Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Tijd voor militair ingrijpen in Syrië is aangebroken

home

Jan Jaap Oosterzee Vredesorganisatie IKV Pax Christi

Een soldaat van het Vrije Syrische leger in Deir ez-Zor. © REUTERS
Opinie

Er zijn geen excuses meer om de discussie over interventie uit de weg te blijven gaan. De internationale gemeenschap heeft allang vuile handen.

Een regering, die niet in staat of niet bereid is, haar eigen bevolking te beschermen tegen oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, verliest de rechtmatige claim op de soevereiniteit over haar grondgebied. Dat geldt zeker voor een regering die haar eigen bevolking doelbewust bestookt met jachtvliegtuigen. De internationale gemeenschap moet dan bereid zijn de verantwoordelijkheid tot bescherming van de burgerbevolking op zich te nemen en 'collectief, tijdig en beslissend' op te treden.

Grootste vijand
Ook de vredesbeweging moet bereid zijn gedurfde stappen te ondernemen. Voor het eerst in tijden pleiten we, IKV Pax Christi, voor een beperkt militair ingrijpen. Bijvoorbeeld door vliegvelden van het regime te vernietigen en vliegtuigen op de grond uit te schakelen.

Het Syrische regime heeft zich in de twee jaar dat de volksopstand nu gaande is, ontpopt als de grootste vijand van de bevolking. Het geweld blijft toenemen en alleen al in maart werden 6000 mensen gedood. De meerderheid van de slachtoffers is gedood door het regime; de meerderheid van hen zijn burgers.

Eigenlijk is de Syrische Oppositie Coalitie, en de facties van het Vrije Syrische Leger die haar gezag erkennen, de enige partij die in elk geval bereid lijkt om de burgerbevolking te beschermen. De Coalitie heeft daarmee meer recht om aanspraak te maken op de soevereiniteit over Syrië dan het regime-Assad. Natuurlijk zijn er nog enorme uitdagingen voor de Coalitie om Syriërs te verenigen en een inclusieve staat op te bouwen. Maar afwachtend toekijken hoe de Coalitie worstelt, is moreel onacceptabel en politiek onverstandig. Als Westerse en Arabische landen inderdaad 'Friends of Syria' zijn, zouden zij volgens een plan van aanpak moeten werken, dat niet alleen verdere steun inhoudt maar ook verdere formele erkenning in het vooruitzicht stelt. Uiteindelijk moet de Coalitie de plaats van Assad in de Algemene Vergadering van de VN in kunnen nemen, zoals zij ook al gedaan heeft in de Arabische Liga.

Friends of Syria
Heel voorstelbaar is het dat de oppositie, ook veel van de vreedzame activisten, roepen om bewapening van het Vrije Syrische leger. Voorstelbaar is dan ook dat Groot-Brittannië en Frankrijk overwegen om het Europees wapenembargo op te heffen. Zij zien ook dat vooral de Coalitie en het Vrije Syrische Leger getroffen worden door het embargo; het regime en de djihadistische groepen hebben aanzienlijk minder moeite om aan wapens te komen. Maar het bewapenen van het Vrije Syrische Leger is een riskante optie, vooral vanwege de kans op verspreiding van de wapens in een toch al onrustige regio. Ook zullen de Coalitie en het Vrije Syrische Leger meer mechanismes moeten ontwikkelen om misbruik te voorkomen.

De landen die zich 'Friends of Syria' noemen, zouden niet op zo'n manier de gehele verantwoordelijkheid voor de bescherming van de Syrische burgerbevolking bij de Syrische Oppositie Coalitie moeten neerleggen, maar hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen. Hoe lang kunnen zij afzijdig blijven zonder hun geloofwaardigheid te verliezen? Een beperkte vorm van ingrijpen, bijvoorbeeld door vliegvelden van het regime te vernietigen en vliegtuigen op de grond uit te schakelen, zou de mogelijkheid van het regime om zijn eigen bevolking aan te vallen al sterk beperken. Dat zou dan ook humanitaire hulp en wederopbouw in die delen van het land waar Assad alle macht verloren heeft mogelijk maken. Militair analisten stellen dat zo'n beperkte militaire actie de meest effectieve en meest snelle wijze is om burgers beter te beschermen tegen betrekkelijk lage politieke risico's.

Bescherming
Meer dan een jaar geleden zei Ban Ki-moon, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties: "The world community has failed the Syrian people."

Syriërs voelen zich massaal in de steek gelaten door de internationale gemeenschap, en in het bijzonder door het Westen. De Syrische bevolking heeft niet alleen brood en dekens nodig, maar in de eerste plaats bescherming. Mocht daarvoor binnen de VN-Veiligheidsraad geen consensus zijn, dan kan de Algemene Vergadering zich daarover uitspreken. Dat zou een actie formeel niet legitimeren, maar wel meer rechtvaardigen. Angst om vuile handen te maken mag geen excuus zijn om de discussie over interventie uit de weg te blijven gaan. Vuile handen heeft de internationale gemeenschap allang.

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.

Deel dit artikel

Advertentie

Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang tot Trouw.nl.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.