Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Schuurs loopt altijd met de strijdbijl voorop

Home

Rob Velthuis

Als duurloper zocht hij op aarde de hoogste en laagste paden. Bekender is Lambert Schuurs als handballer met de tomeloze vechtlust en nietsverhullende meningen. Alles is extreem, zelfs afscheid nemen. Met een erewedstrijd (vandaag) van het Nederlands team. En van Sittardia, waar hij 21 jaar speelde, met het gevoel te zijn afgedankt.

SITTARD - Neerpelt deed, met goede bedoelingen, de verkeerde aanbieding. Slechts twee keer in de week hoeft Lambert Schuurs te komen trainen om er een 'supercontract' te krijgen. Laat de recordinternational (312 caps) gruwen van weinig arbeid...

Schuurs heeft in elk geval het gevoel door de Belgen op waarde te worden geschat. Nog geen jaar geleden was hij bezig zijn interlandcarrière af te ronden. Desondanks werd hij afgelopen seizoen door Sittardia-trainer Gino Smits naar het tweede team verbannen. Toen de hoop op een terugkeer ijdel bleek, speelde Schuurs twee maanden voor Neerpelt, waarmee hij prompt de beker won.

Dat hij er niet blijft, heeft met reisduur te maken. Als directeur van een textieldrukkerij, vader van drie kinderen en haast dwangmatig sporter, moet Schuurs woekeren met tijd. Met pijn in het hart koos hij afgelopen week voor BFC Beek. Liever had hij zijn liefde Sittardia, waarmee hij zes landstitels won, voor afglijden behoed.

Om zes uur begint een normale werkdag van Schuurs. Niet zelden heeft hij er dan al een looptraining op zitten. Als hij op zaterdagavond een handbalwedstrijd heeft gespeeld, slaapt hij op zondag uit: ,,Om zeven uur 's ochtends ga ik dan twintig kilometer hardlopen. Dan kan ik om negen uur met mijn dochter gaan tennissen.'

Dezelfde dochter die jarenlang in een speciaal gebouwde driewieler werd voortgeduwd tijdens de hardlooptrainingen van haar vader. Om de pauze tussen twee handbalseizoenen te overbruggen, stort Schuurs zich in de zomer namelijk op ultralopen, berglopen en triatlons.

Vier jaar geleden werd hij derde in een van de zwaarste loopwedstrijden op het dak van de wereld, de Himalaya. In april daalde hij in een race over vijftig kilometer bergaf naar het laagste punt van de aarde, de Dode Zee in Jordanië. Ondanks zijn zware lichaamsbouw werd hij in drieënhalf uur beste Europeaan, achter drie Arabieren.

,,Dat zijn gigantische ervaringen, zo intens dat je bijna in trance raakt. In Jordanië vertrokken we bij 9 graden en finishten bij 35. Ik zoek het extreme, het onbekende. Elke twee jaar wil ik zoiets doen met mijn vriend Han Frenken, een ultraloper. Liefst zou ik deelnemen aan de Marathon des Sables (230 kilometer dwars door de Sahara, red), maar die krijgt helaas uitgebreid aandacht op televisie. vooral alle risico's en gevaren, zodat mijn vrouw daar tegen is. Nu zoeken we voor 2003 nog iets op de noord- of zuidpool.'

,,Misschien had ik bij nader inzien liever een individuele sport gedaan. Een handballer kan zich verbergen achter anderen. Als een loper niet verder kan, moet hij stoppen. En juist dan is het mooi om door te gaan. Ik heb de idiootste dingen gedaan. Lopen bij extreme hitte. 's Avonds een halve marathon lopen, een glas water drinken, slapen en 's morgens helemaal leeg weer een halve marathon lopen. Om omstandigheden na te bootsen.'

,,Ook in tophandbal moet je diep kunnen gaan. Maar veel spelers en trainers gaan niet tot het uiterste. Mijn tactische vaardigheden zijn niet mijn sterkste punt. Daar schaam ik me niet voor. Ik ben een vechter, loop altijd met de strijdbijl voorop. Maar in Nederland kiest men liever voor de weg van de minste weerstand, lekker rustig het seizoen doorkomen. Zeker een international moet buiten de club extra trainen. Dat onderscheidt je van de rest. Ik vind dat normaal, anderen zeggen: je bent gek.'

,,Dat moet de reden zijn dat Smits me bij Sittardia niet meer wil. Die wil alles gedoceerd. Nu gebeurt wat ik vorig jaar voorspelde: de club loopt leeg. Twaalf eredivisiewaardige spelers zijn vertrokken. Triest, deze afloop bij Sittardia is het dieptepunt in mijn carrière.'

Maar van stoppen is ondanks zijn 38 levensjaren geen sprake. ,,Ik kan niet stilzitten. Rustiger aan? Lariekoek, je kunt niet teren op je verleden. Ik doe alles met volle overgave en wil overal mee winnen. Zelfs het partijtje basketbal als warming-up. Ik vlieg door het leven, met sport als het ultieme genieten.'

Wel is Schuurs gestopt als international, voor de tweede keer overigens. De erewedstrijd die hem vandaag in Nieuwegein door het handbalverbond en het bestuur van de Haarlemse Handbalweek wordt aangeboden, vindt hij fantastisch. Hij speelt met ,,jongens waaraan ik een speciale herinnering heb' tegen het beste uit de eredivisie.

,,De periode met het Nederlands team is magnifiek geweest, met alle belevenissen, trips en vrienden. Alleen de prestaties waren niet denderend, we hebben nooit wat bereikt. We zijn een keer tijdens een WK in de B-groep gebleven omdat we één wedstrijd wonnen. Daar kick ik niet op.'

,,Duitsland hebben we verslagen in een vriendschappelijk duel. Dat was in 1983. Twee weken later werden we op het EK hier in Sittard door dezelfde Duitsers afgeschoten. Aan een goede individuele prestatie heb je dan niets. Je kunt beter één keer scoren en winnen dan tien doelpunten maken en verliezen. Je wordt afgerekend op de teamprestatie.'

Deel dit artikel