Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Silbersee/Ragazze Kwartet Sarah's Passion

Home

PETER VAN DER LINT

KLASSIEK

**

Bomvol was het zondagavond in het Muziekgebouw aan 't IJ. Men was kennelijk nieuwsgierig naar de moderne passie 'Sarah's Passion', een samenwerking van Silbersee en het Ragazze Kwartet rondom de muziek van Arvo Pärt. Maar al na een halfuur verlieten de eerste nieuwsgierigen - kennelijk teleurgesteld, onaangedaan of geïrriteerd - de zaal. Druppelsgewijs volgden anderen hun voorbeeld, meestal heel zachtjes en schielijk, soms met hoorbaar en opzichtig vertoon.

Verdeelde reacties dus, want degenen die tot het eind bleven, floten en joelden na afloop enthousiast voor de uitvoerenden. Alleszins begrijpelijk vanwege het hoge muzikale niveau van de uitvoering van Pärts 'Stabat Mater'. Maar op de theatrale entourage was toch wel het nodige aan te merken.

Tien mensen op een podium met wat meubelstukken, in slowmotion bewegend, blikken vol betekenis de zaal in werpend. Als toeschouwer heb je geen idee waarom deze mensen daar verzameld zijn, wat ze met elkaar van doen hebben. Interactie is er nauwelijks, een eenzame danseres (toefje Pina Bausch) beweegt zich schijnbaar doelloos tussen de anderen door. Het moet iets met dood en geboorte te maken hebben. Daarover heeft filosoof Ger Groot aan het begin immers gesproken. De passage tussen ter wereld komen en het moment dat je die weer verlaat.

De Sarah uit de titel is de vrouw uit de Bijbel, die op haar 90ste nog een kind krijgt. Ze komt voor in een van Pärts stukken die deze avond gespeeld worden: 'Sarah Was Ninety Years Old'. Maar wat hebben al deze elementen met elkaar te maken? Waar is de dwingende dramaturgie in deze voorstelling? Dramaturgie zoals die te zien was in 'Trauernacht', de voorstelling die Katie Mitchell en Raphaël Pichon voor Aix-en-Provence en Amsterdam maakten rondom dood en rouw, met muziek uit Bach-cantates als uitgangspunt. 'Sarah's Passion' lijkt hetzelfde te beogen, maar blijft steken in onduidelijke bedoelingen en emotioneert daardoor nooit.

Dat in weerwil van de muziek die bij vlagen wonderschoon wordt uitgevoerd. Vooral de durf van de zangers van Silbersee moet hier geprezen worden. Sopraan Katharina Dain plukt zonder enkele moeite de hoogste tonen uit de lucht, puur en zuiver. Het Ragazze Kwartet, voor de gelegenheid teruggebracht tot een trio, is al even geconcentreerd bezig. Solène Beaudet tovert een mooi 'Fratres' uit haar cello. Maar de balans tussen deze sterke muziek en het zwakke concept van de voorstelling is helaas zoek.

Zeven voorstellingen t/m 20/3. www.silbersee.nl

Deel dit artikel