Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Schouten

Home

Rob Schouten

Zoals elke nette familie zijn ook wij Schoutens gebrouilleerd met een andere tak. Niemand weet er het fijne van, 'er is iets gebeurd', maar het gevolg is dat ik een deel van mijn neven en nichten nooit gezien heb en er mee zou kunnen huwen zonder dat iemand iets in het snotje had. Vetes zijn merkwaardige verschijnselen. Van een goede, rijpe vete weet je absoluut de oorzaken niet meer, maar dat geeft des te meer reden om haar vol te houden: er moet wel iets vreselijks zijn gepasseerd, anders ben je toch niet zo gebrouilleerd!

Het televisieprogramma 'Het spijt me' exploiteerde de vulgaire brouille: kwaaie familieleden, weggelopen kennissen vielen elkaar huilend in de armen en je begreep er niks van, noch van de problemen, noch van de verzoening. Van Jerry Springer moet het anders: daar rollen de onenigen scheldend en stompend de zaal uit. Boodschap: brouilles zijn er om te blijven. Maar niets haalt het bij de onmin tussen Nobelprijswinnaars Veltman en 't Hooft. Een volkomen gaaf exemplaar. Zelfs de specialisten kennen de oorzaak niet maar ze staat, als een soort verse natuurkundige ontdekking, sinds kort in de boeken en ik zie het er ook niet van komen dat ze daar direct ook weer uit verdwijnt. Alleen de aanwezigheid van de televisie bracht Veltman ertoe om zijn vroegere leerling te feliciteren, maar dat ging dan ook op de wijze der oorwurmen: 'van 't zelfde' gromde hij op de er door 't Hooft aan de andere kant kennelijk uitgeperste gelukswens, en direct daarop 'laten we het daar nu maar niet over hebben'. Een prima cursus 'Hoe houd ik mijn vete op teevee overeind'.

Buitenlandse televisiestations hadden het braaf over een 'Dutch pair' dat de Nobelprijs gewonnen had, en zo zag je ze dus direct voor je: twee geleerde koppen in witte jassen, vriendschappelijk naast elkaar boven een en dezelfde ontdekking, Pierre en Marie Curie. Op een of andere manier werkte het tafereeltje van het boze Nederlandse 'paar' daardoor als een merkwaardig toneelstuk, omdat de betrokkenen zich niet door de aanwezigheid van gasten en camera's lieten bewegen om hun vete vanwege de feestelijkheden te verdoezelen. Pure gevoelens van afkeer en niks 'het spijt me'. En je voelde: zelfs de Nobelprijs voor de Vrede zou hier niks uithalen.

Deel dit artikel