Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Stille Hulp levert al zestig jaar bijstand aan oorlogsmisdadigers

Home

Van onze correspondent

berlijn – - Onmiddellijk na het einde van de Tweede Wereldoorlog kwamen nazi-sympathisanten in actie om oorlogsmisdadigers te helpen vluchten. Langs de zogeheten ’rattenroute’ hielpen ze onder anderen Adolf Eichmann en Josef Mengele naar Zuid-Amerika te ontkomen. Daarmee was de basis gelegd voor de vereniging Stille Hulp voor krijgsgevangenen en geïnterneerden.

De vereniging werd in 1951 in München officieel opgericht. Voorzitter was prinses Helene Elisabeth von Isenburg, die over goede contacten beschikte binnen de adel, de gegoede burgerij en de top van de katholieke en evangelische kerk. In de ogen van Stille Hulp waren de oorlogsmisdadigers ’rechteloze slachtoffers van de overwinnaarsjustitie’.

Aanvankelijk nam de vereniging het openlijk voor oorlogsmisdadigers op. Ze ondersteunde met petities en open brieven veroordeelde oorlogsmisdadigers en bood financiële hulp. Maar toen eind jaren vijftig de stemming in Duitsland begon om te slaan en de kerken zich uit de Stille Hulp terugtrokken, zette de vereniging haar werk in het verborgene voort.

De vereniging heeft zich onder meer ingezet voor de vrijlating van de ’drie van Breda’. Voor dat doel richtte ze zich onder anderen tot Alfred Dregger, CDU-fractievoorzitter in de bondsdag, die de Stille Hulp schriftelijk beloofde zich voor de ’krijgsgevangenen’ in te zetten.

De laatste jaren is Gudrun Burwitz-Himmler de spil en het uithangbord van Stille Hulp. Zij spreekt nog altijd met veel bewondering over haar vader, SS-leider Heinrich Himmler. Ze was goed bevriend met Florrie Rost van Tonningen, de ’zwarte weduwe’ van NSB’er Meinoud Rost van Tonningen. Bij hun huwelijk was Heinrich Himmler getuige.

Stille Hulp telt steeds minder leden, maar dat zijn er nog altijd een kleine veertig. De vereniging krijgt geld uit giften en nalatenschappen. Volgens Andrea Röpke, die een boek schreef over Stille Hulp, liepen de jaarinkomsten soms op tot 150.000 euro. Met dat geld verzorgt de vereniging de oude dag van oorlogsmisdadigers en hun familie.

Röpke beschrijft onder meer hoe de voormalige voorzitter van Stille Hulp, Gertrud Herr, jonge neonazi’s op een scholingsbijeenkomst toespreekt. „In Auschwitz”, citeert Röpke, „heeft niemand ooit iemand anders opzettelijk omgebracht. De mensen kregen er alles wat ze nodig hadden om te werken. Ze werden beter verzorgd dan in normale instellingen.”

Stille Hulp heeft vele contacten met oude en nieuwe nazi’s. Ze onderhoudt banden met de ’Hulporganisatie voor nationale politieke gevangenen’, een soort opvolger. Die organisatie ondersteunt gewelddadige neonazi’s in de gevangenis. Het ministerie van justitie overweegt een verbod van die organisatie. Stille Hulp is nooit serieus in het vizier van justitie geraakt.

Lees verder na de advertentie
Heinrich Himmler met dochter Gudrun in maart 1938. ( FOTO AP) © ASSOCIATED PRESS

Deel dit artikel