Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Turkije betaalt een hoge prijs voor Erdogans autocratische zegetocht

Home

De mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Er komt geen einde aan de politieke zegetocht van Recep Tayyip Erdogan. Na drie termijnen te hebben gediend als premier van Turkije, heeft hij zich nu laten kiezen tot president. En hij heeft al aangekondigd het presidentschap zodanig te zullen veranderen dat hij nog meer in staat zal zijn het land naar zijn hand te zetten. Dat is een verontrustende ontwikkeling, treffend samengevat door de Turkse analiste die sprak over de creatie van een 'eenmansstaat'.

De sprong van premier naar president hebben we eerder gezien: bij Vladimir Poetin. Ook in zijn geval ging het om een leider die niet kon leven met de wettelijke, en in democratisch opzicht zeer gezonde, beperking van zijn regeerperiode. Nog ernstiger is dat daar de vergelijking niet ophoudt; in beide gevallen gaat het om leiders van het type 'sterke man' die hun land een exclusieve religieuze en nationalistische identiteit willen opleggen, waarin weinig tot geen ruimte is voor afwijkende minderheden.

Dat dit ten koste gaat van democratie en burgerlijke vrijheden is daarvan een bijna vanzelfsprekend gevolg. Naarmate de publieke portretten van Erdogan groter groeien, wordt de particuliere vrijheid kleiner. Als leider van de AK-partij heeft Erdogan zich ontpopt als een politicus die de macht ontleent aan een systeem van cliëntelisme en corruptie, waarbij zijn persoonlijke belangen niet te onderscheiden zijn van die van de staat. Dat een meerderheid van de kiezers hem toch trouw blijft, is te danken aan de economische groei die hij heeft gebracht en aan het hernieuwde zelfvertrouwen dat hij de Turken - en dan vooral de orthodox-gelovigen onder hen - heeft gegeven.

Dit is zeker een prestatie, maar Turkije betaalt er een hoge prijs voor. De uitholling van de democratie, die op lange termijn de ontwikkeling van het land slechts kan schaden, is niet alleen ontmoedigend voor veel Turken zelf, het schaadt ook de rol die Turkije internationaal had kunnen spelen. In plaats van een brug te vormen tussen Europa en het Midden-Oosten is Turkije een eiland geworden, in toenemende mate geïsoleerd door de eigengereide koers van Erdogan.

Het is treurig dat de man die bij zijn aantreden in 2003 zoveel leek te beloven voor Turkije - democratie, een gematigde islam, internationale samenwerking - bezweken is voor de autocratische verleiding. Met Erdogan in zijn huidige gedaante kan de kloof tussen de Europese Unie en Turkije alleen maar groter worden.

Deel dit artikel