Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Utrecht Centraal, waar je de bloedcirculatie van een stad kunt zien

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
Klein Verslag

Staat u mij toe via deze weg al diegenen te bedanken die mij eerder deze maand per mail of per brief hebben aangemoedigd deze rubriek voort te zetten op de ingeslagen weg naar binnen, lezers die bereid zijn mij te volgen ook naar waar de domeinen kleiner en persoonlijker worden, de domeinen van literatuur en beschouwing, van hoofd en hart.

Niet dat ik mijn schrijfkamer nooit meer verlaat; gisteren nog bevond ik me weer op een druk uur van de dag in het midden van de hal van Utrecht Centraal, met geen intentie om ergens naar toe te reizen, maar alleen maar daar te zijn en de spoelmachine te zien spoelen. En wat waren ze met velen, in en uit de gaten in de vloer stromend, de hal vullend met hun gegons, oud en jong, schuifelend en hollend, elk met een eigen doel en bestemming.

Lees verder na de advertentie

De bloedcirculatie van een stad.

Utrecht is natuurlijk een stad om van te houden, al zou ik als inwoner ook houden van Zwolle, Groningen, Gouda, Vlissingen, Sittard of Hengelo om maar wat uiteenlopende steden te noemen, qua schoonheid niet allemaal even rijkelijk bedeeld, maar daarom gaat het niet. Vertrouwdheid telt en vaste coördinaten.

Misschien zou ik Rotterdam een bijzondere status geven, vanwege zijn licht, zijn water, zijn gebroken geschiedenis, zijn veerkracht en ambitie. In heel zijn rauwe uitstraling meer wereldstad dan het geliefde, gouden Amsterdam met zijn ensemble aan monumenten. Maar leven, lot en liefde brachten me naar Utrecht, de stad die zich graag als vooruitstrevend en groen presenteert, als fietshoofdstad van de wereld en met verbanning van diesels en met wadi’s voor wateropvang in heringerichte straten.

Niet dat ik mijn schrijfkamer nooit meer verlaat; ik stond midden in de stationshal

Van dat groene imago merk je overigens weinig op en rond Utrecht CS.

Zo is er een overdekt plateau tussen de ingangen van het stadskantoor en van de stationshal waar een hoge glaswand de valwind moet breken die hier vrij spel heeft en flink kan aantrekken. Voor zover het oog reikt is alles glas, staal en beton, en daaraan verandert ook de lichtkranttekst boven de traverse niets: ‘Vandaag in de natuur: de paarse dovenetel staat hier en daar al te bloeien.’

Naast de toegang tot het station zag ik een etalage, waar foto’s aan nylondraden hingen. Iemand had me erop gewezen. Die etalages waren via Instagram aan kunstenaars ter beschikking gesteld en de Utrechtse fotografe Nelleke Poorthuis meldde zich meteen aan.

Toen ze haar foto’s wilde ophangen waaide het zo hard dat de wind dwars door de etalage waaide en de foto’s aan hun draden deed rondtollen.

Ook nu, bij verminderde windkracht, draaiden ze loom rond, als in een perpetuum mobile. Je zou denken dat het zo hoorde. Fraaie stadsgezichten waren het, van mij vertrouwde coördinaten, van grachten, singels en binnenstraten, waar het spiegelt en straalt. Een zachte liefdesverklaring, tollend achter glas, in een harde technische omgeving.

Ook dat zijn steden, ze bergen hun tegenstellingen in zich.

Utrecht is hier een klomp van steen, ook als je de machtige Potemkinse trappen afdaalt naar het nieuwe Jaarbeursplein, dat ze – hoop ik – net als de Neude zullen volzetten met bomen, als in een dorpsplein in Frankrijk, waar men petanque speelt in de schaduw van platanen. 

Lees ook:

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel

Niet dat ik mijn schrijfkamer nooit meer verlaat; ik stond midden in de stationshal