Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vlieg niet, mensen, vlieg niet

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
klein verslag

Vlieg, mensen, vlieg, riep ik uit aan een einde van een verslag over de zoveelste gestrande treinreis die ik in Duitsland maakte, een uitroep van dezelfde orde als wat je uitbrengt na een hamerslag op je duim. Een vloek.

Maar zoals het deze krant betaamt als je vloekt, je wordt onmiddellijk gekapitteld en zo mocht ik bij eco-zeloten voor wie elk vliegmasjien een instrument is van de duivel enige woede oogsten voor mijn aansporing.

Lees verder na de advertentie
Zoals het deze krant betaamt als je vloekt, je wordt onmiddellijk gekapitteld

Natuurlijk wil ik niet nog meer mensen laten vliegen, het zou de wachtrij waarin ik sta alleen nog maar langer maken en tot prijsopdrijving voeren. Bovendien heb ik ook bijzonder slechte ervaringen met het vliegverkeer, vooral toen ik me met mijn gezin ertoe had laten verleiden een ticket naar Manila te boeken bij China Eastern Airlines, een Chinese prijsvechter.

We hadden ons met een paar honderd medepasagiers op de afgesproken tijd verzameld op Schiphol toen bleek dat China Eastern de meest duurzame luchtvaartmaatschappij van allemaal was: er was geen toestel.

Panne

Het toestel dat had moeten vliegen stond in Shanghai nog met panne aan de grond en er was geen vervangend toestel voorhanden. Maar die informatie kwam pas laat tot ons, zodat we na uren op de luchthaven op de vloer te hebben gezeten en gelegen (voorzien van een noodvoedselpakket namens de KLM, omdat China Eastern op Schiphol niet eens een vertegenwoordiging had) uiteindelijk in bussen werden gedirigeerd naar hotels in Hoofddorp. Dit zonder onze al ingecheckte bagage. In die hotels zouden we zelfs twee nachten verblijven, want zolang duurde het om een toestel op Schiphol te krijgen. Als stopover-passagiers werd ons nog wel een aan China Eastern gelieerd hotel aangeboden in Shanghai.

Dat bleek een nogal aftands geval in the middle of nowhere waar mijn gezelschap in tranen in ijskoude en vale kamers zat, al afgemat van drie dagen onderweg zijn.

Tot zover de glamour van het vliegen, ik beperk me even tot deze ervaring, om mijn geliefde, aan de poëzie van het alledaagse gewijde kroniek niet te reduceren tot een rubriek voor verongelijkte consumenten. Want zelfs als ik voor mezelf spreek: sukkels zijn we allemaal. Wie nooit voor een verleidelijke aanbieding is gezwicht, werpe de eerste steen.

Treinreizen. Heerlijk.

Wereldklasse

Gisteren merkte iemand op dat het openbaar vervoer in Nederland van wereldklasse is, de treinen, de bussen, misschien moet het land hooguit Japan voor laten gaan. Maar treinreizen in Nederland zijn natuurlijk kort, te kort voor echt drama, al zijn er wel eens veldbedden neergezet op Utrecht CS.

Ger Groot beschreef gisteren in deze krant zijn liefde voor de intussen verdwenen nachttrein, de autoslaaptrein naar Italië om precies te zijn, en de aangename tijdloosheid waarmee je je in zo'n trein verplaatst.

Ik ken die trein, ik ken na het urenlange kedoenk kedoenk in de nacht het ochtendlijke openschuiven van de gordijntjes in de slaapwagen en de blik op de bergweiden bij Bolzano en dat warme zuidelijke licht op weg naar Verona, het is een sublieme sensatie.

En er zijn nog talloze tijdloze treinreizen die ik zou willen maken, liefst met nachten erbij, maar intussen zal ik ook vliegen - om ergens snel te zijn.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Leer meer afleveringen van zijn Klein Verslag op Trouw.nl/kleinverslag.

© Wim Boevin000

Deel dit artikel

Zoals het deze krant betaamt als je vloekt, je wordt onmiddellijk gekapitteld