Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Puck & Hans gooien het roer om

Home

JOSE TEUNISSEN

“Na 27 jaar zal het niet meevallen om over te stappen op een andere kledingstijl”, jammert een trouwe klant via de fax, “maar succes met jullie verdere toekomst.” Het is spijtig, maar Puck & amp; Hans houden ermee op. Na precies dertig jaar sluit het modepaar per 1 januari 1998 definitief de deuren van hun drie winkels, in Amsterdam, Den Haag en Rotterdam. En daarmee komt ook een einde aan een unieke episode in de Nederlandse modegeschiedenis.

Het blijkt alleen al uit de warme belangstelling van pers en publiek. Sinds het officiële bericht stroomt de pers massaal toe en komt er dagelijks fanmail van klanten binnen. Wanhoopskreten, maar ook dankbetuigingen. Voor het feit dat ze zich al die tijd veilig hebben gevoeld in hun kleren. “Onze klanten vinden het een shock dat we gaan stoppen, maar het gekke is dat ze ons nu pas laten horen wat we al die jaren voor ze betekend hebben”, constateren Puck & amp; Hans Kemmink verbaasd in de showroom boven hun Amsterdamse winkel. “Ze komen in de winkel vertellen welke kleren van vijf of tien jaar geleden ze nog altijd dragen”, vervolgt Puck. “Als ze dan iets uit de allerlaatste collectie meenemen zeg ik gekscherend: 'Je kunt in elk geval nog vijf jaar vooruit'.”

ETALAGE

Puck & amp; Hans begonnen hun modecarrière in de jaren zestig, de tijd van de allereerste boetieks met unieke zelfgemaakte kleding. “Puck was een gediplomeerde vakvrouw”, memoreert Hans, “ik was fotograaf en wist van niets. Ik dacht nog dat iedereen maat 34 had. Met lapjes van de markt en restanten van de zolder naaiden we de eerste collecties in elkaar. Pas toen we gespaard hadden konden we onze eerste echte inkopen gaan doen in Londen. We waren heel creatief in die tijd. Ik maakte bijvoorbeeld riemen van toiletdekselscharnieren. Die werden zo populair dat ze zelfs in Parijs werden verkocht.”

Aanvankelijk concentreerde Puck zich op het ontwerpen. Hans deed het zakelijke deel, maar stortte zich ook vol overgave op de etalage die hij dertig jaar lang origineel wist te houden. Ze werden zelfs een herkenbaar handelsmerk van Puck & amp; Hans. “In onze eerste winkel”, vertelt Hans wijd gebarend, “timmerde ik een podium in de vorm van een bloem en ik schilderde de boel van binnen en buiten pimpelpaars. Dat ging toen veel te ver. Op last van de huiseigenaar moest ik de pui binnen vierentwintig uur overschilderen.”

De mode van nu is ook veel behoudender dan toen”, voegt Puck toe. “In de jaren zeventig had je een ontwerper als Fong Leng en een Mathilde Willink die de meest extreme creaties met flair droeg. Wij deden daar ook aan mee. We tutten ons toen ook een weekendlang op om uit te kunnen. Het was allemaal veel expressiever. De jonge ontwerpers van dit moment hebben het moeilijker. Wie nu begint heeft een startkapitaal nodig, een marketingplan enzovoort, terwijl wij onze bonnetjes gewoon nog in de schoendoos hadden.”

MULTIFUNCTIONEEL

De tijden mogen dan veranderd zijn, het heeft aan de basisfilosofie van Puck & amp; Hans weinig veranderd. Hans: “In de 'sixties' maakten we unieke kleren die anders waren dan wat er in de gewone winkel te vinden was. Op die filosofie hebben we al die jaren doorgeborduurd. Dat betekent automatisch ook dat we voor een klein publiek zijn blijven werken. Voor de echte modeminnaars. En dat zijn er maar weinig in Nederland.”

Puck: “Wij zijn ook niet te vergelijken met de echte couturiers. Wij houden onze kleding betaalbaar en wij maken draagbare kleren die multifunctioneel zijn. Daarin zijn we opgevoed door onze klanten. Die kwamen hier een jasje kopen voor een feest, maar wilden dat ook naar het werk aan kunnen. Typisch Nederlands, dat praktische. Wij houden daar zelf ook van, maar bij ons moest zo'n jasje wel iets bijzonders hebben: een leuk grapje, een mooi detail of een bijzondere stof.”

Dat kenmerkt een echte Puck & amp; Hans: hun ontwerpen zijn prachtig van kwaliteit en altijd zeer geraffineerd van constructie. Ze hebben er een trouwe klantenkring mee op weten te bouwen die intussen in leeftijd varieert van 18 tot 60 jaar. Met een aantal van hun ontwerpen hebben Puck & amp; Hans bovendien geschiedenis geschreven. Het Mariska Veres-vestje met vetersluiting (Mariska Veres was de zangeres van nummer-1 hit 'Venus' van Shocking Blue) uit 1968 werd beroemd, evenals het vest van aan elkaar gestikt antiek Indiaas sierband, dat door Jean Paul Gaultier midden jaren tachtig schaamteloos gekopieerd werd (Puck & amp; Hans vonden dat overigens een eer om door een vooraanstaande en door hen bewonderde ontwerper als Gaultier te worden nagemaakt). En ook dochter Carmen droeg een steentje bij met het Herald Tribune-overhemd uit 1992. Ze studeerde ermee af aan de Arnhemse mode-academie, maar maakte er tegelijkertijd een commercieel succes van in de winkel van haar ouders.

In Nederland werden Puck & amp; Hans al vanaf het begin als interessante modeontwerpers gezien. In 1987 kregen ze ook internationale erkenning toen ze samen met Calvin Klein en Romeo Gigli de Fil d'Or-prijs kregen. “Uitgereikt door niemand minder dan Karl Lagerfeld”, meldt Hans nog zichtbaar trots.

KUNSTGESCHIEDENIS

Puck trok zich enkele jaren geleden al voor een deel terug uit de winkel om zich aan een studie kunstgeschiedenis te kunnen wijden. Dochter Carmen sprong aanvankelijk in, maar werd uiteindelijk toch liever modefotograaf. Een vak waarmee ze op dit moment in Australië terecht is gekomen. “Voor haar is het daar prettig”, zegt Puck zonder spijt. “Ze kan daar vrij haar gang gaan. Hier werd ze gezien als de-dochter-van en dat werkte toch belemmerend.”

En nu wil Hans wat anders? “Het contact met de klanten blijft altijd leuk”, zegt Hans, maar er zijn meer leuke dingen in het leven. We maken nu dertig jaar vol en de volgende stap zou meteen veertig jaar zijn en dat is wat veel. De concrete reden om nu te stoppen is dat Puck haar studie kunstgeschiedenis wil afronden en ik gevraagd ben om de art-direction te doen van een film.

Daarvoor zetten ze alles zomaar overboord? Het getuigt van een optimistische levensinstelling. “Zekerheden heb ik altijd aan mijn laars gelapt”, zegt Hans beslist. “Toen we met de winkel begonnen, vroeg mijn oma zich al zenuwachtig af of ik niet beter een baan bij de PTT kon nemen. Zekerheid hebben we met die winkels natuurlijk ook nooit gehad. Bang om iets op te geven zijn we dus ook niet. Uit niets iets maken, dat blijft voor ons een uitdaging. We zijn allebei creatief en we vinden in de toekomst vast wel weer werk met losse modeprojecten.”

Achteraf beschouwd is die zorgeloosheid - ze noemen het varen op intuïtie - al dertig jaar hun belangrijkste leidraad geweest. Want als een ingeslagen weg niet beviel, werd het roer steeds radicaal omgegooid. “In de jaren zeventig hadden we bijvoorbeeld veel chiffon en zijden jerseys”, licht Hans toe. “Dat werd op een gegeven moment ontdekt als alternatieve trouwjapon. In het begin vonden we dat nog leuk, maar toen de families maar bleven toestromen, dachten we, weg ermee. Het was niet onze bedoeling om te eindigen als een commercieel bruidshuis.”

“Zo hebben we ook even een winkel in Parijs overwogen”, vervolgt Puck, “maar toen dat heel duur bleek en als consequentie had dat onze dochter Carmen daar naar school moest, besloten we daarvan af te zien en achteraf ben ik daar heel blij om. Hoe groter een bedrijf, hoe groter de zorgen. Wij hebben altijd met plezier kunnen werken.”

Deel dit artikel