Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Scooters en djellaba's

Home

NATASCHA VAN WEEZEL

Lieve papa,

Lees verder na de advertentie

Is mama blij met het theepotje dat we bij de salafist op de hoek hebben gekocht? Ben je alweer bekomen van al die keren dat we bijna werden aangereden door complete gezinnen in djellaba op hun opgevoerde scooters? Mis je de vele moskeeën waar de imam vijf keer per dag tot het gebed opriep? En ben je nog erg teleurgesteld dat we uiteindelijk toch geen tijd hadden om kameel te rijden?

Vorig jaar bracht ik voor het eerst mijn kerstvakantie door in Marokko. Ik probeerde de vele verplichte kerstdiners in Nederland te ontwijken en bedacht dat het een goed idee zou zijn om naar een land te gaan waar Mariah Carey níet op alle radiostations tegelijkertijd wordt gedraaid. Het beviel zo goed dat ik sprookjesachtig Marrakech nu ook aan jou wilde voorstellen.

Hoewel je de eerste dag meldde dat je in een regelrechte cultuurschok verkeerde en het steeds over de dertiende eeuw had, kreeg ik uiteindelijk toch het idee dat je ons tripje fantastisch vond. Je blik sprak boekdelen toen je met het enthousiasme van een klein jongetje probeerde af te dingen tijdens de aanschaf van een rieten krukje. Het groepje hasj rokende hangjongeren voor ons hotel begroette je elke avond met een vriendelijk salam aleikum. Op het befaamde Jemaa-el-Fna plein, met de honderden eetstalletjes, noemde je alle standhouders mon ami, terwijl je aan je elektrische waterpijp lurkte en zij indruk op je probeerden te maken door met namen als Sonja Bakker, Herman den Blijker, Ahmed Aboutaleb, Ali B. en Gerard Joling te strooien.

Ik moet zeggen dat vooral je band met 'onze eigen hangjongeren' me verbaasde. We hebben de laatste jaren vaak meningsverschillen over moslims gehad. Als jij me vertelde dat je af en toe naar Amsterdam-West ging om te controleren of er niet al te veel salafisten waren bijgekomen, riep ik meteen dat er niets mis was met de islam als religie. Wanneer jij me voor groepjes Marokkanen op straat waarschuwde, lachte ik je uit. En nu leek het haast omgekeerd te zijn. Terwijl jij maar bleef benadrukken hoe lief je de Marrakchi's vond, raakte ik meerdere malen gefrustreerd door jongens die in mijn kont knepen en vrouwen in boerka die afkeurend naar mijn spijkerbroek keken. Ook begon ik krampachtig de mannen met baardjes, hoogwaterbroeken, kaftans en sokken in sandalen te tellen. Misschien kwam mijn plotselinge waakzaamheid doordat er overal beveiligingspoortjes en soldaten stonden. Daar schrok ik van, want een jaar geleden was er nog nauwelijks sprake van zichtbare beveiligingsmaatregelen. Toch raakte ik vertederd door Fatima, een berbervrouw die voor veel te veel geld een hennatatoeage op mijn hand wilde zetten. Ze was ervan overtuigd dat ik moslima was vanwege mijn grote bruine ogen.

Wat ik je wil vragen is: ben je na deze reis anders over Marokkanen gaan denken of sta je nog steeds wantrouwend tegenover moslims in Nederland? Ik hoorde je iets mompelen over 'aanpassen' en 'hier hoort het zo', maar kon dat niet goed plaatsen. Ik kijk uit naar je antwoord.

Liefs,

Vader Max en dochter Natascha van Weezel schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt

Deel dit artikel