Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Taal en integratie

Home

Fé Toussaint

Als het aan de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling ligt, hoeven immigranten in de toekomst de Nederlandse taal niet meer verplicht te leren. Slechts voor mensen die bijvoorbeeld als leraar, dokter of ambtenaar werken zou de verplichting nog moeten gelden. Dit advies staat in de publicatie 'migratiepolitiek voor een open samenleving', die de RMO gisteren presenteerde aan minister Gerd Leers.

De Raad zegt in de publicatie dat Nederland haar migratiestromen meer zou moeten gaan zien als een welkom onderdeel van een open samenleving. Des te opvallender vind ik hun aanbeveling: voor veel mensen vormt juist het taalgebrek van immigranten een bron van irritatie. Het is immers niet erg handig als je bijvoorbeeld op het werk of in een winkel niet wordt begrepen omdat je de taal niet voldoende spreekt. Daarom lijkt een verplichting tot het leren van onze taal een goede maatregel om de integratie te bevorderen.

Maar onze frustraties rondom de taalvaardigheden van immigranten gaan verder. Ik hoor vaak van mensen in mijn omgeving dat ze het vervelend vinden, als anderen op straat in hun moedertaal met elkaar praten. Volgens velen is dit een teken van onwil om te integreren. Nu moet ik toegeven dat ik me ook wel eens lichtelijk ongemakkelijk voel, als mensen in de trein tegenover mij zitten en er vrolijk op los praten en giechelen in een voor mijn onverstaanbare taal. Maar in feite hanteren wij, door kritiek te leveren op het taalgebruik van immigranten in ons land, een behoorlijk dubbele standaard.

Het gebeurt namelijk niet zelden dat we wel vrolijk kennissen of familieleden uitzwaaien, die immigreren naar het buitenland zonder enige kennis van de inheemse taal.
Dit wordt tijdens enkele tv-programma's nog maar eens pijnlijk duidelijk gemaakt. In programma's als 'Ik vertrek' worden stelletjes die van plan zijn naar bijvoorbeeld Zuid-Spanje te verhuizen om een Bed&Breakfast te beginnen als enorm avontuurlijke en wereldwijze wezens neergezet. Dat het koppel in kwestie vaak niet verder dan een onbeholpen klinkend 'buenos días' komt, wordt totaal niet als probleem of onwil tot integratie gezien.

Misschien is het wel terecht, dat wij ons niet zoveel zorgen maken over de taal van het land waar we eventueel naar emigreren. In veel landen is het redelijk gangbaar dat mensen op straat in hun eigen taal spreken. Een duidelijk voorbeeld hiervan vormen de Verenigde Staten, waar in de steden door grote groepen immigranten Chinees, Spaans of Italiaans wordt gepraat. Terwijl kinderen van immigranten kort na aankomst het Engels steeds beter onder de knie krijgen, leren de Amerikaanse kinderen op hun beurt de taal van hun geïmmigreerde vrienden kennen.
Zo is zowel bij de Spaanse bevolkingsgroep, als bij Amerikanen die veel met deze bevolkingsgroep te maken hebben, een variatie van de twee talen ontstaan: 'Spanglish'.

Zo'n scenario lijkt in Nederland vooralsnog onmogelijk. Op het advies van de RMO heb ik maar weinig positieve reacties gelezen - in het huidige politieke klimaat zou juist een verscherping van de immigratie-eisen logischer lijken. Maar afgezien van de opvallende timing zou de publicatie van de RMO ons wel aan het denken moeten zetten: Het grote belang dat wij aan de taaleis hechten, zegt niet zoveel over de eventuele onwil te integreren van immigranten. Het getuigt meer van onze eigen onwennigheid om mensen vanuit andere culturen op ongedwongen, constructieve wijze te laten integreren in onze samenleving.

Deel dit artikel