Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Verwende prinsesjes willen bij goede kinderzorg best werken

Home

Marja Pronk, adviseur levensfasebeleid, duurzame inzetbaarheid en het nieuwe werken.

Partners die samen 64 uur werken, dat zou de nieuwe norm moeten zijn. Hoe ze die uren onderling verdelen, is aan hen.

Enkele jaren geleden scoorde Heleen Mees met de opmerking dat Nederlandse vrouwen ambitieloos zijn. Elma Drayer mocht laatst zelfs opdraven in de show van Pauw en Witteman naar aanleiding van haar boek ’Verwende Prinsesjes’ en kortgeleden haalde minister Henk Kamp van sociale zaken de kranten met zijn uitspraak het ’opmerkelijk’ te vinden dat Nederlandse vrouwen ’tevreden’ zijn met hun deeltijdbaantje.

De deeltijdcultuur in Nederland staat steeds vaker ter discussie en is voor sommigen reden om zich neerbuigend uit te laten over (de arbeidsparticipatie van) vrouwen.

Maar zo gek doen we het helemaal niet. Het aantal werkende vrouwen in Nederland is de afgelopen 35 jaar enorm toegenomen. We hebben een arbeidsparticipatie van circa 70 procent en dit percentage neemt alleen maar toe. Van alle mannen werkt 82 procent. Zo groot is dat verschil niet meer.

Nergens ter wereld werken zoveel vrouwen parttime als in Nederland. In onze cultuur geldt dit als de ideale manier om arbeid en zorg te combineren. Jarenlang is deeltijdwerken voor vrouwen gestimuleerd. Het bleek de manier om vrouwen de arbeidsmarkt op te krijgen en in die zin is het beleid van de jaren tachtig, zeer succesvol geweest: 60 procent van de werkende vrouwen werkt in deeltijd.

De cultuur in Nederland dicteert dat je, wanneer je kinderen hebt, je die ook grotendeels zelf opvoedt. Daarom werken ook steeds meer mannen parttime (inmiddels 17 procent) en werken vrouwen in banen van gemiddeld 25 uur.

Nergens in Europa is men zo goed in staat om arbeid en zorg te combineren. Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste kinderen van Europa, dat blijkt uit onderzoek van de Verenigde Naties en is inmiddels bevestigd in onderzoek van de universiteit van het Britse York.

Waarom is die deeltijdcultuur dan toch een probleem?

Slechts de helft van de Nederlandse vrouwen is economisch zelfstandig. In een land waar een op de drie huwelijken eindigt in een scheiding, is dat op z’n minst onverstandig.

Vanuit die optiek zouden vrouwen gestimuleerd moeten worden om dusdanig onderdeel uit te blijven maken van de beroepsbevolking, dat zij, wanneer dat nodig blijkt, snel in staat zijn om hun werkweek uit te breiden.

De vraag is of deze vrouwen zich gestimuleerd voelen wanneer zij uitgemaakt worden voor verwende prinsesjes.

Daarnaast is er een economisch vraagstuk. Bij alle pogingen van de overheid om de arbeidsparticipatie van vrouwen te verhogen, speelt dit vraagstuk misschien nog wel de grootste rol. Nederland kent een toenemende vergrijzing van de bevolking die versterkt wordt doordat er minder jongeren de arbeidsmarkt op stromen.

De komende jaren zijn alle handen op de arbeidsmarkt nodig omdat het anders onmogelijk is om de collectieve voorzieningen in stand te houden. De verwachting is tevens dat er grote personeelstekorten gaan ontstaan. In sommige sectoren, zoals de zorg en het onderwijs, is dit nu al merkbaar.

De overheid heeft hier een taak. Wanneer je weet dat ouders in deeltijd werken omdat zij de zorg voor hun kinderen heel serieus nemen en tegelijkertijd roept het opmerkelijk te vinden dat vrouwen tevreden zijn met hun deeltijdbaantje, dan lijkt het net of je vindt dat vrouwen de rest van de tijd verwende prinsesjes zijn. Neem die aanleiding om in deeltijd te werken gedurende de drukste fase van het leven toch eindelijk eens serieus!

Wanneer de zorg rond kinderen goed geregeld is, zijn ouders best bereid om meer te werken. Ga met ouders in gesprek over hun wensen en behoeften in de combinatie van arbeid en zorg, en regel dat het overheidsbeleid daar bij aansluit. Zorg ervoor dat vrouwen meer uren beschikbaar krijgen, waarin er geen dubbele aanspraken op hen worden gedaan (door bijvoorbeeld op alle basisscholen een continurooster af te dwingen).

En maak werken lonend. Schaf de heffingskorting af, de belastingkorting voor niet-werkende vrouwen, en vervang deze door een arbeid- & zorgbonus. Maak van ’samen 64 uur (of in je eentje 32)’ de nieuwe norm. Werkt hij (aantoonbaar) 50 uur per week? Prima dat zij zich dan tevredenstelt met een kleine deeltijdbaan en een groter aandeel in de zorg, zolang ze samen 64 halen: bonus! Ieder 32 uur? Bonus! Werkt hij er 37 (het landelijk gemiddelde voor mannen) en zij 16, prima, maar geen bonus.

Zo wordt méér werken lonend en behouden we de vrijheid om werk en zorg op een manier in te richten die het beste bij onze cultuur en individuele situatie past.

Lees verder na de advertentie
Heb je kinderen, dan voed je ze zelf op. (FOTO WERRY CRONE)

Deel dit artikel