Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Recht op zelfdoding

Home

Epemr. Ben Feijen

Ik pleit voor een ander antwoord op de principiële vraag: mag ik dood wanneer ik dat wil? Ik pleit om meerdere redenen voor het antwoord 'ja'. Allereerst word ik niet gehinderd door een geloof dat zegt dat het niet mag. Op de tweede plaats ben ik een voorstander van het recht op zelfbeschikking. Of ik wel of niet wil leven is mijn verantwoordelijkheid en niet die van een ander.

Daarnaast ben ik een voorstander van 'ontmedicalisering' van de doodswens. In de huidige regeling is dat niet mogelijk. Daarmee wordt tevens het probleem van professor Spreeuwenberg opgelost, die pleit voor een onderscheid tussen hulp bij zelfdoding in geval van ziekte en de hulp in andere gevallen (de Verdieping, 9 november). Alleen in het geval van ziekte ziet hij een taak voor de arts. Door het recht op (hulp bij) zelfdoding te erkennen is ziekte geen criterium meer.

Tenslotte verwacht ik dat door het onvoorwaardelijk toestaan van (hulp bij) zelfdoding het aantal mensen dat van het dak springt, zichzelf ophangt of voor de trein werpt, zal afnemen.

Wanneer we onvolwaardelijk besluiten dat iemand dood mag wanneer hij dat wil, moeten tenminste vijf vragen beantwoord worden (en waarschijnlijk nog een heleboel meer).

1) Moet de doodswens getoetst worden door een persoon of door een commissie?

2) Moet degene die dood wil dat zelf doen of mag/moet iemand daarbij helpen?

3) Als er hulp nodig is, wie mag/moet die dan bieden?

4) Waar moet het doden plaatsvinden?

5) Moet een leeftijdsgrens ingesteld worden?

Het antwoord op vraag 1 luidt: nee. De achterliggende reden voor een toetsing is de wens tot controle of de gedachte dat de ander tegen iets beschermd moet worden. Controle past niet bij zelfbeschikking en op dit punt ben ik niet 'mijn broeders hoeder'.

Het antwoord op vraag 2 en 3 luidt: degene die dood wil, draagt daar zelf de verantwoordelijkheid voor. Daarbij hoort dat hij het doden in principe niet aan een ander overlaat, maar het zelf doet. Ik kan mij echter uitzonderingen voorstellen, bijvoorbeeld de fysieke onmogelijkheid om de zelfdoding uit te voeren. In dat geval zal hulp geboden moeten worden, met nadruk op het woord 'moeten'. De hulpverlener mag nu nog weigeren. Daarvan is geen sprake meer als kiezen voor de dood een recht wordt.

Door de loskoppeling van ziekte en ondraaglijk lijden hoeft degene die hulp bij het doden verleent geen medicus meer te zijn. Ik pleit voor een aparte opleiding tot 'euthanasist', waar niet alleen de techniek wordt geleerd maar ook het zorgvuldig en met respect behandelen van de betrokkene.

Het antwoord op vraag 4. In principe kan de (hulp bij) zelfdoding overal plaatsvinden. Toch vind ik dat daar tevens toezicht wordt gehouden op de dodelijke middelen en het juiste gebruik daarvan.

De moeilijkst te beantwoorden vraag vind ik de laatste. Vanaf welke leeftijd is zelfdoding toegestaan? Voorlopig houd ik het op de leeftijd waarop we meerderjarig worden en volgens de wet geacht worden alle volwassen beslissingen te kunnen nemen, achttien jaar dus.

Deel dit artikel