Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

popfestival

Home

SASKIA BOSCH

ROTTERDAM - Zes geluidstorens in een cirkel met daartussen doorzichtige doeken gespannen en een klankkunstenaar achter de knoppen. Meer was er gisteren op de negende editie van het Metropolis-festival niet voor nodig om het Zuiderpark in een gigantische openluchtclub te veranderen.

Dat house een van de belangrijkste muzikale vernieuwingen van de jaren negentig zou worden, werd aan het begin van dit decennium al snel onderkend. Maar slechts weinigen zullen verwacht hebben dat de dansmuziek zich in korte tijd explosief zou vertakken en verbreden en onder de naam 'dance' een van de pijlers van de hedendaagse pop zou worden. Bovendien is dance inmiddels ook een van de trekpaarden van de commerciële pop en zijn er steeds minder festivalorganisatoren die om dit genre heen durven.

Eerder dit jaar introduceerde Pinkpop een dance-tent en stond het programma van het Drum Rhythm Festival bol van de triphop en jungle. Ook het gratis Metropolis-festival presenteerde gisteren op de negende editie naast een op rock-georiënteerd west-podium op het oost-veld een keur aan aansprekende namen op het gebied van de internationale dance.

En omdat Metropolis een festival is dat pretendeert bij voorkeur 'in het diepe te duiken, op zoek naar onbekende, nieuwe bands en verschillende muziekstijlen' stond er uiteraard geen hitparade-house op het menu, maar de avant-garde van de internationale clubscene, zoals de Japanse vedetten Dj Krush en Ken Ishii en de Nederlandse dance-belofte Eboman.

Grote verschillen

Hoewel de Metropolis-organisatie met deze programmering aangaf de internationale dance-trends goed aan te voelen, waren de kwalitatieve verschillen van de optredens in de dance-arena behoorlijk groot. Zo demonstreerde de Belgische formatie De Puta Madre dat de hiphop bij de zuiderburen nog lang niet het niveau van de Nederhop heeft bereikt.

Het multiraciale septet mag in Belgie te boek staan als de nachtmerrie van Filip Dewinter, een droom van hiphop-fans bleken zij allerminst. De groep is al negen jaar actief in de rap, maar toch bleken de dj en zes rappers in Rotterdam niet tot meer in staat dan monotone beats en vlakke raps.

In scherp contrast daarmee stonden de rake raps van de Amerikaanse formatie The Roots, de band die van de financiële nood een muzikale deugd maakte. Het viertal uit Philadelphia had bij het begin van hun carrière geen geld om de kostbare dj-apparatuur te kopen en besloot derhalve alleen met drums en basgitaar aan de slag te gaan. Deze instrumentatie werd op Metropolis, aangevuld met een toetsenist, gehandhaafd en leverde een prachtig staaltje live-hiphop op. De bassist en de drummer zorgden voor een mix van soepele hiphop-beats en ontspannen jazz-ritmes, terwijl de toetsenist heerlijke groovy jaren zeventig deuntjes uit zijn instrument haalde en de beide opgewekte rappers het publiek met hun enthousiasme infecteerden.

Ken Ishii

Het oost-veld begon echter pas echt op een openlucht dansvloer te lijken, toen later op de dag Ken Ishii zijn opwachting maakte. Met zijn veelkleurige techno liet de man uit Tokio op overtuigende wijze horen dat Japan qua popmuziek meer te bieden heeft dan schattige meidengroepen die met Minnie Mouse-stemmetjes revival-pop maken.

Half verscholen achter een klein fortuin aan geluidsapparatuur strooide hij zijn dwingende house-beats en energieke en ruimtelijke samples over de bezoekers uit. Die reageerden aanvankelijk nog wat afwachtend, maar konden na een klein kwartier geen weerstand meer bieden, zodat het lommerrijke Zuiderpark gaandeweg veranderde in een zonovergoten nachtclub.

Deel dit artikel