Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Songfestival als roze eredienst

Home

Henk Krol

Het Eurovisie Songfestival wordt steeds meer een feest van homo's. Die reizen met de kandidaat mee naar de plaats van actie, dit jaar Jeruzalem, of zitten aan de buis gekluisterd. ,,Hetero's kijken naar voetbalwedstrijden, dít feest is de Champions League voor homo's.''

Vanavond kun je in de meeste homobars een kanonskogel afschieten. Ze zijn uitgestorven. Tijdens de uitzending van het 44ste Eurovisie Songfestival zit een significant deel van de nichtenbevolking thuis aan de buis gekluisterd om te zien wie in Jeruzalem met de eer gaat strijken.

Om toch klanten te trekken hebben ten minste veertien 'blije' (de nieuwe Nederlandse vertaling van gay) uitgaansgelegenheden hun programma aangepast. Zo kun je vanavond bij eens zo strijdbare COC-afdelingen kijken naar het gebeuren dat inmiddels is verheven tot een soort jaarlijkse roze eredienst. Gay-bars in verschillende steden hebben een groot scherm in de zaak opgesteld. Zelfs de lesbo's doen mee: in Eindhoven is er in het vrouwencentrum een speciale ontmoetingsavond in het kader van het Songfestival. In het Amsterdamse café Montmartre hebben ze het helemaal bont gemaakt. De zaak is van voordeur tot herentoilet ondergedompeld in Songfestivalsfeer. Ze hebben gezorgd voor een live-verbinding met Israël en onze Nederlandse deelneemster Marlayne heeft haar medewerking toegezegd. Waarom is het Songfestival toch zo populair bij homoseksuelen?

Die vraag wordt me elk jaar opnieuw gesteld. Ik heb er geen afdoend antwoord op. Die belangstelling dateert al van voor de hilarische presentatie van Paul de Leeuw. Zelfs Jetty Pearl (Jetje van Radio Oranje), in 1956 de eerste Nederlandse deelneemster, vertelt me dat het toen al niet anders was. Van mezelf weet ik dat ik vanaf 1957, toen Corry Brokken won met 'Net als toen', elk jaar probeer die avond vrij te houden.

Jan Rot weet al evenmin waarom zoveel nichten gek zijn op het Songfestival. ,,Gewoon. Malle meezingliedjes, rare jurken, eendagsvliegen, oude diva's en toch ook weer spanning. Hetero's kijken naar voetbalwedstrijden, dit is hún Champions League.'' Jan Rot deed als Songfestivalfreak mee aan de jaarlijkse Eurovisienacht van de NCRV. De studio zat vol met andere freaks die getest werden op hun Songfestivalkennis. Volgens Jan Rot waren vrijwel alle deelnemers nicht.

Journalist Maxim Bezembinder, die voor RTL4 shownieuws verzorgt en die we nog kennen als Frau Antje van de Gay Games, is ook zo'n Songfestivalgek. Hij kent alle feiten en feitjes uit zijn hoofd. Niet alleen wie er derde werd in 1969, maar zelfs wie de dirigent was van Malta in 1982.

Dit jaar ontstond er enige opwinding over het feit dat de in 1976 ingevoerde regel dat deelnemers in hun landstaal moesten zingen, werd opgeheven. Meteen waren er kamervragen van. . . Boris Dittrich, het D66-kamerlid dat minstens zo bekend werd vanwege zijn inzet voor de homo-emancipatie.

Nederlandse deelnemers aan het Songfestival kunnen erop rekenen dat ze meteen worden verheven tot gay-idool. Dat geldt niet alleen voor de winnende diva's Corry Brokken en Teddy Scholten, maar ook voor deelnemers die laag eindigden zoals Greetje Kauffeld, die in 1960 tiende werd. Zij werd onlangs niet voor niets door Robert Long voor een cd-opname uit de mottenballen gehaald. Nichtenmoeder Anneke Grönloh kwam in 1964 niet hoger dan de tiende plaats, maar ze stond voor eeuwig op een roze voetstuk. Later werd dat mechanisme nagevolgd door onder meer Conny Vandenbos, Sandra Reemer, Maggie MacNeal (nog elk jaar de top-act bij het DamDinner), Ruth Jacott, Willeke Alberti, Mrs. Einstein en Edsilia Rombley.

Ik ben benieuwd hoe het de meereizende nichten op deze sabbat zal vergaan in het oerconservatieve Jeruzalem. De afgelopen dagen was het dolle pret in het veel progressievere Tel Aviv. Daar zijn ze de blije uitbundigheid wel gewend, maar in Jeruzalem keken ze al op toen ze hoorden dat Paul de Leeuw niet de presentator was van een lokale Amsterdamse homozender. Dat Paul bij ons wordt gezien als een van de grootste nationale tv-personalities is voor veel orthodoxen even slikken, maar na de overwinning van de transseksuele Dana waren ze toch al fervent tegenstander van dit hele verfoeilijke gebeuren.

Het allerleukst is de jaarlijkse Songfestivalavond in Beach Boy Bungalows op Gran Canaria. Rond het zwembad liggen 24 bungalows in een tropische tuin. Daar verblijven naast Nederlandse nichten ook veel gays uit andere landen. Traditiegetrouw zet iedereen vanavond het tv-tje uit de woonkamer op het terras. Gastheren Tom, Mathias en Alex lopen af en aan met verkoelende drankjes. Vorig jaar volgde men met een Internetverbinding de dolkomische beschrijvingen die door Maxim Bezembinder werden gegeven van de 'kleedjes' van de deelneemsters. ('Katarina uit Slowakije komt op in een soepjurk, die ze draagt met haar onderrok erboven'). Tegen het eind van de avond wordt er naast het zwembad een groot scorebord neergezet. Tom staat er dan naast, de viltstift in de aanslag. Alex gilt vervolgens beurtelings naar de gasten: ,,Shalom, may I have the votes from bungalow seven please.'' Tom noteert de uitslagen.

Ver na middernacht is het groot feest in Beach Boy Bungalows, net als in alle Nederlandse nichtenzaken, of ze nu wel of niet iets extra's hebben georganiseerd. Ze vieren er hún feestje. Dat doen ze precies zo in Tel Aviv, Antwerpen, Brussel, Keulen en Berlijn. Want dat het Songfestival is uitgegroeid tot een grote internationale nichtenkermis, dat is zeker.

Henk Krol is hoofdredacteur van de Gay Krant. Vanavond is op Nederland 2 vanaf 21.00 uur het Eurovisie Songfestival te zien met commentaar van Willem van Beusekom

Deel dit artikel