Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vele stenen verlegd in de rivier

Home

Rinske Wels

Op de laatste dag van zijn vakantie overleed afgelopen zaterdag Bram Vermeulen. De theater- en televisiemaker, componist, schrijver en schilder werd 57 jaar.

'Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.

Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.

Ik leverde bewijs van mijn bestaan.

Omdat door het verleggen van die ene steen, het water nooit dezelfde weg kan gaan.'

Regels uit het lied 'De Steen' van zanger, componist, tekstschrijver, schilder en theaterman Bram Vermeulen. Je hoort er meteen zijn raspende, hesige stem bij. Je ziet hem zo zitten achter de piano. Zaterdagochtend overleed hij in zijn slaap, 57 jaar oud. Een hartstilstand waarschijnlijk, op de laatste dag van zijn vakantie in Toscane, Italië.

Bram Vermeulen is bekend geworden door het duo Neerlands Hoop in Bange Dagen, dat hij twaalf jaar lang vormde met Freek de Jonge. De twee ontmoetten elkaar in 1967 tijdens hun studie. Ze besloten de beste cabaretiers van Nederland te worden. Dat deden ze door cabaret te maken dat er nog niet was geweest. ,,Ik wilde het gevoel hebben dat ik in mijn eigen tijd bezig was. En niet in een andere tijd. Ik kon ook vreselijk lachen om Wim Kan, maar dat was de cabaretier van mijn vader, niet van mij'', zei Vermeulen daarover.

Het werd een mengeling van politiek geëngageerd cabaret, filosofische getinte conferences en liedjes vol rock-'n-roll. Al snel rees hun ster tot grote hoogten. Vermeulen was wel gewend aan al die aandacht; in zijn jeugd stond hij elke week in de krant. Hij was een zeer begenadigd volleyballer. Op zijn zestiende werd hij prof en spelverdeler van het Nederlands volleybalteam. Die sportcarrière brak hij abrupt af, omdat hij cabaret leuker vond.

Afgelopen zaterdag zei Freek de Jonge in het NOS-journaal: ,,Bram is de man die mij wakker heeft gekust. Ik bewonderde hem om zijn onwaarschijnlijke energie en doelgerichtheid. Ik wist wel wat ik wilde, maar niet hoe ik dat kon bereiken. Hij heeft mij in een keer op dat spoor gezet.''

Na het uiteenspatten van Neerlands Hoop speelde Vermeulen met de Nederlandstalige rockband De Toekomst. Later trad hij op in allerlei muziektheatervoorstellingen en toneelstukken. Vanaf 1989 maakte hij ook een flink aantal solovoorstellingen. Zijn lied 'Een doodgewone jongen' werd in 1995 bekroond met de Annie M.G. Schmidtprijs en hij won drie Edisons.

In het begin van zijn carrière dacht Vermeulen dat een lied schrijven bestond uit 90 procent transpiratie en 10 procent inspiratie. In de loop der jaren leerde hij dat het -naar eigen zeggen- 99 procent inspiratie is en 1 procent opschrijven. Een lied hoort volgens hem ook één soort muziek af te dwingen, anders is de tekst niet goed: ,,Als je gaat zitten knoeien dan weet je al: dit wordt helemaal niks''.

Heel vrolijk werden zijn liederen nooit, eerder verhalend, bespiegelend. Bram Vermeulen neemt het liefst de luisteraar mee, en net als die zich comfortabel voelt, slaat de zanger onverwacht de hoek om.

Vermeulen geloofde in reïncarnatie. Zo wist hij zeker dat hij ooit soldaat geweest was in de Eerste Wereldoorlog. Die oorlog fascineerde hem; vorig seizoen nog maakte hij, samen met de Belgische zanger Wigbert van Lierde, de voorstelling 'Mannen maken oorlog', waarin de slag rond Ieper een grote rol speelde.

,,Hij was de laatste tijd erg gericht op het spirituele, ook in zijn liedjes. Hij geloofde niet dat het ophield bij de dood. Hij was heel erg gericht op een intense beleving van het leven'', aldus Van Lierde. Naast zijn muzikale theaterprogramma's was Bram Vermeulen schilder, schrijver en televisiemaker voor de RVU. Hij heeft zijn steen verlegd in de rivier, jazeker. Niet één steen maar vele, getuige de vele bijzondere teksten die hij schreef. Zijn liederen zullen hopelijk nog lang klinken. 'Dood ben ik pas als jij mij bent vergeten' zong hij in zijn lied 'Testament'.

Deel dit artikel