Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

VERKAMMAN

Home

Matty Verkamman

Johnny Bosman sprong een gat in de lucht, toen Dick Advocaat hem in 1994 op het laatste moment koos in de Oranje-selectie voor het WK in Amerika. ,,Zit het me ook eens een keertje mee'', zo jubelde de reservespits, die in 1990 huilend het trainingskamp in Zeist had verlaten, nadat Leo Beenhakker hem vlak voor sluitingstijd had geschrapt uit de groep voor het WK in Italië. Bosman kreeg in Amerika geen minuutje speeltijd, maar er bij zijn, dat telde. Johnny wist dat hij verder bescheiden moest zijn. Bergkamp en Ronald de Boer waren domweg beter.

Er bij horen, wordt dezer dagen van nieuwe dimensies voorzien. Jeffrey Talan denkt hardop aan forceren, hoe link een blessure aan de achillespees ook is. Gek genoeg hoort men er de clubarts van Heerenveen vooralsnog niet over. En daar verschijnt Ed de Goey in beeld. In 1994 was hij nog de vaste WK-keeper. In 1996 en in 1998 moest hij in Engeland (EK) en Frankrijk (WK) Edwin van der Sar voor laten gaan en nu, op zijn oude dag, heeft Ed niet alleen Van der Sar voor zich, maar ook nog Sander Westerveld. Niettemin straalt Ed als een zonnetje. Derde keeper, so what? Erkenning meneertje! Het is alsof je een diplomaat hoort. ,,Ook in deze functie hoop ik veel voor het team te kunnen betekenen.''

Tevreden reserves, althans reserves die niet met de deuren smijten, worden door een coach gekoesterd. Guus Hiddink had het dus moeilijk, want die had vier jaar terug de euvele moed Edgar Davids en Clarence Seedorf reserve te zetten en te wisselen. Guus heeft het geweten. Volop gedonder in de glazen, natuurlijk ook omdat alleen Guus begreep waarom Jordi Cruijff wel international mocht zijn. Davids en Seedorf wisten het toen wel zeker: deze compromis-coach had totaal geen respect voor de topvoetballer van Surinaamse komaf. Davids is de laatste oproer-reservist bij Oranje geweest. Gelet op zijn groei naar de status van internationale vedette, is men geneigd hem achteraf gelijk te geven; hoe ordinair, hoe vijandig en hoe onbeschoft zijn gedrag ook was. Zou Willem van Hanegem anders hebben gereageerd?

Reserves op de grote toernooien zijn al bij al de zonderlingen van Oranje. Weet u wie jonkheer Alex Graafland was? Een grote meneer bij de Haagse eliteclub HBS en in 1934 reserve van het Nederlands elftal op het WK in Italië. Dan het WK van 1938 in Frankrijk. Zes Oranje-reserves die nooit tot een heuse interland zullen komen: Been van Ajax, Plenter en Hogenbrik van Be Quick Groningen, Pijpers van Roermond, De Winter van Haarlem en Ooms van DWV. Bij het volgende WK-toernooi voor Oranje -pas in 1974- zit Haagse Harry Vos zijn tijd in Duitsland tevreden uit. Op het EK van 1976 mag Wim Meutstege van Sparta drie kwartier international zijn. Het hoogtepunt van zijn loopbaan. Zijn oranje shirt hangt ingelijst boven de tweezitter. In 1978 wordt Dick Schoenaker gematst. Linkshalf Van Hanegem valt af, linkshalf Arnold Mühren van FC Twente is de meest logische reserve, maar boze tongen beweren dat Ajax- en Oranje-captain Ruud Krol zijn maatje Schoenaker in de selectie praat.

In 1980 komen Romeo Zondervan en Martin Vreijsen op het EK in Italië uit de lucht vallen. En de dankbaarste Oranje-reserve aller tijden blijft natuurlijk Wilbert Suvrijn. In 1988 loopt Rinus Michels met 'm weg. Wilbert voelt zich nergens te groot voor. Hij speelt interlands die 58 en 112 seconden duren. Zijn bizarre reeks wordt opgerekt tot negen officiële interlands. De gemiddelde duur is 20 minuten en 40 seconden.

Deel dit artikel