wel in huis moet hebben, is verwoord in het programmamotto van deze CaDance-editie: ’complexiteit en tegenstelling’. „Kunst is de extreemste vorm van communicatie. En goede kunst creëert altijd tegenspraak”, stelt Spreksel. „In moderne kunst worden grenzen opgerekt, paradigma’s omver gekegeld. Dan kun je niet verwachten dat het publiek er voor in de rij staat. Voor Korzo is het een uitdaging om dat werk te blijven presenteren en daar een vertaalslag voor te vinden: openheid en dialoog tussen kijker en maker.”

De politieke situatie baart Spreksel zorgen. Jarenlang stond cultuurpolitiek in teken van diversiteit en educatie, waartegen aan de andere kant van het spectrum aversie ontstond. „Er wordt voorbijgegaan aan de kernwaarde van kunst: een taal die individueel tot mensen spreekt.” Dat staatssecretaris Zijlstra publieksaantallen mee wil nemen in subsidieverstrekking vindt Spreksel onzalig. „Wat was er met het werk van Van Gogh gebeurd als zijn broer het niet voor hem had opgenomen?”

In de dertig jaar dat Korzo als ’grote broer’ moderne dans programmeert is er veel veranderd. De functie van een productiehuis bijvoorbeeld. „Vroeger was het een springplank naar een (eigen) gezelschap, tegenwoordig is die stap niet meer vanzelfsprekend. Zoveel plekken zijn er niet te verdelen. Die ambitie hebben de meeste makers echter nog wel, dus is het onze taak geworden om die om te buigen naar loopbaanstrategieën die wel haalbaar zijn.”

Overigens redden de échte toppers het wel, zegt Spreksel. „Makers als André Gingras, Ann Van den Broek en Emio Greco kwamen bij Korzo en in nog geen tien jaar tijd leiden ze hun eigen gezelschap. Dat neemt niet weg dat we ook afscheid van makers nemen die geen interessante ontwikkeling meer laten zien.”

Lees verder na de advertentie
Prinses Máxima (in de hoek) bezoekt het nieuwe Korzo-theater. ( ANP )

Deel dit artikel