Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Schouten

Home

Rob Schouten

Van alles wat meetbaar is bestaat een gemiddelde, dus er zal ook wel een soort internationale modale wachttijd in winkels zijn.

Maar ik geloof niet dat we daar op zitten te wachten: wachten is cultuurgebonden. Zo troost het mij niet dat ze in Tsjaad veel langer in de rij staan dan hier, noch wekt het mijn woede op als blijkt dat ze het op Newfoundland veel korter doen. Het zou me niet verbazen als het getal van ieders wachten over een heel leven dicht bij zo'n cultureel gemiddelde ligt; toch tellen we onze zegeningen niet en voelen ons vaak gefrustreerd en benadeeld. Zo overkwam mij onlangs het volgende in de supermarkt. Het was (dankzij het weer of de vloed aan koopjes?) onverwacht druk, alle kassa's bulkten van de mensen. Maar opeens zag ik in een vergeten hoekje, half achter een stellage, een vrijwel lege kassa met maar één klant. Zeker net opengegaan. Het leek wel een soort douanepost voor vliegeniers en diplomaten. Met ferme pas maar beheerst, zodat niemand in de gaten zou krijgen wat ik ontdekt had en het effect weer teniet zou worden gedaan, liep ik er naar toe en terwijl ik mijn aankopen al op de band legde, sprak het meisje vastbesloten: ik ga sluiten meneer. Ik voelde van alles in mij opkomen dat verbeten moest worden en ik kreeg ter plekke een hekel aan het wicht dat mij opeens als een soort 'cockteaser' voorkwam: wel met je flirten en je verleiden en dan opeens wegwezen! Inwendig grommend ging ik in een andere, veel langere rij staan en ook nog achter mensen die ik anders met gemak voor had kunnen blijven. Maar ja, zo werkt het niet in Nederland: voorrang krijgen omdat je van een andere poort komt die net dicht ging. Vanuit een ooghoek zag ik een andere koper bij die vrijwel lege kassa weggestuurd worden en ik hoorde mijzelf denken: goed zo. Allemaal wijze lessen over lelijke gedachten, waar je een heel weekend nieuws mee begrijpt, besef je thuisgekomen. Neem Arafat en Barak. Wie wil er eerst? Wie meent recht te hebben op wat? Wie durft om voorrang te vragen voor zijn geplaagde volk? Denk ook aan de toeristen die allemaal tegelijk Kikkerland uit willen. Of aan Zimbabwe, waar ze in één klap van historisch onrecht afwillen en aldus nieuw onrecht voor lief nemen. Echt, één tochtje richting grutter en je bent weer bij.

Deel dit artikel