Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Voor Kjeld Nuis is broer Skip de échte held

Home

Marijn de Vries

© Maartje Geels
column

Kjeld Nuis schaatste de sterren van de hemel in Japan, genietend van het buitenijs waar hij zo lekker pompend overheen walste. Het buitenijs dat zo gek onder de ijzers reageerde en waar de rest soms zelfs om huilen moest. 

Intussen las ik in de nieuwste ‘Helden’ hoe dat kwam, dat hij zo relaxed met alles omgaat, sinds ongeveer een jaar of twee.

Lees verder na de advertentie

Meer dan verwacht troffen me in dat interview een paar zinnen die hier helemaal niet over gingen. Ze bleven hangen, het hele weekeinde lang. Ik denk omdat er al dagen over dit onderwerp wordt gesproken, maar dan in negatieve zin.

Wil je m'n broer nog wel zijn?

Kjeld vertelt over zijn broertje, Skip. “Ik zal nooit vergeten dat hij op zijn veertiende huilend tegen mij vertelde dat hij op jongens viel. Dat vond hij zo lastig. Wat zou ik, zijn grote broer, daar wel niet van vinden? ‘Wil je nog wel mijn broer zijn?’ vroeg hij me. Vreselijk dat hij dat blijkbaar zo voelde. Maar dat lag waarschijnlijk ook aan mij, ik wekte blijkbaar de indruk dat ik dat heel erg zou vinden. Ik was een macho.”

Hij zag, toen Skip in tranen zijn verhaal vertelde, meteen wat hij met woorden had aangericht. Onbedoeld.

Afgelopen zomer vertelde Kjeld bij Linda de Mol ook al eens over Skip, die net afgestudeerd mode-ontwerper is. Hoe hij vroeger altijd nietsvermoedend opmerkingen had gemaakt. Gewoon, als jongens onder elkaar: ‘Niet zo zitten, dan lijk je wel een homo’. Of: ‘Verkleden? Dat is voor meisjes, man.’

We leven in verwarrende tijden. Sommigen zeggen: in tijden waarin niks meer mag. Geen grapje is nog toegestaan, en alles wordt ons afgepakt. Ik denk dat we leven in tijden waarin groepen die zich voorheen nooit mochten uiten, die niet gezien en waar niet naar geluisterd werd, ineens het woord krijgen. En vertellen wat hen dwars zit.

Dat is ingewikkeld. Het dwingt je tot nadenken over jezelf, en wellicht tot conclusies die niet leuk zijn. Dat je in het verleden mensen onbedoeld gekwetst hebt, bijvoorbeeld. Dat je toch niet zo prettig in de omgang bent als je altijd dacht.

Nu kun je met die wetenschap je gedrag aanpassen. Maar voor velen blijkt toegeven van onbedoeld kwetsen kennelijk te pijnlijk. Dus beschouwen ze de zender liever als een zeur. Daarmee blijven ze zelf onfeilbaar, en doen ze net als vroeger ook nu nog steeds niets fout.

Best ingewikkeld

Ik kan het me op zich nog voorstellen ook. Als je nooit onderdeel bent geweest van zo’n achtergestelde groep, lijkt het me best ingewikkeld. Het is zo onvoorspelbaar: dat wat ooit zo onschuldig leek, is plotsklaps ‘fout’. Wat gaat het volgende zijn? Welk onderdeel van je tot voor kort normale mensengedrag wordt morgen ineens niet meer getolereerd?

Nee. Dan maar liever blijven roepen: met een homograpje is niks mis. Iedereen doet het. Het is niet slecht bedoeld. Het is gewoon een grapje! Hoe moet je anders vertellen dat je iemand een sukkeltje vindt? Nou? Daar moeten homo’s maar tegen kunnen. Het betekent niets.

Natúúrlijk bedoelde Kjeld nooit iets naars met zijn macho-uitspraken, en al zeker niet richting zijn broer. Maar hij heeft er nog spijt van. Want hij zag, toen Skip in tranen zijn verhaal vertelde, meteen wat hij met woorden had aangericht. Onbedoeld. Ongewild.

De schaatser heeft moeten knokken op het ijs. Maar wie echt heeft moeten knokken, vindt hij, is Skip. En daarom is zijn broer Kjelds held. Telkens dacht ik afgelopen weekeinde, terwijl ik niet kon geloven dat het echt nog nodig is: laten we dit soort verhalen vaker delen. Als tegenwicht. Want grapjes die zogenaamd niets betekenen blijven, vrees ik, nog wel even bestaan.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Lees ook:

Kou en wind deren Nederlandse schaatsers in Japan

Schaatsen op een buitenbaan was lang geleden, maar op een enkeling na hadden de Nederlanders er niet veel moeite mee.

Deel dit artikel

Hij zag, toen Skip in tranen zijn verhaal vertelde, meteen wat hij met woorden had aangericht. Onbedoeld.