Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Verslaafd verouderen

Home

DOOR VAN DER WIELE

Afkicken zit er niet meer in voor veel heroïneverslaafden op leeftijd. Zorginstelling Woodstock respecteert dat. Daar krijgen de verslaafde bewoners gewoon hun dagelijkse dosis.

Met trage bewegingen frommelt hij een shagje in elkaar op de tweezitter bij de salontafel. De televisie staat geluidloos aan. In deze kamer en suite op vier hoog met uitkijk over de Haagse Schilderswijk, gebruikt Aad Akerboom (56) zijn dagelijkse portie heroïne. Dat mag gewoon in Woodstock, een Haagse woonvoorziening voor zo'n veertig drugsverslaafde 'senioren' tussen 45 en 65 jaar. Akerboom, met ingevallen wangen en een slaperige oogopslag, vindt het fijn dat de moraliserende opgeheven vinger ontbreekt. "Ik heb vaak geprobeerd om af te kicken, maar nu heb ik me neergelegd bij mijn verslaving."

Hij schoffelde talloze tuinen via afkickprogramma's om zijn leven weer op de rit te krijgen. De motivatie om clean te blijven ontbrak, hij deed het voor zijn familie. Na veertig jaar verslaving is dat een gepasseerd station en het team van Woodstock accepteert dat.

"Als we merken dat een bewoner erg onder invloed is of zichzelf niet goed verzorgt, dan gaan we wel in gesprek", zegt Claudia Barto, verpleegkundige bij Woodstock. Zo ook met Akerboom, die naast zijn reguliere drugsgebruik ook weleens aan zelfmedicatie doet met kalmerende pillen. Akerbooms gezondheid laat sowieso te wensen over. Als hij met zijn rechterbeen een stap zet, zakt zijn lichaam naar beneden alsof hij in een kuil stapt. Op zoek naar een nog bruikbare ader, spoot hij zich in de lies en dat is lelijk gaan ontsteken. Zijn heup is aangetast en nu rijdt hij rond in een scootmobiel.

De fysieke conditie van de meeste bewoners van Woodstock is niet goed. Longproblemen, hartklachten en leveraandoeningen komen veel voor. Zolang er niet al te veel somatische klachten optreden die intensieve verzorging vergen, mogen de bewoners in Woodstock blijven tot aan hun overlijden. Wie besluit om af te kicken, is bij Woodstock niet op de goede plek, benadrukt Barto. "Net zoals willen afvallen in een snoepwinkel, is afkicken tussen verslaafden niet te doen."

Lees verder na de advertentie

Aanleunwoning

Woodstock is uniek in Nederland, er zijn geen andere verzorgingshuizen speciaal voor junks en alcoholisten op leeftijd. Omdat de overheid wil dat mensen zo lang mogelijk thuis blijven wonen, krijgen de meeste verslaafden ambulante hulp, vertelt Peter Vossenberg, verslavingsarts bij Tactus Verslavingszorg. Wie niet op zichzelf kan wonen of geen huis heeft, kan terecht in een hostel. Deze vorm van begeleid wonen is niet specifiek gericht op senioren en het verschilt per hostel of er binnen gebruikt mag worden. Oudere junks kunnen ook terecht in een aanleunwoning tussen niet-verslaafde medebewoners; dat kan weleens schuren. "Gebruikers brengen hun verslavingsgedrag met zich mee", zegt Vossenberg. "Dealers komen langs en er verdwijnt weleens wat om drugs te bekostigen."

De tolerante houding die Woodstock zo bijzonder maakt, was op het hoogtepunt van de Nederlandse heroïne-epidemie in de jaren zeventig en tachtig nog omstreden, zegt historica Gemma Blok. Zij doet onderzoek naar de overlevers. "Je moest van je verslaving af. Met hooguit een afbouwdosis methadon, maar beslist geen onderhoudsdosis. Ook gebruikersruimtes waren uit den boze." Inmiddels heerst de overtuiging dat afkicken soms te hoog gegrepen is, aldus verslavingsarts Vossenberg: "We zien dat sommige mensen in tientallen jaren zo vaak zijn afgekickt en teruggevallen, dan moet je niet meer mikken op abstinentie. We zorgen ervoor dat zij zo normaal mogelijk kunnen leven met ondersteuning van medicatie."

Een langdurige zware verslaving legt een belangrijk deel van een mensenleven lam. Wie in de ban van heroïne is, bouwt niet aan een carrière, een huis, een gezin, een sociaal netwerk, een stabiele financiële situatie. In Woodstock proberen ze de bewoners op deze terreinen wel te ondersteunen. "Maar het is heel dubbel", merkt Barto op. "De basishulpvraag van onze bewoners is eigenlijk: structureer mij en geef me regels. Maar als we dat doen, kan deze groep daar niet goed mee omgaan."

Een simpel voorbeeld is de baliedienst die elke bewoner moet draaien. De baliemedewerker moet aan iedere bezoeker vragen voor wie hij komt. Moet hij naar de wc, dan is het aan hem om vervanging te regelen. Voor de bewoners van Woodstock, die een groot deel van hun leven zijn weggedoken voor verantwoordelijkheden, kan zoiets ogenschijnlijk simpels flink ingewikkeld zijn. Barto: "In hun vroegere leven kwamen ze ermee weg als ze scholden, vloekten en pakten wat ze pakken konden. Klaar. Maar hier niet."

De medewerkers van Woodstock hebben er oog voor dat hun cliënten vaak jarenlang op straat hebben geleefd. Hier wonen ze met bijna veertig mensen samen en hun begeleiders verwachten dat ze de gemaakte afspraken nakomen. Fouten maken mag, maar de medewerkers stimuleren de bewoners om hun fouten wel recht te zetten en de dingen op een andere manier aan te pakken dan ze gewend zijn.

Ook Akerboom leefde in periodes op straat, maar meestal had hij onderdak via een kamerverhuurbedrijf of een kennis. Er waren weken waarin hij duizenden guldens uitgaf aan drugs, soms joeg hij die er op een dag doorheen. "Het stelen uit winkels ging toen makkelijk, maar ik was geen ster in autokraken", zegt hij terugkijkend. Akerboom was er maar druk mee: stelen, op tijd naar de dealer voordat de afkickverschijnselen beginnen en de dagelijkse dingen als eten en douchen. Dat allemaal in een omgeving waarin niemand te vertrouwen is, want bij iedere verslaafde staat scoren voorop en dat kan het slechtste in iemand naar boven brengen.

Het leven in Woodstock brengt rust. Hier krijgt hij iedere dag zijn methadon. Van zijn uitkering betaalt Akerboom zijn verblijf, de maaltijden en zijn schulden. Wat hij overhoudt, gaat op aan heroïne. Met corveetaken verdient hij een extra zakcentje dat ook richting de heroïnedealer gaat. Het is overigens niet altijd koek en ei, zijn medebewoners komen uit hetzelfde oude kringetje. Akerboom: "Als je zo iemand weer ziet, dan word je eraan herinnert wat je gedaan hebt. Maar ik heb geen oude vrouwtjes beroofd hoor, ik had wel mijn grenzen."

Opiaatverslaafden

Volgens de Nationale Drug Monitor van het Trimbos Instituut telt Nederland nog zo'n 14.000 opiaatverslaafden: mensen die morfine, codeïne en heroïne gebruiken. De gemiddelde leeftijd van de Nederlandse heroïnegebruiker is 50 jaar. Onder jongeren is de drug niet populair meer, die roken vooral cannabis, gebruiken cocaïne of slikken xtc.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie