Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Voor China is Hongkong eerste stap in Lange Mars naar Taiwan

Home

ESTHER BOOTSMA

AMSTERDAM, TAIPEI - “Hongkong is de generale repetitie voor Taiwan.” Duidelijker kan David Auw, professor aan de Chengchi-universiteit in Taipei, niet zijn. De Chinezen worden steeds nationalistischer en streven naar een Groot China. Dat grote rijk moet bestaan uit China, Hongkong èn Taiwan; vandaar de felheid waarmee ze nu zelfs met raketten de sluimerende onafhankelijkheidstendens op het eiland aanvallen.

“De teruggave van Hongkong aan het moederland is het eerste station op onze Lange Mars. Daarna komt Macao en, uiteindelijk, Taiwan. We zullen een stralende toekomst hebben, als we het goed doen op het eerste station Hongkong.”

Ook dit is klaarheldere taal, afkomstig uit de mond van de Chinese president Jiang Zemin twee maanden geleden. De overdracht van de Britse kroonkolonie aan China, op 30 juni 1997 (en van het Portugese kolonietje Macao twee jaar later), is duidelijk onderdeel van een groter Chinees plan. Mocht die overdracht gesmeerd verlopen, dan is deze bovendien een goede advertentiecampagne voor hereniging met Taiwan.

Er zijn uiteraard grote verschillen: Hongkong met zijn zes miljoen inwoners is een kolonie, heeft geen president en geen eigen leger. Taiwan is sinds 1949 feitelijk onafhankelijk, telt bijna 22 miljoen inwoners en beschikt juist over een groot, modern militair apparaat. Maar beide hoorden vroeger bij het Chinese keizerrijk, worden bewoond door overwegend Chinezen, en voeren uitgebreid handel met het vasteland.

Als de raketoefeningen nu niet escaleren en de rust wederkeert na de Taiwanese presidentsverkiezingen, dan zullen alle ogen zich vooral gaan richten op Hongkong. “Tussen nu en 1 juli 1997 wordt een zeer belangrijke periode voor ons”, aldus David Auw.

Het grootste probleem is dat momenteel alle handel tussen Taiwan en China via Hongkong verloopt; Taiwanese boten en vliegtuigen mogen immers niet het vasteland aandoen. “Onze regering heeft een ernstig dilemma. Haar politiek is: geen officiële contacten met de Chinese regering, althans, niet op hoog niveau. En dus geen gesprekken over transportverbindingen. Met deze vasthoudendheid hoopt Taipei concessies los te krijgen. Maar dat lukt niet: Peking denkt gewoon: wij hebben straks toch de macht over Hongkong.”

En aangezien Hongkong momenteel dè entreehaven en het financiële centrum voor Taiwan is, kan de overdracht volgens Auw weleens heel lastig voor Taiwan worden. “We hebben nu bijvoorbeeld al moeilijkheden in onze gesprekken met Hongkong over de vluchten van onze vliegmaatschappij China Airlines. Een paar jaar geleden leek dat geen probleem na 1 juli 1997, al zouden we misschien zonder logo op Hongkong moeten gaan vliegen. Maar de laatste maanden zeggen de autoriteiten van Hongkong tegen ons: wij kunnen dat besluit niet nemen. U moet met Peking gaan praten.”

En wat China dan zal zeggen, ligt voor de hand: Taiwan en China moeten herenigen, ook al is het ene land democratisch en het andere communistisch. Peking stelt eenzelfde soort regeling voor als voor Hongkong, aldus David Auw. Een land, twee systemen. Taiwan kan net als Hongkong een zogeheten speciale administratieve regio (SAR) worden. “We mogen ons eigen leger houden, ons eigen economisch beleid, onze eigen regering.”

Of Taiwan dit 'aanbod' zou moeten aannemen, daar laat Auw zich echter niet over uit. “Ik kan alleen zeggen dat de druk na 1 juli 1997 groter zal worden, vooral als het model Hongkong goed blijkt te werken.” Kortom, àls China zich inderdaad aan zijn beloften houdt: dat de inwoners van Hongkong de komende vijftig jaar al hun vrijheden mogen behouden, van meningsuiting, van godsdienst, persvrijheid . . , dan kan Taiwan volgens Auw moeilijk nee meer zeggen tegen het aanbod ook een SAR te worden.

“We zijn nu al heel erg afhankelijk van Hongkong en dus van China”, zegt hij. “Onze export naar het Chinese vasteland heeft vorig jaar onze export naar de VS overschreden. Een aantal jaar geleden zei men: als vijf procent van onze export naar het vasteland gaat, komen we in een gevaarlijke positie terecht. Maar nu is het al meer dan vijftien procent.”

En zo heel goed gaat het niet meer met Taiwan. “Het kritische economische stadium is bereikt. Als we een tweede economische lente willen, hebben we Europese investeerders nodig. Maar die willen wel directe transportverbindingen met China, want het vasteland is hun uiteindelijke doel. Alleen moet onze regering daarvoor dus overstag, en politieke besprekingen voeren met de Chinese regering. En dat geeft China macht.”


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel