Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Simon Carmiggelt

Home

Auteur: Mas Papo

Jaren ben ik in de veronderstelling geweest dat onze buurman Simon Carmiggelt was. Mijn vader had in zijn kleine boekenkast tussen een paar doe-het-zelf boeken en een boek van Olaf J. de Landell, een grijs boekje staan met de titel ’Honderd Dwaasheden’. Op de achterkaft van het boekje stond onder de beschrijvende tekst een tekening van een ietwat melancholische, mistroostige, een beetje schuin van onderuit kijkende man. Een serie diepe rimpels in zijn voorhoofd, de dunne haardos slordig alle kanten op zwaaiend op het hoofd. Het was niet de tekening van een personage uit een van de verhalen, maar, volgens mijn vader, van de schrijver van het boekje: Simon Carmiggelt.

Toen wij ons nieuwe huis betrokken kwamen naast ons twee wat oudere mensen wonen. Ze hadden de kapperszaak enige tijd geleden verkocht en van de opbrengst hadden zij een doorzonwoning gekocht. Vanwege hun zaak waren ze geabonneerd op diverse bladen. Ze hadden deze niet opgezegd, maar meeverhuisd naar hun nieuwe woonplek. Volgens afspraak met mijn vader mocht ik eens per week de oude Panorama ophalen. De man wist dat ik het was, want ik klepperde altijd met de brievenbus. De adem stokte in mijn keel toen voor de eerste keer de deur open werd gedaan door een man met dezelfde meewarige en mistroostige blik, ietwat schuin omhoog kijkend, met haast nog diepere rimpels op zijn voorhoofd omdat hij schuin omhoog naar beneden moest kijken. Het was de man van de achterkant van mijn vaders boek. Hij keek mij aan en vroeg met een soort mompel in zijn stem wat ik kwam doen. Nadat ik van de schrik bekomen was, vertelde ik hem dat ik van hiernaast was en de oude Panorama kwam ophalen, zoals zij met mijn vader hadden afgesproken.

De man mompelde nog iets en slofte naar binnen terwijl hij mij wenkte hem te volgen. Toen we in de kamer stonden begon hij tegen mij te praten, maar ik verstond geen woord van wat de man zei en wist toen helemaal zeker dat hij Simon Carmiggelt moest zijn. Als je niet duidelijk kunt praten, moet je de dingen opschrijven bedacht ik me en nam het tijdschrift van hem aan. Verrukt draaide ik me om en rende met het tijdschrift onder mijn arm weer naar huis. Wij hadden een beroemde buurman!

Vele jaren later, toen ’Honderd dwaasheden’ al lang tussen mijn verzameling andere eerste drukjes van Simon Carmiggelt stond, las ik in de krant dat mijn buurman was overleden. Ik was te laat om de hele ceremonie mee te maken, maar toen ik aankwam zag ik nog net de kuif van Simon Carmiggelt achter een boom verdwijnen. Natuurlijk was hij het geweest die voor mijn buurman zijn laatste woorden had uitgesproken: „Het was zo’n man, die ook je buurman zou kunnen wezen, zo’n gewone man die op zijn tijd de Panorama las, eigenlijk een man precies als ik ”

Trouw gunt met ’Schrijf! in de krant’ beginnende schrijvers een plek in de papieren krant.

Deelnemen doet u echter via het deelnameformulier op internet. Dat vindt u op www.trouw.nl/schrijf. Op de site zijn niet alleen de geselecteerde verhalen terug te lezen, maar ook alle overige inzendingen.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie