Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Statussymbool: hoe welvarender India wordt, hoe minder vrouwen er werken

Home

Aletta André

Voor Indiase vrouwen, hier in New Delhi, geldt niet hoéven te werken als een statussymbool. © Getty Images
REPORTAGE

India’s welvaart groeit, maar de arbeidsparticipatie van vrouwen daalt juist. Liever zorgen ze thuis voor de familie.

“Ik besloot vijf jaar geleden al: zodra ik ga trouwen stop ik met werken.” In februari was het zover voor de 27-jarige Caroline Gupta. De dag na haar verloving nam ze ontslag bij het callcentrum waar ze werkte om zich voor te bereiden op haar bruiloft in juni. “Mijn hart zat er niet in”, zegt ze over haar werk. “En nu ik getrouwd ben, heb ik het erg druk met de zorg voor mijn man en schoonmoeder.”

Lees verder na de advertentie

De deelname van vrouwen op de arbeidsmarkt in India is met 26 procent bijzonder laag – er zijn slechts elf landen in een lijst van 131 waar het nóg lager is. Daardoor dragen vrouwen slechts 17 procent bij aan het bruto binnenlands product, vergeleken met bijvoorbeeld 40 procent in China. Volgens de Wereldbank zou de economische groei jaarlijks zeker 1,5 procent hoger kunnen zijn, als 50 procent van de vrouwen een baan zou hebben. Maar het gaat juist de andere kant op: in 2005 was de arbeidsparticipatie nog 35 procent. Hoe welvarender het land, hoe minder vrouwen werken, zo lijkt de trend in India.

Ik zorg graag voor mijn man. Ik geef hem elke avond een hoofdmassage

Caroline Gupta, huisvrouw

Zo begon Gupta op haar achttiende uit financiële noodzaak met werken. En ze is gestopt nu ze, via haar man, is toegetreden tot de hogere middenklasse. “We waren thuis niet arm, maar mijn ouders hadden mijn hulp nodig nadat mijn vader ziek thuis kwam te zitten. Mijn twee jongere broertjes zaten nog op school.”

Naast haar baan haalde ze op afstand een bachelordiploma in marketing. Intussen leerde ze haar man kennen: een financieel manager in hetzelfde bedrijf. Hij komt uit een aanzienlijk rijkere familie. “Ze hebben hun eigen huis met drie verdiepingen”, vertelt Gupta. “Ik heb twee schoonmaaksters om me te helpen in huis.”

Status

De kersverse huisvrouw geniet van haar nieuwe rol, en de status die ze heeft als jonge vrouw die voor het geld niet hoéft te werken. Ze woont niet alleen samen met haar man, maar ook met haar schoonouders en twee zwagers, die beiden nog niet getrouwd zijn. “Ik moet veel tijd doorbrengen met mijn schoonmoeder, dat hoort erbij. Alle mannen werken buitenshuis, dus ze heeft mij als gezelschap nodig. Ze vertelt me veel verhalen. En wanneer mijn man thuiskomt, wil hij ook met mij praten over zijn dag. Ik zorg graag voor hem. Ik geef hem elke avond een hoofdmassage.”

Caroline Gupta: 'Mijn man zet elke maand 20.000 roepies op mijn rekening, en ik hoef niet uit te leggen waar ik het aan uitgeef.' © Aletta André

Een traditioneel Indiaas huishouden is veeleisend, zelfs voor een vrouw met huishoudelijke hulp, zoals Gupta. Naast de liefhebbende aandacht voor schoonmoeder moet er drie keer per dag een warme maaltijd worden gekookt en nog eens drie keer per dag een zorgvuldig bereide pot kruidige thee. Daarbij daalt het stof neer met een snelheid die een bezem nauwelijks kan bijhouden.

Veiligheid

Ook andere factoren houden vrouwen thuis.  Zoals de veiligheid. Vooral in de steden weerhoudt seksueel geweld op de werkvloer en een gebrek aan veilig openbaar vervoer vrouwen ervan een baan te zoeken. Bovendien is het gedachtegoed op veel plekken nog conservatief. Het idee van een vrouw die buitenshuis werkt, waardoor zij mogelijk met vreemde mannen praat en een zekere mate van vrijheid en financiële onafhankelijkheid verwerft, wordt vaak niet geaccepteerd. In de kranten verschijnen verhalen over vrouwen die om deze reden door familieleden zijn mishandeld of vermoord.

Gupta wil niet in haar nieuwe huis afspreken, ze praat liever bij een vriendin thuis. Maar ze staat erop te benadrukken dat niet werken in haar geval volledig haar eigen keus was. “Als ik zou willen werken, dan zouden mijn man en schoonouders mij steunen. En misschien ga ik over een paar jaar ook wel weer werken. Maar dan liever iets wat ik thuis kan doen. En pas als mijn kinderen naar school gaan. We krijgen hopelijk snel kinderen, en ik zou de zorg nooit aan een ander overlaten.”

En financiële onafhankelijkheid, is dat niet belangrijk voor haar? “Die heb ik nog steeds! Mijn man zet elke maand 20.000 roepies (240 euro) op mijn rekening, en ik hoef niet uit te leggen waar ik het aan uitgeef.”

In India is de helft van de bevolking 25 jaar of jonger. Daardoor komt er elke maand een miljoen mensen bij op de arbeidsmarkt. Dit wordt ook wel India’s ‘demografische dividend’ genoemd: het economische groeipotentieel doordat het grootste deel van de bevolking in de werkzame leeftijd zit. Trouw besteedt in een driedelige serie aandacht aan de kansen en complicaties die dit met zich meebrengt.

Lees ook:

Na een jaar bereikt #MeToo ook India. Vrouwen kunnen het niet bevatten

Een jaar na #MeToo in Hollywood is het ineens losgebarsten in India. Niet zonder gevolgen: drie journalisten namen ontslag, een filmproductiehuis werd ontbonden en een komiek werd op non-actief gezet.

Elke minuut verhuizen er dertig Indiërs naar de stad - op zoek naar werk, werk, werk

In India is de helft van de bevolking 25 jaar of jonger. Maandelijks komt er een miljoen werkzoekenden bij. Dat heet India’s demografische dividend: het potentieel voor economische groei. 

Deel dit artikel

Ik zorg graag voor mijn man. Ik geef hem elke avond een hoofdmassage

Caroline Gupta, huisvrouw