Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Turkse jongeren zijn geen slachtoffers

Home

Oktay Arda en Dilan Yesilgoz en respectievelijk actief lid van de VVD en bestuurslid VVD Amsterdam

Migrantengroepen lijken te strijden om wie het grootste slachtoffer is van het ’nieuwe klimaat’. Hou toch op.

Het gaat niet goed met Turks-Nederlandse jongeren, laten Turks-Nederlandse professionals deze week weten in een manifest in de Volkskrant. Zij zouden zich minder welkom voelen. Moet dat dan, zij zijn hier toch niet te gast?

Al enige tijd lijkt in de media een strijd uitgevochten te worden welke groep het grootste slachtoffer is van het ’huidige veranderende klimaat’. Zo uitte de Federatie Somalische Associaties Nederland (FSAN) haar zorgen over radicalisering in eigen kringen naar aanleiding van de arrestaties eind december vorig jaar. Somalische kinderen doen het op school het slechtst van alle migrantengroepen en meer dan een derde van de volwassenen heeft een bijstandsuitkering. „Radicalisering ligt op de loer en de overheid dient hierop beleid te ontwikkelen”, is het credo. Of neem Aissa Zanzen, woordvoerder van de Unie van Marokkaanse Moskeeën in Amsterdam en Omsteken, die in Het Parool voor een collectieve slachtofferrol pleit voor Marokkaanse moslims.

Geweld en discriminatie tegen welke groep dan ook is, te allen tijde, onacceptabel. Daar moet door alle betrokken instanties hard tegen opgetreden worden. Maar op het moment dat het gaat om zorgen over hoge werkeloosheidscijfers, verslaving, schooluitval, ziekte, radicalisering enzovoorts ligt de primaire verantwoordelijkheid bij het individu zelf.

In het manifest stelt men dat de sociale vangnetten van Turks-Nederlandse jongeren verzwakt zijn door het wegvallen van subsidies, dat deze jongeren buitengesloten worden en zich niet meer welkom voelen. Zo duwen de opstellers de jongeren in een passieve slachtofferrol. Waarom zouden zij zich ’welkom moeten voelen’ in Nederland? Dit is ook hun land. Moet Nederland deze jongeren continu welkom heten? En hoe ziet dat er dan uit? Subsidies richting de vangnetten? Waarom streeft men nog steeds naar goedkeuring en acceptatie, terwijl het gaat om jongeren die hier geboren en getogen zijn?

Wij herkennen ons hier, en met ons velen, absoluut niet in. Jong of oud, wij weigeren in een slachtofferrol gestopt te worden om er vervolgens weer uit gered te worden. Door te benadrukken dat de zelfredzaamheid van de eigen gemeenschap haar grenzen heeft bereikt, plaatsen de schrijvers van het manifest Turks-Nederlandse jongeren juist in een aparte groep, die losstaat van de Nederlandse samenleving en te onzeker is om mee te draaien . Terwijl het om de kracht van het individu zou moeten gaan, wordt de zogenaamde zwakte van een groep onderstreept.

Dit is een kwalijke zaak. Voor de meeste migranten en vluchtelingen zijn de kansen op een succesvolle plek in de maatschappij nog nooit zo groot geweest als nu. En enorm veel jongeren maken daar gretig gebruik van. De cijfers van het CBS liegen er niet om. Het scholingsniveau van migrantenkinderen is sterk toegenomen en de achterstanden op de arbeidsmarkt worden kleiner. Zoals Hans Goslinga schrijft: „In weerwil van de beeldvorming is de immigratie in het afgelopen decennium sterk afgenomen en verloopt de integratie van immigranten en meer nog hun kinderen voorspoedig” (Trouw, 8 januari). Nog steeds worden in de publieke opinie de resultaten van de commissie-Blok uit 2004 ontkend, dat integratie een autonoom en succesvol proces blijkt in Nederland.

Ook wij zijn geboren in Nederland of zijn van jongs af aan hier, voelen ons Nederlander en worden gezien als Nederlander. Wie zijn deze ’professionals’ om ons een stempel op te drukken dat we slachtoffers in deze samenleving zouden zijn? De kern van de ’slachtofferrol’ is dat mensen niet meer de regie voeren over hun eigen leven.

Een negatief beeld in stand houden is, zowel voor een aantal politieke partijen als voor delen van de gemeenschappen zelf, een welbewust gekozen strategie. Zonder slachtoffers valt er immers niemand te redden of geld te innen.

Deel dit artikel