Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vergeven wij Belgen Lance? Ach, natuurlijk wel

Home

Frank Depoorter en chef sport van Het Laatste Nieuws

Lance Armstrong en Oprah Winfrey tijdens het interview waarin Armstrong zijn dopinggebruik toegeeft. © AFP

Gisteren, kort na de middag: telefoontje van Trouw. Of ik even in 550 woorden kon uitleggen waarom Belgen op een andere manier naar de biecht - de confessie, klonk het in statig Noord-Nederlands - van Lance Armstrong zouden luisteren dan Nederlanders. Iets met katholieke moraal en vergevingsgezindheid en zo. Belgen zouden minder verontwaardigd reageren dan de doorsnee Calvinist, was de hypothese van uw krant.

Daar wou ik wel mee aan de slag. Maar ik excuseer me meteen bij alle niet-calvinistische Nederlanders, want ondanks drie jaar liefdevol asiel in Rijnsburg ben ik er nooit in geslaagd te begrijpen hoeveel gereformeerde kerken jullie precies tellen en waarin ze exact van elkaar verschillen. En gediplomeerd godsdienstwetenschapper ben ik evenmin. Bij ons is het in elk geval simpel: je bent ofwel niet-praktiserend katholiek (een overweldigende meerderheid), ofwel echt katholiek (een steeds kleinere minderheid). Anti-katholiek is ook een optie, maar dat is dan doorgaans het gevolg van een traumaatje of van de mogelijkheden één of twee. Niet-katholiek: dat zal je in België moeilijker vinden.

Best logisch dus dat wij een stevige katholieke confessie - het blijft lekker bekken - weten te appreciëren, zeker met een journalistieke biechtmoeder als Oprah Winfrey. Tranen gegarandeerd, vergiffenis evenzeer. Foutje toegeven, tien weesgegroetjes, een onzevader. Een volledige rozenkrans, misschien, als je héél stout bent geweest. En hop: daar is de absolutie al. Schuldige pleziertjes, daar weten wij wel weg mee. Anders dan de meeste niet- katholieke christenen met hun hel en verdoemenis.

Wielrennen is de ware religie
Vergeven wij Lance Armstrong zijn dopingcarrière? Ach, natuurlijk wel. Al hebben we daarvoor zelfs geen theologische argumenten nodig. Niet het katholicisme is immers onze ware religie, wel het wielrennen. 't Is koers, dat zeggen wij, Bourgondische Vlamingen, elke week. Meestal zelfs een paar keer per week. Het betekent zoveel als: Hoera, er vindt een wielerwedstrijd plaats. Of nog treffender vertaald, voor Vlaams-onkundige Nederlanders: 't Is feest! Wij feesten namelijk graag - of hebben jullie dat ook, zo veel door de baas betaalde kerkelijke feestdagen? Ik dacht het niet. Religie, koers, feest: bij ons valt het allemaal samen. Een smakelijk biechtritueel mag niet ontbreken.

Boos op Armstrong? Verontwaardigd? Het wielrennen afzweren? Kom op, zeg. Een mens zou al goed gek moeten wezen om zijn eigen feestje te verzieken door met een zuur gezicht rond te lopen. Heiligen zijn bovendien even zeldzaam in het wielerpeloton als in andere beroepsgroepen. Zelfs De Allergrootste uit de wielergeschiedenis - het is een Belg en hopelijk géén abonnee van Trouw- mag niet zonder dopingzonden heten. Maar dat doet er niet toe. Wij, koersminnende katholieken, vereren onze heiligen ondanks hun imperfecties. Is dat niet prachtig?

Arme calvinisten
Morgen wordt er in Zonnebeke, een schoon Vlaams dorpje tussen de loopgraven van Wereldoorlog I, alweer gekoerst door Sven Nys en zijn veldrijdende acolieten. Op de dag des heren zelfs in het verre buitenland, het Nederlands-Brabantse Hoogerheide. 't Is koers. 't Is feest. Maakt niet uit of het op de autoweg dan wel in een modderveld geschiedt en daar zal geen Lance Armstrong ooit iets aan veranderen. Wij, katholieke Belgen, weten ons vandaag alweer verzekerd van een meeslepend wielerseizoen met grootse helden, smeuïge dopingverhalen en insinuaties van omkoping of koersvervalsing.

Terwijl jullie, arme calvinisten, tegen beter weten in wachten op It giet oan en een Elfstedentocht die ook dit jaar wel weer in het dooiwater zal vallen. Ja, katholieken hebben het makkelijk.

Biechten maar, Lance!

Deel dit artikel