Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vereeuwigd geluk in een zelfportret

Home

Bart Ongering

"Ik zie een grote lach die ik bij mijn examenleerlingen al weken niet meer heb gezien." © Maartje Geels
Column

Het is woensdagochtend net na negenen en ik loop het schoolplein op. Links van me zie ik een meisje. Op een muurtje heeft ze een plekje gevonden waarop de zon het hardst lijkt te schijnen. 

Ik heb haar niet eerder gezien; sinds mijn verhuizing naar de bovenbouw geef ik geen onderbouwklassen meer les en valt het me op hoe snel ik me verwijderd voel van de eerste- en tweedejaars die ik toch echt acht jaar lang onderwezen heb. Naast het meisje staat een geprepareerd flesje water met een dun plakje komkommer en een schijfje sinaasappel. Ze werkt aan een portret. Even kijkt ze me aan. De kalmte in haar ogen overvalt me, maar ik kan niet precies beschrijven waarom.

Lees verder na de advertentie

'Dit kan alleen maar een zelfportret zijn', zeg ik wanneer ze de laatste hand legt aan een grote lach op het meisjesgezicht.

'Ik lach eigenlijk altijd, meester. Maar dat is ook omdat ik eigenlijk niets heb om me druk om te maken.'

Het meisje haalt een takje bessen uit haar schooltas.

Ik zie weinig meer van het kinderlijke waarmee ze drie jaar terug door de school renden

'Wilt u ook wat bessen? Ik heb ze geplukt van een struik in onze tuin. Ze zijn nu extra lekker, maar dat komt vast omdat de zon weer schijnt.'

Ze tekent dezelfde fonkeling die ik in haar eigen ogen zie. Rechtsonder schrijft ze haar naam met daarbij de datum van vandaag. Ze rolt haar papier op en wikkelt er een haarelastiekje omheen dat ze even ervoor uit haar haar heeft gehaald.

'Wilt u het hebben, meester?'

'Dank je wel. Beloof me dat je net voordat je over een paar jaar examen gaat doen, die tekening bij me ophaalt. Mocht je dan je lach verloren zijn omdat de examens je te veel worden, weet dan dat je je geluk in dit zelfportret hebt vereeuwigd.'

Het meisje heeft een brede grijns op haar gezicht die vooral het speelse van haar kindertijd verraadt. De schoolbel klinkt en ik loop snel naar boven. Ik open mijn lokaal waar mijn leerlingen al staan te wachten. Zonder dat ik erom hoef te vragen, leggen de kinderen hun werk op de tafels. Tussen hun examenbundels door kijk ik naar hun geconcentreerde blikken.

Ik rol de tekening van het meisje uit op mijn bureau. Ik zie een grote lach die ik bij mijn examenleerlingen al weken niet meer heb gezien.

In hun gezichten zie ik nog weinig restjes van het kinderlijke waarmee zij drie jaar terug door de school renden.

Deel dit artikel

Ik zie weinig meer van het kinderlijke waarmee ze drie jaar terug door de school renden