Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Schouten

Home

Rob Schouten

Ik sta voor de brug over de Amsterdamse Baarsjes. Sta, want de brug is open. Er komt een schip door gevaren. Er is geen ontkomen aan, ik denk aan Nijhoffs gedicht 'De moeder de vrouw'. 'Prijs God, zijn hand zal u bewaren', zingt de schippersvrouw, die Nijhoff aan zijn moeder doet denken. Even later gaat de brug weer dicht en zie ik dat de brugwachter een vrouw is. Genoeg aanleiding om aan Internationale Vrouwendag te denken, morgen.

Doet dat tegenwoordig eigenlijk nog wat, de vrouwenbeweging? De schippersvrouw van Nijhoff is van voor de emancipatie, geen eigen baantje op de wal, waarschijnlijk helemaal opgaand in het werk van haar man. De brugwachtster van erna, die heeft een werkkring die vroeger aan mannen voorbehouden was. Zo brengt een gemiddelde stadsbrug toch de hele ontwikkeling in beeld: valt er in onze tijd nog wat te emanciperen?

Ik heb mijzelf nooit een typische male chauvinist gevonden, voor wat dat waard is, en soms denk ik dat Nederland op zijn emancipatoire lauweren rust. Een aanzienlijk deel van mijn beroepswereld bestaat inmiddels uit vrouwen: de boekenredactie, Het Literaire Produktiefonds, Poetry International, het Fonds voor de Letteren, de Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam; overal vrouwen aan het roer. Ik geloof niet dat iemand dat nog opmerkelijk vindt. De tijd dat God zo nodig een vrouw moest zijn en dat het 'evrouwcipatie' moest heten, is allang voorbij. De vrouwenemancipatie in ons land is vanzelf in een redelijke, praktische fase beland. Toch voel ik nog weleens oude plukjes verkeerde gedachten. Zo ben ik ooit Evelyn Waugh pas gaan lezen toen ik ontdekte dat het een man was, en kon ik het jarenlang niet goed zetten dat Christina Ortiz en Martha Argerich veel beter piano speelden dan ik. Het is vreselijk en schandelijk, ik erken het en doe boete.

Ik ontveins me ook niet dat de fluwelen revolutie van de vrouwenbeweging me in slaap lijkt te hebben gesust. Moet er werkelijk nog iets gebeuren, moet er in ons land nog iemand wakker geschud worden? Of is het een dag waarop we maar weer aan derdewereldvrouwen moeten denken, aan boerka's en misplaatste onderdanigheid? Mij lukt het niet helemaal om Internationale Vrouwendag te vieren. Maar ik doe mijn best en denk er voor de brug voor de Baarsjes hevig aan.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel