Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Pret op het bureau

Home

RUUD VERDONCK

En dan is het nog even de vraag geweest of je die man niet als Franklin B. moest aanduiden in de krant. Maar dat bleek al snel onzin. Want de enige reden dat een berichtje over hem de media haalde, was het feit dat de Rotterdamse politieman erbij zingt. Voluit dan maar. Franklin Brown, die Nederland vorig jaar op het Eurovisie Songfestival vertegenwoordigde, is weer vrij man nadat hij weken opgesloten was wegens aanranding van collega's dan wel ongewenste intimiteiten aan het bureau.

Dinsdagavond probeerde hij bij Sonja Barend ('B & W' in oprichting bij de Vara) zijn zaak tot een nationaal debat te maken. Hij moet weliswaar nog voor de rechter verschijnen, de verdachte is daar niet verplicht naar waarheid te antwoorden, maar voor de televisie zette hij voor alle zekerheid, en al helemaal niet verplicht tot het spreken van de waarheid en niets dan de waarheid, zijn aanklaagsters naast zich in het strafbankje. Inderdaad, hij kneep wel eens in een bil, zo ging dat op het bureau, maar zelf werd hij ook wel eens in het kruis gegrepen door een vrouwelijke collega. Desgevraagd en ongevraagd kreeg hij wel eens het uitzicht op een blote collegiale borstpartij aangeboden. En weet u wat voor dromen over zijn fiere wapenstok zijn collega's via e-mail aan hem doorgaven?

Hier greep Browns bijzit even in. In een flits hoopte ik nog dat het niet weer die Moszkowicz zou zijn, want dan vermoed ik tegenwoordig meteen dat verdachte schuldiger is dan hij zich voordoet en bovendien straks aan de rechtbank ineens een stuk minder kans maakt. Maar reeds klonk het gehuilebalk van de man die de regie had over het optreden van zijn cliënt. Hoe Sonja Barend ook poogde de orde van de bijeenkomst in handen te houden, ze was hem daarmee voor een deel kwijt. Ze kon nog zo hard vragen om de zaak toch ook vooral buiten het verband van de muren van het politiebureau te trekken, steeds weer werd de tamelijk opgewonden sfeer onder de jongelui op de politieposten alom in het land tot een dermate bijzondere verklaard, dat daarop niet direct dezelfde normen van toepassing konden worden verklaard als langs de openbare weg gelden ten aanzien van, pak 'm beet, potloodventers. Ze zouden het anders willen, maar helaas.

Franklin Brown ging ter verdediging voluit in de aanval en kreeg voor zijn schets van de waarheid bijval van andere (deels ex-)politiefunctionarissen, die het probleem van de politionele opwinding kenden. Maar wie zegt mij dat de verklaringen en vooral de beschuldigingen van Brown klopten? Zodra een Moszkowicz erbij is hoor je van en over verdachten altijd verhalen waarvan je denkt: wat een buitengewoon vuig complot is hier gesmeed, is deze natie krankzinnig geworden dat elke keer weer eerzame huisvaders door politie en justitie op de meest vuige manier belasterd worden. Zoals men dan zegt: gaat boeven vangen of elkaar in het kruis tasten in plaats van mij te bekeuren wegens het rijden door rood licht.

Het hoort tegenwoordig bij de modernste vorm van rechtspleging, dat voorafgaande aan een rechtszaak gepoogd wordt de publieke opinie te beïnvloeden. Ja, maar zij deden het óók en nog veel erger, riep Brown de kijkers toe. Hij moet nu eenmaal ook zien te redden wat er nog te redden valt van zijn politie- en zangcarrière. Maar voor een fair bedoelde gang van zaken tijdens een praatprogramma is het noodzakelijk toch minstens ook al iets van de tegenpartij te horen. In dit geval dus: hoe is het mogelijk dat, als wat Franklin Brown vertelde maar voor de helft waar is, er zelfs maar één klacht over hem is ingediend? Sonja Barend vroeg er wel naar maar kreeg er geen antwoord op. Zijn de jongelui op de politieposten tegenwoordig niet alleen aanhoudend in alle staten van opwinding, maar ook nog zo dom of kortzichtig dat ze niet begrijpen dat ze met zo'n klacht zelf ook verdacht worden?

Of hadden ze in overmoed zoiets van: die Brown zal toch niet frank en vrij in de publiciteit durven te verschijnen met zijn waarheid. Misgegokt dan qua duo Brown-Moszkowicz. Die kregen en namen ruim de tijd voor een massage van de kijkers, bij wie het beeld moest blijven hangen: de dames waren er niet, Franklin Brown was er wel en gaf in alle openheid toe deelgenomen te hebben aan pret op het bureau.

Het kan - en dat ligt niet alleen aan Sonja Barend - nooit lang meer duren, of de verdachten en de advocaten melden zich met busladingen tegelijk bij de tv-studio's om hun zaak te bepleiten. Dan kun je later met een gerust hart voor de rechter verschijnen: laat die maar lullen.

Deel dit artikel