Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Pesten, dat doet je kind toch niet?

Home

Sa'id Vanenburg en blogger en vader

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen in het leven van een kind, is wanneer hij of zij wordt gepest op school. © ANP
Opinie

Veel ouders zijn ervan overtuigd dat hun kind niet tot pesten in staat is. De werkelijkheid is helaas anders. Ouders moeten daar veel alerter op zijn.

Nu de grote vakantie ten einde is, is het Grote Loslaten weer begonnen. Ik reken mezelf niet tot het groepje zogenaamde hyperouders, ouders die in de veronderstelling leven dat ze invloed kunnen uitoefenen op elk mogelijk aspect van het leven van hun kind. Dat neemt niet weg dat ik het liefst 24 uur per dag zou waken over het welzijn van mijn zoontje en hem zou willen beschermen tegen elk mogelijk ongemak.

Na ruim zes weken exact te hebben geweten waar mijn zoontje was en wat hij daar deed, heb ik hem nu weer voor een groot deel van de dag uit handen moeten geven aan school. Natuurlijk weet ik daarmee wel precies wáár hij is, maar wat er binnen die muren gebeurt, hoor ik hooguit achteraf.

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen in het leven van een kind, is wanneer hij of zij wordt gepest op school. Het zijn niet alleen de schooldagen zelf die een regelrechte hel zijn. Gepest worden op jonge leeftijd draagt vaak op negatieve wijze bij aan de vorming van het karakter en zelfbeeld. Veelal is dit dan ook direct van invloed op het verdere leven van het gepeste kind.

Het tegengaan van pesten is geen gemakkelijke klus. Het slachtoffer zelf spreekt zich zelden uit. Soms uit angst voor represailles die onvermijdelijk zullen volgen. Soms, en dat is misschien nog erger, omdat het kind er inmiddels zelf van overtuigd is dat het inderdaad 'minder' is dan de rest en het pesten dus logisch is. Veel ouders zijn blind voor de signalen die er vrijwel altijd zijn. Dit geldt zowel voor de daders als slachtoffers. Docenten zien het vaak gebeuren, maar zitten veelal met de handen in het haar wat betreft de oplossing.

Vorig schooljaar stond ik zelf elke week als stagiair voor de klas. Ik heb in verschillende groepen mee mogen draaien en zag het in elke groep gebeuren. Soms was de aanleiding duidelijk. Het maakt het pesten niet minder erg, maar het helpt bij het vinden van een oplossing. Zo was er een meisje in groep acht dat nieuw op school was. Op haar vorige school werd zij dusdanig getreiterd dat haar ouders besloten een andere school te zoeken, aan de andere kant van de stad waar niemand haar kende.

Maar ook hier was het vanaf de eerste week raak. Ze schiep er genoegen in grote verhalen te vertellen. Verzinsels die gemakkelijk werden doorgeprikt. Door hier steeds bijzonder heftig op te reageren, joeg ze de rest van de klas tegen zich in het harnas. Hoewel de groep zich massaal tegen haar keerde, bleef ze ermee doorgaan. Met zowel het meisje als haar ouders en de rest van de klas zijn veel gesprekken gevoerd. Aan het eind van het schooljaar nam het uiteindelijk af.

Moeilijker was het met een jongen uit een andere groep acht. Een aardige, welbespraakte jongen die op elk vlak goed presteerde. Helaas werd hij door een andere jongen, die zich graag liet gelden als het alfamannetje van de school, als een bedreiging gezien. Omdat de rest van de groep er alles voor over had niet in ongenade te vallen bij deze jongen, lieten zij zich makkelijk overhalen zijn kant te kiezen. Het slachtoffer werd dagelijks uitgescholden en zijn spullen werden kapotgemaakt.

De docent had er een dagtaak aan de daders te bestraffen, maar elke dag begon het opnieuw. Ook hier zijn veel gesprekken gevoerd. Met de hele groep, met de pesters en hun ouders. Veel ouders waren ervan overtuigd dat hun kind niet tot zoiets in staat was en dat het jongetje het er vast zelf naar had gemaakt. Het was aan de school om het op te lossen. De grootste bullebak van de groep werd uiteindelijk een schorsing in het vooruitzicht gesteld. Het resultaat was dat het slachtoffer voortaan buiten schooltijd in elkaar geslagen werd. Uit onmacht hebben zijn ouders besloten te verhuizen.

Vlak voor de zomervakantie stond ik aan het eind van de schooldag op het plein te wachten op mijn zoontje. De moeder van een van zijn klasgenootjes stapte op me af. Ze vertelde dat haar zoontje had verteld dat hij soms gepest werd door die van mij. Geschrokken hoorde ik haar aan, want ook ik was van mening dat mijn kind zoiets niet doet. Haar zoon bleek niet zo vaardig te zijn in het leggen van contact en drukte zich soms onbedoeld wat ongelukkig uit. De andere kinderen uit de klas reageerden hier vaak venijnig op, tot verdriet van het jongetje.

Ik heb hier lang over gesproken met mijn zoontje. Hij gaf direct toe dat hij wel eens gemene dingen zegt. 'Maar hij doet het ook', voegde hij eraan toe. Ik legde hem uit hoe woorden soms verkeerd over kunnen komen, dat het niet altijd zo bedoeld is. Dat je nooit met opzet iemand dient te kwetsen.

Ik sprak met hem over pesten, wat het is, wat het met iemand kan doen. Hij begreep het en beloofde plechtig het niet meer te doen. Voor aanvang van dit schooljaar heb ik er nog eens met hem over gesproken en ongetwijfeld komt het onderwerp vaker terug. Pestgedrag is niet altijd aangeleerd, maar dient wel altijd te worden afgeleerd. De school speelt hierin een belangrijke rol, maar de basis is de opvoeding en die begint thuis.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie