Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Riccardo Cocciante: Mijn muziek is een huwelijk tussen twee culturen

Home

THESSA MOOIJ

Het concert van Riccardo Cocciante op 25 september in de Amsterdamse Stadsschouwburg is uitverkocht. Riccardo Cocciante, 'L'amore', Sony Music, 4784702/4. Eerdere cd's: 'Sincerità' (1983), 'Il mare dei papaveri' (1985), 'Eventi e mutamenti' (1993), eveneens uitgebracht door Sony Music.

Toen de zanger vorig jaar werd gevraagd om een paar nummers te zingen tijdens een Amsterdams optreden van Marco Borsato, wist hij niet zo goed wat hij moest verwachten van het Nederlandse publiek dat nog nooit van zijn naam had gehoord. Stomverbaasd was hij toen iedereen 'Sincerità' woord voor woord in het Nederlands meezong. “Een hele vreemde ervaring”, zo omschrijft hij de gebeurtenis achteraf, “niemand kende me qua uiterlijk, maar het hele publiek stond op de Dam mijn liedjes te zingen.” Echt verbazingwekkend is dit niet, want Cocciante schrijft schijnbaar eenvoudige composities, die zo sterk zijn, dat ze van Venezuela tot Canada uitwaaierden in het Frans, Spaans en nu ook in het Nederlands.

Speciaal voor het Nederlandse publiek is de cd 'L'amore' samengesteld, met de hoogtepunten uit Cocciante's lange carrière. Liefde is voor hem echter niet synoniem met allesverzengende passie, of met een lang en gelukkig leven. De liedjes van Cocciante bezingen de bitterzoete twijfels, de ochtend na een slippertje, het zwarte gat na een verbroken relatie. Dat de melancholie in zijn composities aan Franse chansons doet denken, is geen toeval. “Ik ben half Frans, dus mijn muziek is een huwelijk tussen twee culturen. Aanvankelijk was ik erg beïnvloed door de generatie van Brel en Brassens. Zij hebben de wereld laten zien dat liedjes niet alleen vermaak, maar ook kunst kunnen zijn. Toen ik uit Parijs terugkeerde naar Italië, leerde ik de Italiaanse muziek kennen, die veel minder beladen is. Langzamerhand heb ik toen die twee stijlen verenigd. Mijn muziek is niet bepaald luchtig te noemen, evenmin de teksten die ik in samenwerking met tekstschrijvers maak. Ik zing niet zomaar wat. Sommige teksten zijn met zoveel zorg geschreven, dat ze eerder in de buurt van de dichtkunst komen dan dat ze in de traditie van Italiaanse deuntjes vallen.”

Onverzadigbaar

Het schrijven van songteksten laat Riccardo Cocciante graag aan anderen over; bij hem draait alles om muziek. Met zijn spijkerbroek, gympjes en onbestemd jack ziet hij er dan ook uit als iemand die wel iets anders aan zijn hoofd heeft dan uiterlijk. Een onverzadigbare nieuwsgierigheid naar onbekende geluiden is een van zijn belangrijkste drijfveren. Hij heeft drie jaar in Miami gewoond om dichter bij de Latijns-Amerikaanse muziekwereld te zijn en Braziliaanse ritmes te absorberen. In de studio van zijn woonhuis speelt hij puur voor de lol house muziek. Als ik hem dan ook vraag wat hij na 23 jaar nog steeds het allermoeilijkste vindt, kijkt hij zijn elegant geklede echtgenote en manager aan. “Beslissingen nemen, niet waar?”, roept hij haar lachend toe. De cd 'L'amore' heeft hij zelf geproduceerd en gearrangeerd, maar die vaardigheden zijn hem niet aan komen waaien. “Je kunt slechts stap voor stap controle krijgen over alle aspecten van je muziek zoals compositie, produktie, arrangeren. Daar moet je alleen aan beginnen wanneer je zeker weet dat je het kunt.” Hoewel Riccardo Cocciante van a tot z de touwtjes in handen heeft, werkt hij het liefst thuis aan zijn composities. “Als ik een nieuw lied heb geschreven sta ik altijd voor het dilemma hoe ik het uit zal voeren, bijvoorbeeld met pianobegeleiding of met een heel orkest. Ik concentreer me dan urenlang op de muziek en probeer van alles uit. Zo maak ik keuzes over de manier waarop die compositie het beste aan het publiek kan worden gepresenteerd. Ik kan soms wekenlang met een synthesizer stoeien, maar als ik er eenmaal uit ben, gebruik ik natuurlijk echte instrumenten.”

Na het verschijnen van zijn eerste album 'Mu' in 1972, droomde Cocciante aanvankelijk van een carrière als zanger. Maar hij voelde zich niet thuis in de Italiaanse muziekwereld met haar corrupte San Remo Festival en de oppervlakkige deuntjes die er meedongen naar de hoofdprijs. Samen met andere jonge honden als Claudio Baglioni kwam hij in opstand, door simpelweg zelf de muziek te schrijven die hem voor ogen stond. Deze opstand had weliswaar niet het shock-effect dat punk een paar jaar later in de Angelsaksische cultuur zou hebben, maar toch neemt Cocciante het woord 'woede' in de mond wanneer hij terugdenkt aan die tijd. Het was niet gemakkelijk om sterke composities te maken met poëtische teksten in een wereld die door oppervlakkigheid werd en nog steeds wordt gedomineerd. En Cocciante wilde meer dan een kortstondige positie in de hitparade. “Onze generatie werd gedreven door een furieuze drang om een plaats in de wereld te veroveren. We deden ons best om er echt uit te springen. Van die drang om voor je eigen ideeën te vechten is weinig meer over. De huidige generatie van Laura Pausini en Eros Ramazotti bestaat uit vakkundige zangers, maar ze hebben de woede niet die wij voelden of de generatie van de beat-muziek vóór ons. Die wilden ook per se succes hebben, gewoon uit een soort overlevingsinstinct. Italië is nu een stuk welvarender dan twintig jaar geleden. Mensen hoeven niet meer te vechten voor hun bestaan en dat is ook in de muziek te merken.”

Deel dit artikel