Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Verkamman

Home

Matty Verkamman

Sinds woensdag ben ik een prominente Zeeuw. In het programma ingeklemd tussen de burgemeesters van Vlissingen en Middelburg, mocht ik tijdens de Nationale Voorleesdag een kwartier voorlezen. Voorlezen, dat heb ik jaren aan een stuk gedaan. Ook bij ons was Jip en Janneke favoriet. Zelf kreeg ik er meer slaap van dan de jongens, voor wie 'De sneeuwklokjes luiden' het mooiste verhaal was. Aan voorlezen zat wel een begin, maar als het aan de jongens lag geen eind. Altijd weer: ,,Nog eentje.''

Als prominente Zeeuw betrapte ik me zelf er op dat het voorlezen door volwassenen voor volwassenen ook slaapverwekkend is. Nadat ik drie collega-prominenten een kwartier had aangehoord, had de geeuwhonger mij al te pakken. Zou ik zelf de luisteraars wakker kunnen houden? Erg veel luisteraars kwamen niet op ons prominente Zeeuwen af. Kees Slager, auteur van de bestseller 'De Ramp, een Reconstructie', had met twaalf luisteraars nog de ruimste klandizie. Ik begon er met zes. Tussendoor bleken twee van de zes er niets aan te vinden - zij stapten op - maar in de slotfase kwamen er ineens weer vier bij. Toen mijn verhaaltje uit was, applaudisseerden de acht beleefd. Wij prominenten vormden een dag lang een voorlees-estafette. We moesten ons aan een strak schema houden: precies een kwartier voorlezen. Wat zou ik kiezen? Uit de boekenkast pakte ik eerst 'Het Vrome Volk' van Maarten 't Hart. In huiselijke kring las ik het verhaal 'Ouderlingenbezoek' voor. Hardop lezen in eigen huis - men keek mij meewarig aan. Kwam nog bij dat de twee ouderlingen in huize 't Hart te lang van stof waren: 26 minuten. De organisator die alle prominenten had uitgenodigd, kreeg ik kort hierna aan de telefoon en hij vond het een goed idee iets uit eigen werk voor te lezen. Dat ging Kees Slager ook doen. Kees las voor uit zijn boek 'Zeven Zeeuwse Vrouwen'; het verhaal over de verbijsterde bevolking van Westkapelle, die lang geleden Charley Toorop naakt op het Walcherse strand zag zonnen. Zelf kwam ik aanzetten met mijn verhaal over Eddy de Neve in deel 1 van de reeks 'Relikwieën van Oranje'. Eddy de Neve was de midvoor van het eerste Nederlands elftal, dat op 30 april 1905 in Antwerpen met 4-1 van België won. Eddy maakte de vier doelpunten (drie in de verlenging!), maar ondanks die historische prestatie was verder nooit iets bekend geworden over deze crack uit de oude doos. Ik heb lang gezocht en veel over hem gevonden. Eddy is al 56 jaar dood, maar voor mij is hij een goede bekende: getrouwd met en gescheiden van Daisy Maud Green, een zusje van de Engelse danseres Lilly Green; enig kind Gilles in 1941 met zijn RAF-Spitfire te pletter geslagen; broer Gilles op Soemba door menseneters verorberd; Eddy zelf in een jappenkamp omgekomen. Eddy de Neve, zo ontdekte ik ook, schreef in Nederlands-Indië een boekje:'Koning Voetbal'. De voetballers van 'Ons Indië' hebben zich in 1938 geplaatst voor de WK-eindronde in Frankrijk en Eddy geeft wat adviezen mee. De teneur is koloniaal. (,,De Indiër die een intellectueel spel speelt, valt direct op.'') De Indische jongen moeten vooral eens leren koppen, door Eddy steeds 'headen' genoemd. ,,Boven op het hoofd kan het headen een pijnlijke bewerking zijn. Beter is met het voorhoofd te headen. Anatomisch is vastgesteld dat de schedel op het voorhoofd dikker is.'' Even later headen de Hongaren in Reims beter: 6-0.

Deel dit artikel