Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Terwijl mijn dochters met E-readers op vakantie gaan, ga ik op zoek naar nieuwe oude boeken

Home

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels

Genoeg om je over op te winden, zelfs in zo'n relatief rustig weekend: het vicevoorzitterschap van de Raad van State, Brabantse jachtluipaarden, de achttiende plek.

Daarom bevelen wij van Kalmte voor Allen, om weer bij te komen van de emoties, Boek en Bieb aan. In een ietwat stoffig maar daarom nog niet vergeten hoekje van mijn geest heb ik altijd bibliothecaris willen worden. Natuurlijk niet in een Rem Koolhaas-achtig gebouw met veel licht, een koffiecorner en een piano waar zomaar iedereen Vader Jakob op mag spelen. Nee, de bibliotheek in mijn hoofd is een statig oud stadspaleis, de Bodleian Library in Oxford bijvoorbeeld, met hoge ramen, in kalfsleer gebonden boeken, incunabelen aan de ketting en veertiende-eeuwse handschriften in vitrines.

Lees verder na de advertentie

De vroegere Koninklijke Bibliotheek in de Kazernestraat te Den Haag waar ik als puber wel kwam, komt er ook in de buurt. In plaats daarvan woon ik nu tussen mijn eigen boeken, zo'n 8.000 in getal schat ik. Ik koester ze. Terwijl mijn dochters met E-readers op vakantie gaan, snuffel ik in antiquariaten op zoek naar nieuwe oude boeken die ik begeer. Niet eens per se om ze te lezen maar om ze open te slaan, mijn neus erin te steken.

Soms moet dat, als het nieuws je te machtig wordt: het ouds

Het ouds

Mijn moeder liet me onlangs de complete elfdelige Seventhday Adventist Bible Commentary van mijn vader uit het ouderlijk huis meenemen, een encyclopedie waar ik mijn hele jeugd op heb uitgekeken en die ik nu eindelijk in m'n eigen kast kon zetten. En even later tikte ik op een online veiling het driedelige 'Stam- en Wapenboek van aanzienlijke Nederlandsche Familiën met genealogische en heraldische aanteekeningen' door A.A. Vorsterman van Oijen op de kop. Dat zijn loodzware turven van een halve meter hoog, gevuld met stambomen van families als Baart de la Faille en Van Löben Sels. En met kleurig gereproduceerde familiewapens, voor onze vette vingers afgeschermd met Japans rijstpapier. Dat zal de e-readers leren!

De eerste bieders, majesteitsschenners van de bovenste plank, boden er vijf en zes euro voor maar ik dacht: laat ik ze direct afschrikken en drukte op het knopje van 300 euro. Het werkte, niemand durfde mijn bod nog te passeren en nu liggen ze op een bibliotheekkussen op mijn bureau want ze passen niet in de kast.

Het mooie van dat soort boeken is niet zozeer wat erin staat, want dat is tegenwoordig ook en misschien wel beter op internet te vinden, maar het feit dat anderen ze in handen hebben gehad. Dat Vorsterman van Oijen ze publiceerde in de tijd dat het Habsburgse huis Oost-Europa nog bezat, met, zoals ik in een gedicht van Benno Barnard las 'kastanjealleeën, een al welhaast / expressionistische zon, een okerkleurig gymnasium, / bedaard antisemitisme, jonge dichters', dat er honderden bibliotheekbezoekers (de mijne zijn voormalige bibliotheekexemplaren met de code nog op de rug, als oude renpaarden die niet willen rusten) in hebben zitten turen op zoek naar hun voorouders. En nu in mijn eigen huis, waar ik er elke dag even vol liefde en ontzag in blader. Soms moet dat, als het nieuws je te machtig wordt: het ouds.

Lees alle columns van Rob Schouten terug op trouw.nl/robschouten.

Deel dit artikel

Soms moet dat, als het nieuws je te machtig wordt: het ouds