Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Violist Merijn Rombout (1961-2018): de renaissanceman die nooit stil zat

Home

Marlies Kieft

© Hans van der Woerd
Naschrift

Een violist op skates. In de tijd dat hij speelde bij het Metropole Orkest ging hij vaak rollend naar de repetities, de viool op zijn rug gebonden. Totdat de verzekering protesteerde. Zo'n peperduur beroepsinstrument werd aan een te groot risico blootgesteld.

In zijn vrije tijd was Merijn uitvinder en bouwer, altijd bezig met het uitvoeren van de honderden ideeën in zijn hoofd. Toen hij eenmaal twee kinderen had, was het hek van de dam. Hij fabriceerde een deurmat die licht gaf en muziek maakte als je er op stapte en kano's van golfplaat, piepschuim en spanband waarmee ze op de Loosdrechtse plassen voeren.

Lees verder na de advertentie

Natuurlijk was het de aard van het beestje van de tengere violist met zijn vriendelijke ogen achter brillenglazen, dit spelen en uitvinden, maar waarschijnlijk heeft zijn ongewone jeugd ook een rol gespeeld. Geboren in Goes op 6 april 1961, vertrok het ouderlijk gezin met zijn ruim een jaar oudere broer en hem al snel naar Suriname en daarna naar Zuid-Afrika, waar Merijn de lagere en middelbare school deed. 

Hij beleefde er jongensboekavonturen - mieren roosteren en eten bij het kampvuur. Takken saai? Nee, daar kon je iets van maken. Met zijn broer bouwde hij de beste zeepkisten. Hoe machines en gereedschap werkten wisten ze van hun vader, de ingenieur. 

Merijn was nog maar zeventien toen hij zijn ouders in Zuid-Afrika verliet voor een prestigieuze con­ser­va­to­ri­um­op­lei­ding

Stenen met verhalen

Allang terug in Nederland had hij in de schuur nog steeds kratten vol met kwartsen, amethisten en tijgerogen uit Zuid-Afrika. Wanneer hij de schuur uitmestte, kwam met iedere steen een verhaal mee. Zijn jeugd in de verte bracht hem een speciale manier van kijken bij, een verwonderde blik waarbij het gewone bijzonder werd. Als zijn driejarige kleinzoon zei: 'Kijk wat een mooie dauwdruppels in dat spinnenweb', wist iedereen bij wie dat vandaan kwam.

In Pretoria volgde Merijn een middelbare school voor muziek en dans, daarin gestimuleerd door zijn muzikale ouders. De oorlog had het talentvolle vioolspel van vader en pianospel van moeder in de kiem gesmoord. Vader had een bouwbedrijf en moeder maakte sieraden.

Merijn volgde het conservatorium in het Duitse Düsseldorf, hij was nog maar zeventien toen hij zijn ouders in Zuid-Afrika verliet voor deze prestigieuze opleiding. Hij studeerde keihard, ook om het studiegeld dat hij van zijn ouders kreeg niet te verspillen. Zijn broer, die het conservatorium in Freiburg volgde, en hij vonden steun bij elkaar in het soms eenzame bestaan. Daarna studeerde Merijn in Amsterdam bij de beroemde concertviolist Herman Krebbers. Ook zijn broer werd professioneel musicus, hoboïst.

Lees verder na onderstaande afbeelding.

© rv

Na een periode bij het klassieke Gelders Orkest, deed hij auditie bij het swingende Metropole Orkest. Zesentwintig jaar lang zou hij daar spelen, al snel als aanvoerder van de tweede violen. Een enkele keer botste hij muzikaal met zijn collega's omdat hij als klassiek geschoolde violist een andere benadering kon hebben van de lichte muziek.

Bruidsjurk

Toen de liefde zijn leven binnenkwam, betekende dat een groot geluk, maar er was ook een schaduw. Zijn ouders waren het niet eens met zijn keuze. De bruiloft ging door, maar ze hadden de jaren waarin zijn ouders nog leefden minder contact. Voor zijn aanstaande bruid naaide hij zelf de jurk. Hij bezocht eerst een bruidsjaponnenwinkel, koos de mooiste jurk en bestudeerde die grondig. Daarna kroop hij achter de naaimachine. Hij naaide een witte strapless jurk met baleinen in de rok, een roze tailleband en een kapjasje.

Dolgelukkig was hij met de komst van zijn twee kinderen, voor wie hij viool speelde toen ze nog in de buik van hun moeder zaten. Toen ze naar de basisschool gingen, organiseerde hij een knutselclub en op het moment dat ze daar te oud voor werden richtte hij een jeugdorkest op 'De gevoelige snaar'. Ook kinderen die minder goed konden spelen kwamen tot hun recht, want hij schreef alle partijen zelf.

Op Marktplaats zette Merijn een advertentie waarin hij een oproep deed naar mensen die het leuk vonden om bordspelletjes te doen

In de keuken toonde hij zich eveneens uitvinder, hij bakte pannekoeken met een deel zelfgemaakte bonen en linzenmeel omdat zijn kinderen geen groente lustten. Collega's van het Metropole Orkest gaf hij zakjes meel mee voor moeilijk etende kinderen thuis. Hij kon zijn kinderen voor het slapengaan zo lang verhalen vertellen over zijn jeugd in Zuid-Afrika dat zijn vrouw hem tot de orde moest roepen.

Toffees

Zijn ouders overleden jong, net in de zestig, na een vreselijk ziekbed. Samen met zijn broer haalde hij ze vanuit Zuid-Afrika naar Nederland waar het tweetal ze de laatste jaren verzorgden. Tegen zijn kinderen sprak hij maar weinig over hen. Behalve tijdens het opruimen van de zolder. 

Onder de balken lagen de sieraden die zijn moeder had gemaakt. Verfijnde kunstwerken van emaille en koper die ze vroeger op markten in Zuid-Afrika verkocht. Door het werken met de verhitte materialen had ze zo'n dikke laag eelt op haar vingers dat ze het niet eens voelde als ze haar blote handen in het gloeiende mengsel stopte waarvan ze voor haar zonen toffees maakte. Dat vertelde hij zijn kinderen.

Lees verder na onderstaande afbeelding.

© rv

Het huwelijk was al langer niet gelukkig. Het echtpaar probeerde nog bij elkaar te blijven tot de kinderen het huis uit waren. Uiteindelijk gingen ze tien jaar geleden uit elkaar, hun zoon woonde nog wel thuis. Sociaal was Merijn in die periode onzeker. Zou het lukken om nieuwe vrienden te maken? Alleen was hij niet graag. Hij had zoveel fantasie dat het soms met hem op de loop ging en hij er zelf bang van werd. 

Spelletjes

Op Marktplaats zette hij een advertentie waarin hij een oproep deed naar mensen die het leuk vonden om bordspelletjes te doen. Merijn had dat vroeger eindeloos met zijn kinderen gedaan en miste dat nu ze beiden uit huis waren. 

De bovenverdieping van zijn Hilversumse woning verhuurde hij aan studenten en hij organiseerde maandelijks een huisdiner. Ook via het orkest en een kerkkoor dat hij dirigeerde had hij dierbare vrienden en kennissen. Het contact met zijn broer werd nog hechter, die was in dezelfde periode gescheiden.

Twee jaar geleden stopte hij, vijfenvijftig jaar oud, bij het Metropole Orkest om toe te komen aan andere dingen die hij leuk vond. Hij haalde zijn busrijbewijs en was zelfs nog even buschauffeur. Hij bouwde een beroepsviool na en zette een bedrijf op voor de verhuur en reparatie van strijkinstrumenten.

Na deze stap had Merijn het gevoel alsof zijn leven open lag met nieuwe mogelijkheden. In navolging van zijn broer kocht hij een tweede huisje in Portugal dat hij later verruilde voor een stacaravan in de Eiffel, dat was gemakkelijker te bereizen voor zijn kinderen en kleinzoon. 

Damp

Met twee vrienden van het Metropole Orkest maakte hij stadswandelingen. De laatste keer in Dordrecht waar ze op hun wandelroute een zeventiende-eeuws poortje bewonderden. 'Vita Vapor', luidde het opschrift: Het leven is een damp. 'Ja jongens, alles is vergankelijk, we moeten er alles uithalen', zeiden de vrienden tegen elkaar.

In de ochtend op Koningsdag kreeg Merijn een hartstilstand in de woning waar hij meer dan twintig jaar had gewoond

Merijn deed dat al lang. Hij was een renaissanceman die nooit stilzat, hij leefde voor de tien. En er waren nog zo veel ideeën die op hem wachtten. Honderdvijftig wilde hij worden en nog naar Mars.

De donderdagavond voor Koningsdag was eenzelfde donderdagavond als altijd. In het huis van zijn dochter en haar vriend bakte Merijn dan pannekoeken, naar het eigen bedachte recept. Zijn kleinzoon keek toe hoe opa de pannekoeken hoog de lucht in gooide waar ze een draai maakten en weer in de koekenpan terecht kwamen. Merijn was vrolijk en energiek. Hij toonde een grote belangstelling voor de handige rol afscheurdweiltjes die op het aanrecht stond; zo hoefde je nooit meer van die vieze doekjes te wassen.

'Tot morgen', zeiden ze tegen elkaar, want het jonge gezin zou de volgende dag bij Merijn lunchen, daarna zouden ze met z'n allen de straat op gaan om Koningsdag te vieren.

Lees verder na onderstaande afbeelding.

De laatste jaren was Merijn Rombout buschauffeur. © rv

Het liep anders. In de ochtend op die feestdag kreeg Merijn een hartstilstand in de woning waar hij meer dan twintig jaar had gewoond. In de keuken stond de tas met boodschappen die hij nog voor de lunch had gehaald. Tussen het etenswaar lag een rol afscheurbare vaatdoekjes.

Merijn Rombout werd geboren op 6 april 1961 in Goes. Hij overleed op 27 april 2018 in Hilversum.

In Naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende en minder bekende mensen. Een tip voor Naschrift? Mail naar naschrift@trouw.nl Of per post naar Trouw/Naschrift, postbus 859, 1000 AW Amsterdam.

Deel dit artikel

Merijn was nog maar zeventien toen hij zijn ouders in Zuid-Afrika verliet voor een prestigieuze con­ser­va­to­ri­um­op­lei­ding

Op Marktplaats zette Merijn een advertentie waarin hij een oproep deed naar mensen die het leuk vonden om bordspelletjes te doen

In de ochtend op Koningsdag kreeg Merijn een hartstilstand in de woning waar hij meer dan twintig jaar had gewoond