Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Van Geenhuizen stuit op territoriumdrift hockeycoach Kruis

Home

Fred Troost

Den Bosch, 24 mei 2009. Zojuist zijn de hockeysters van Amsterdam kampioen geworden. Op het veld praat een blije Miek van Geenhuizen met een verslaggever van Trouw. Bondscoach Herman Kruis komt erbij om Van Geenhuizen te feliciteren. Grappend zegt de journalist: „Herman, ik heb voor je geregeld dat Miek tot Londen bij de selectie blijft.” Kruis is not amused. „Dat maak ik zelf wel uit”, zegt hij.

Het gaat te ver om in dit toneeltje een voorbode te zien van de verwijdering van Van Geenhuizen uit het Nederlands vrouwenteam, amper drie maanden later, maar het geeft in retrospectief wel te denken. Het heeft er alle schijn van dat Kruis toen al broedde op de mogelijkheid de als lastig bekend staande speelster te lozen.

Ze kenden elkaar nog van vroeger. Van Geenhuizen speelde bij Den Bosch toen Kruis er coach werd. In 2002 kondigde ze aan naar Rotterdam te vertrekken. Zij zou samen met Janneke Schopman de ploeg uit de Maasstad versterken. Toen Schopman onverwacht naar Den Bosch vertrok, zat Van Geenhuizen klem. Bij de Brabantse club had zij bedankt en Rotterdam lokte niet meer. Het werd Laren, waar zij nu, na een intermezzo bij Amsterdam, weer speelt. Volgens Van Geenhuizen rakelde Kruis hun vroegere contact meteen op. Ze begrijpt dat niet, maar vermoedt dat haar vertrek bij Den Bosch destijds rancune heeft gewekt.

Over haar vertrek uit Oranje, zeven jaar later, lopen de visies uiteen. Volgens Kruis eiste de speelster een vaste plaats in het Nederlands team. Van Geenhuizen ontkent dat, maar noemt het respectloos dat zij met haar achtergrond bij twee oefenduels op de bank werd gehouden. Zij vindt dat Kruis vanaf het begin heeft geprobeerd haar te lozen. Hij betoogt dat zij niet in zijn concept past.

Het gebeurt vaker dat een aantredende coach de confrontatie met spelbepalende spelers zoekt door hen niet op te stellen. Kennelijk hebben coaches de behoefte hun geurvlaggen uit te zetten. Van Geenhuizen vertegenwoordigt de uitgedunde oude garde die in Peking olympisch goud haalde. Kenners noemen de ’pielkoningin’ wel Oranje’s beste speelster. Zo iemand kan voor een beginnende bondscoach maar lastig zijn, dus werkt hij haar in zijn territoriumdrift maar liever weg, desnoods via een onsympathieke Kaltstellung.

Kringen rond het team roepen nu dat Van Geenhuizen moeilijk lag in de groep, een beschamende vorm van lippendienst aan de nieuwe baas. Feit is dat Van Geenhuizen vanuit de selectie geen steun kreeg. Aanvoerster Schopman zond haar slechts een sms’je: ’Teambelang gaat boven eigen belang.’

Toch had Van Geenhuizen kunnen weten, dat ze alleen zou komen te staan. Haar vertrek biedt anderen immers kansen. In de sport geldt het adagium: homo homini lupus, de ene mens is voor de ander een wolf. Of wolvin, dat kan dus ook.

Deel dit artikel