Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Stoppen is niet zo makkelijk

Home

INTERVIEW | PERDIEP RAMESAR EN MARTIJN ROESSINGH

Raamprositutie. © ANP

Patricia Perquin werkte vierenhalf jaar achter de ramen op de Wallen. In haar boek beschrijft ze de rauwe realiteit van het leven als prostituee. 'Je bent een geautomatiseerd ding geworden.

'Een lach is niet altijd een lach", zegt Patricia Perquin. "Een man die op de Amsterdamse Wallen loopt moet echt niet de illusie hebben dat de vrouwen daar allemaal zitten voor hun plezier en hem verleiden omdat ze hem echt leuk vinden. Ze moeten geld verdienen."

Patricia is niet haar echte naam, maar een gefingeerde, om haar veiligheid te waarborgen en haar familie te beschermen. Maar het is inmiddels wel een bekende naam in het wereldje. Onder haar schuilnaam publiceerde ze een serie verhalen in Het Parool en het AD over haar leven achter het raam op de Wallen, op basis van de dagboeken die ze in de vierenhalf jaar op de Wallen bijhield. Nu heeft ze de verhalen uitgewerkt in een boek 'Achter het raam op de Wallen; mijn verhaal'. Dat biedt een onthullend, soms schrijnend, maar vooral zeer realistisch beeld van de wereld in en achter de peeskamer.

Perquin - goed milieu, welbespraakt, ooit een fijne baan in de reclamewereld - werkte niet gedwongen in de prostitutie. Na een relatiecrisis vluchtte ze in koopwoede, waardoor ze in korte tijd een schuld opbouwde van 150.000 euro. De schuldeisers wilden geld zien, een deurwaarder gaf haar nog een laatste kans voor haar huis zou worden leeggehaald.

Via een vriendin kwam ze terecht bij de enige lucratieve optie die ze nog kon bedenken: haar lichaam verkopen achter het raam. Escortwerk, wat gezien haar achtergrond mogelijk meer voor de hand had gelegen, zag ze niet zitten vanwege de onveiligheid en omdat ze dan minder haar eigen baas kon zijn.

"Het romantische beeld wordt in stand gehouden"
Spijt heeft ze niet, maar verontwaardigd is ze wel na al die jaren. Ze ergert zich kapot aan mensen die blijven beweren dat raamexploitanten zich bekommeren om de vrouwen en dat de prostituees veel plezier aan hun werk beleven. "Het romantische beeld wordt in stand gehouden door sommige tv-programma's en door veel boeken. Frans Bromet begint volgende week bijvoorbeeld met een serie documentaires en in de trailer zie ik dan weer diezelfde kamerverhuurders en diezelfde prostituees die dat verkondigen. Ook de 'Ouwe hoeren', de twee oude zussen die al sinds hun jonge jaren in de prostitutie werkzaam zijn en onlangs te zien waren in een documentaire, vertellen niet het werkelijke verhaal. Zij hebben het vooral over hun leuke, grappige en romantische momenten. Ik ben de laatste om te beweren dat dit werk alleen kommer en kwel is, maar geloof me, er zijn zeker niet alleen mooie momenten. Zij vertellen niet hoe het is om bijna gewurgd te worden, of om geslagen, bestolen en opgelicht te worden. Daar hoor ik ze niet over, althans op televisie en in interviews. Daarom is het van belang dat het echte verhaal wordt verteld, zoals het leven is."

In haar dagboeken hield ze in detail bij hoe haar dagen op het barkrukje achter het raam eruitzagen. "Het begon met één dagboek, het zijn er twaalf geworden. Ik had nooit gedacht er een boek over te schrijven. Ik hield het puur voor mezelf bij. Dat was goed, omdat ik het van me af kon schrijven. Maar zonder dagboek had ik nooit al die details en gesprekken kunnen navertellen."

Fysiek kan het werk loodzwaar zijn, blijkt uit haar verhaal, bijvoorbeeld als tijdens de Dolle Dwaze Dagen van de Bijenkorf tientallen klanten per dag binnenstappen. De werkomstandigheden zijn dan ook verre van ideaal, en over de mensenhandel in de prostitutie maakt ze zich geen illusies. Maar zelfs zelfstandig werkende Nederlandse prostituees staan vaak machteloos tegenover de eisen van exploitanten of klanten. En de hulpverlening schiet bovendien zwaar te kort, zeker bij vrouwen die eruit willen stappen.

Maar de grootste belasting is psychisch. Ook vrouwen die vrijwillig en zelfbewust in de prostitutie stappen en er even vrijwillig weer een punt achter zetten, kampen met de gevolgen. "Je noemt het tegenwoordig een bipolaire stoornis", beschrijft Patricia haar psychische gesteldheid. "Ik kan heel euforisch zijn, en ik kan maandenlang heel erg somber zijn. Met goede medicijnen kan ik daar perfect mee leven, dat hebben veel mensen. Maar nu ik zo stabiel ben, ga ik ook veel meer voelen. Ik praat er één keer in de week met een psychiater over. Ik kan bijvoorbeeld niet meer voor een raam zitten, ik bekijk mannen heel anders, ik kan er niet tegen als ze mij knuffelen. Je wordt afstandelijker, wantrouwiger. Mijn zelfrespect, wat ik wel degelijk had, moet weer opnieuw opgebouwd worden."

Tienduizend klanten
Patricia heeft pas recent geteld hoeveel klanten ze in al die jaren heeft gehad: zo'n tienduizend. "Ik schrok, het is slecht voor je zelfbeeld. Je denkt: wie wil mij ooit nog hebben. Mensen noemen een vrouw die af en toe een onenightstand heeft gehad al een afgelikte boterham, dus hoe eerlijk kan ik ooit zijn tegenover andere mensen? Of ga ik het dubbelleven doortrekken?"

Dat ze niet meer achter een raam kan zitten, is volgens haar veelzeggend. "Als ik achter een raam zit en er loopt een man voorbij, dan is er maar één blik nodig en dan ga ik weer." Patricia doet voor hoe ze dan gaat lachen. "Ik zeg nog net geen 'vijftig euro'. Je bent jezelf niet. Dat is heel vernederend, je wordt heel boos op jezelf. Je hebt geen controle meer over jezelf, je bent een geautomatiseerd ding geworden. En als ik bijvoorbeeld in de auto rijd, ga ik bij een stoplicht nooit meer precies naast iemand staan. Ik stop nu bij het achterportier. Want mannen kijken, en vrouwen kijken ook. Ik kan mij dan geen houding meer geven, ik begin te lachen. Terwijl dat niet normaal is. Je kunt een knikje geven, maar je kunt niet verleidelijk naar de bestuurder naast je gaan zitten lachen. Vroeger had ik ook geen gedachten bij mannen. Een lekkere man was een lekkere man, en verder klaar. Tegenwoordig zit ik in te schatten: oh ja, jij doet dit, en jij doet dat. Dat is niet alleen vervelend, dat is soms gekmakend."

Het zijn gevolgen die ze niet zag aankomen en waarvan ze zich pas de laatste jaren bewust werd. "De eerste jaren werk je, de wereld draait door, maar je bent er niet. Je bent zo gefixeerd op dát leven dat er geen plaats is voor het andere leven. Die moeizame omgang met mannen is een teken dat ik ook nog steeds met het werk bezig ben. Het is zelfs zo erg, ik durf het bijna niet te zeggen... maar weet je dat ik het mis? De spanning, het bekeken worden, dat waren de dingen die ik verafschuwde, maar die ik nu mis. Dan realiseer ik me dat er nog veel werk aan de winkel is. Je kunt niet zomaar zeggen dat je ermee kapt, het dubbelleven stopt niet als je met het werk ophoudt, het wordt verlengd. Ik snapte nooit dat vrouwen die gestopt waren terugkwamen, en - ons omarmend als hun familie - zeiden: daar ben ik weer. Nu weet ik waarom ze dat deden."

Geen spijt
Spijt heeft ze niet. "Ik heb het geldprobleem opgelost, al heb ik er wel een ander probleem bij gekregen. Alleen kan ik dat misschien zelf nog oplossen. Als een andere vrouw mij zou vragen of zij het ook moet doen, zou ik zeggen: lees eerst mijn boek. Als jij denkt dat je dit aankan, moet je het doen. Maar de prijs is hoger geweest dan ik dacht."

Zelf loopt ze nooit meer over de Wallen, maar soms is ze op de Dam om een boodschap te doen in de Amsterdamse binnenstad. "Je bent zo geprogrammeerd. Voordat ik het weet ben ik dan al op de helft van de Damstraat, op weg naar de Wallen. Terwijl ik gewoon naar de Bijenkorf wilde gaan."

Achter het raam op de Wallen; mijn verhaal
Patricia Perquin
Prometheus Amsterdam
ISBN 978 90 446 20474, 17,95 euro

Patricia's plan om mensenhandel te bestrijden:
Eis dat ze goed Engels of Nederlands spreken en dat kunnen bewijzen. Als ze dat niet kunnen, is het onmogelijk dat ze zelfstandig om kunnen gaan met de Nederlandse bureaucratie voor prostituees. Ook kan met deze prostituees beter worden gesproken over eventuele misstanden, rechten en plichten.

Laat prostituees een ondernemingsplan schrijven en eis een bewijs dat ze een boekhouding kunnen bijhouden voordat ze zich inschrijven als zzp'er bij de Kamer van Koophandel. Als steeds vergelijkbare ondernemingsplannen opduiken, vat dat dan op als een signaal van uitbuiting.

Leg huisbezoeken af in Nederland voordat ze een vergunning krijgen om te werken. Laat het niet bij het (in de toekomst verplichte) informatiegesprek dat nodig is voor registratie als prostituee.

Controleer de bedrijfsvoering van de vrouwen. Halen ze zelf de condooms en andere middelen, doen ze de boekhouding zelf, weten ze welke bedragen ze binnenkrijgen, welke belasting ze afdragen, welke adressen en telefoonnummers voor hen belangrijk zijn?

Licht klanten veel actiever in over wat de werkelijkheid is van het sekswerk, zodat ze zelf veel actiever signalen doorgeven en zichzelf twee keer bedenken voor ze bij vrouwen binnenstappen met blauwe plekken, of tatoeages met initialen. Maak de meldnummers van mogelijke mensenhandel veel bekender.

Zorg voor vertalingen van 'Achter het raam op de Wallen' en andere boeken over prostitutie en mensenhandel die een eerlijk verhaal vertellen. Zo worden potentiële prostituees goed voorgelicht over de harde werkelijkheid, waar ze dan nog steeds voor kunnen kiezen, maar dan wel goed geïnformeerd én vrijwillig.

En om werkomstandigheden te verbeteren:
Een uniforme prijs voor kamerhuur in raambordelen, en huur op basis van een schriftelijk weekcontract.

Betaling per bankrekening (en niet cash), wat het probleem oplost dat exploitanten geen bonnen geven voor alle gewerkte dagen.

Regels bij ziekte, ongesteldheid of vakantie, bijvoorbeeld over invallers op de kamer. Behoud van het recht op terugkeer op een kamer bij tijdelijke afwezigheid. Nu durven veel prostituees niet afwezig te zijn uit angst hun raam kwijt te raken.

Maximeer openingstijden, bijvoorbeeld van 10.00 tot 02.00 uur in twee shifts en maximaal één shift per dag per prostituee, en doe dat landelijk. Dat laatste voorkomt dat prostituees van de ene stad naar de andere stad worden gebracht om daar nog een paar extra uren te werken.

Registratie van prostituees per shift bij een landelijk registratiepunt, vergelijkbaar met hotelregistratie van gasten, zodat nagegaan kan worden of prostituees meerdere shifts (moeten) werken en duidelijk is wat hun huurtijden zijn (die ze kunnen aftrekken van de belastingen).

Een permanent aanwezige toezichthouder van de exploitant in ieder prostitutiepand.

Een veel betere inrichting van de kamers. Belangrijke punten: betere stoelen (Arbowet!), goed bereikbare noodknoppen in iedere hoek van de peeskamer, voor iedere klant een nieuwe handdoek om op het bed te leggen, een goede keuken per pand, aparte heren- en damestoiletten, en veel betere klimaatregeling (de kamers zijn nu ijskoud in de winter en smoorheet in de zomer.

Kluisjes om telefoons, persoonlijke papieren en inkomsten in op te kunnen bergen.

Harde sancties bij overtreding van regels door exploitanten, met name sluiting van panden.

Regel financiële voorzieningen voor zelfstandig werkende prostituees beter, zoals een ziektekostenverzekering, eventueel polissen voor arbeidsongeschiktheid en mogelijkheden voor een hypotheek. Maak meer kosten aftrekbaar van de belastingen, met name werkkleding, maar ook mogelijk borstvergrotingen.




Lees verder na de advertentie

 
'Ik kan niet meer achter een raam zitten zonder naar mannen te lachen'

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie