Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Rondkomen van 80 euro per week

Home

Door van der Wiele

Een kwart van de kinderen die opgroeien in een bijstandsgezin is sociaal uitgesloten. Geen sport- of hobbyclub, geen uitstapjes, geen verjaardagen. Marian van Nieuwkasteele: „We doen het met wat we hebben, samen maken we het zo gezellig mogelijk.”

’Wij doen niets met Moederdag, waarvan moeten we dat doen?” Marian van Nieuwkasteele (46) haalt haar schouders op. Op de bank bij de televisie zitten haar dochter Gabi (17) en zoon Melvin (16). De jongste, Aisa (10), loopt buiten met een kippenkuiken in een hamsterkooi, een huisdier van een vriendinnetje in een naburige flat. De alleenstaande moeder woont met haar drie kinderen in een benedenwoning met een rommelig postzegeltuintje in de Rotterdamse Zuidwijk.

„Het is een achterstandswijk”, zegt Gabi, friemelend aan haar blonde haren. „De meeste mensen in deze buurt hebben geldproblemen. Voor jongeren is hier niets te doen. Je hebt wel speeltuintjes, maar als 17-jarige ga je niet op een schommel zitten.”

Met haar vrienden hangt ze rond in portieken, ze worden vaak weggestuurd door buurtbewoners of de politie. Soms zitten ze in een opgeleukte kelderbox van een vriend.

Bij slecht weer neemt Gabi haar tien vrienden mee naar huis. „Dan ga ik naar mijn vriend die verderop woont”, zegt moeder Marian. „Zeven jaar geleden heb ik een beroerte gehad. Ik kan die drukte niet aan. Maar ik heb liever dat ze hier binnenzitten dan dat ze de straat op gaan. Ze komen makkelijk in aanraking met drugs. Vroeger kon je voor twee kwartjes naar de soos, dat is niet meer. Vanuit de politiek wordt dom geredeneerd: dan gaan ze daar drugs dealen. Maar daar doe je dan toch wat aan?”

„Op mijn dertiende ging ik de verkeerde kant op”, vertelt Gabi. „Ik was jong en dom. Ik ging wiet roken. In de gabbercultuur waar ik in zat wordt veel drugs gebruikt: cocaïne, speed, ghb, pillen.”

„Dat is het ergste voor je kind”, zegt Van Nieuwkasteele. „Als ze met dat soort vrienden omgaan, probeer ze dan nog maar wijs te maken dat die drugs helemaal niet goed zijn. Gabi vond me hopeloos ouderwets.”

„Huiselijk geweld is ook een reden waarom het met veel kinderen misgaat”, vervolgt Gabi. In de jaren dat de vader van Aisa bij het gezin woonde, werden Gabi en Melvin daaraan blootgesteld. Melvin vat samen: „Dat was pijn, haat en bang zijn.”

„Je schaamt je, dus je houdt je mond. En je gebruikt drugs om het te verwerken”, zegt Gabi. In die tijd stapte een politieman op haar af om te waarschuwen voor haar vriendje, een loverboy. Gabi zucht: „Daar kwam hij een jaar te laat mee.”

„Toen de kinderen kleiner waren heb ik geprobeerd weg te komen uit deze buurt. Ik heb een paar jaar in een dorp gewoond. Time-out. Daar werden we met de nek aangekeken. Die kinderen gaan voetballen en op majorette, dat konden wij niet. We voelden ons buitengesloten, dus we zijn teruggegaan naar Rotterdam.”

„Hier voel ik me niet buitengesloten”, zegt Gabi. „Je hebt hier tenminste niet van die huppelkutten die denken dat ze alles zijn omdat ze alles van hun mammie en pappie krijgen. Ik heb nu een leuke vriendenkring.”

Op zaterdagavond blijft Melvin thuis. Geen feestjes. Zelfs zijn verjaardag viert hij niet, al zou hij wel willen. Gabi pakt het praktisch aan. „Vrijdag gaat ze naar ’Snollywood’”, grapt Van Nieuwkasteele. „Daar gaan meisjes voor een Breezer met iemand naar de wc.” Ze maakt het gebaar van een seksuele handeling. Op vrijdag mogen meiden gratis naar binnen bij discotheek Hollywood. Giechelend ontvouwt Gabi haar tactiek: „Negen van de tien keer krijg ik gratis drankjes aangeboden. Ik pak ze van de bar en tot ziens. Een drankje kost 2,50 euro, dat is mij te duur.”

Van Nieuwkasteele is, vanwege rugklachten, voor honderd procent afgekeurd. Haar arbeidsongeschiktheidsuitkering van 2100 euro maakt de uitkerende instantie over aan de schuldsanering. Daarvan komt 841 euro ten gunste van het gezin. Na aftrek van de vaste lasten krijgt Van Nieuwkasteele wekelijks 80 euro huishoudgeld. Haar schuld bedraagt 6500 euro. „Ik zit drie jaar in de schuldsanering dus ik zou nu schuldenvrij moeten zijn, maar onlangs kreeg ik te horen dat het afbetalen nu pas gaat beginnen.”

Van Nieuwkasteele heeft geen zicht op wat er mis is gegaan bij de schuldsanering. Zij en haar kinderen moeten nog eens drie jaar op een houtje bijten. Melvin kijkt boos. „Dat ze je maar 80 euro geven terwijl ze weten dat je thuis drie kinderen hebt. Zoek het maar uit. Onze schuld is inmiddels al vele malen afgelost, waar blijft dat geld?”

Melvin kan moeilijk accepteren dat er geen geld is voor extra’s. „Hij wil elke vrijdag 10 euro van me hebben voor shag en wiet”, zegt zijn moeder. „Dan hebben we de grootste bonje. Hij moet maar een baantje zoeken.”

Van Nieuwkasteele heeft geen idee hoe zij zouden moeten overleven zonder de voedselbank. Ze is acht jaar vaste klant. „We worden doodgegooid met macaroni”, zegt Gabi terwijl ze shag in haar sigarettenmachine propt. Grinnikend trekt Van Nieuwkasteele haar keukenlades open om te laten zien dat la na la gevuld is met pakken pasta. In een bovenkastje staan twaalf potten pindakaas.

Melvin leert voor hovenier, na de zomer gaat hij vier dagen werken en een dag naar school. Gratis. „Liever was ik kok, maar de opleiding is te duur. Die droom heb ik laten varen, dan had ik gezegend moeten zijn met andere ouders.”

„Sorry mam”, fluistert Gabi haar moeder toe. Gabi zou het liefst schooljuf worden. Maar het pad van havo en pabo is ook voor haar een financieel onneembare vestig. Nu wil ze bij de landmacht, het liefst als militair, anders als verpleegkundige. „Ik kan de discipline wel gebruiken en het betaalt goed. Ik wil mijn moeder helpen haar schulden af te lossen. En ik wil ervoor zorgen dat mijn kleine zusje niet in een situatie terechtkomt waar Melvin en ik in zitten. Ik wil dat zij leuke dingen doet en dat ze naar school kan.”

„Gelukkig leest mijn vriend deze krant niet”, zegt Gabi. „Hij weet niets over hoe het er hier thuis aan toe gaat. Ik schaam me. Ik wacht nog een tijdje voordat ik het hem vertel. Eerst wil ik hem vertrouwen en ik heb nog even nodig om moed te verzamelen.”



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie