Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Pastoor verliest kort geding tegen dominee die zieke zalft

Home

Van onze redactie religie & filosofie

Op geen enkele manier is de president van de rechtbank in Arnhem tegemoetgekomen aan een rk pastoor die per kort geding een dominee had willen verbieden de ziekenzalving toe te dienen.

President mr. J.A.Z. Hooft Graafland volgde in zijn vonnis gisteren vrijwel geheel de redenering van advocaat mr. P. van Wersch, van het Radboudziekenhuis in Nijmegen, en van de gereformeerde ziekenhuispredikante S. Reeders. Zij hadden zich moeten verweren tegen pastoor R. Mutsaerts uit Millingen aan de Rijn. Deze verwijt de dominee dat zij twee stervende patiënten, parochianen van hem, zogenaamd het sacrament van de zieken had toegediend. Ze had daarmee de patiënten en hun familie bedrogen. Er is immers pas sprake van een 'sacrament' als het door een rk priester wordt toegediend. De rest is ,,religieuze flauwekul'', zo werd uit de mond van de advocaat van Mutsaerts, mr. B. Zegers uit Volendam, opgetekend.

Reeders en het ziekenhuis overtuigden met Van Wersch de president dat van bedrog geen sprake was. Ten eerste zegt mevrouw Reeders net als haar collega-dominees altijd heel precies wie zij is, wat zij kan en doet. Zij stelt zich voor als dominee, die geen sacrament kan bedienen in de zin die de rk kerk daaraan verbindt. Bovendien had ze zich, aldus Van Wersch, toch echt als man moeten vermommen, als ze zich als rk priester had willen voordoen. Binnen het (rk) ziekenhuis zijn daar duidelijke afspraken over.

Van Wersch noemde eerder Mutsaerts' eisen te bizar voor woorden. Ook het bisdom Den Bosch, baas van Mutsaerts, bleek ermee in zijn maag te zitten en vond de kwestie niks voor een kort geding. Zwak voor Mutsaerts was dat zijn zogenaamde mede-eisers -familieleden van de inmiddels overleden patiënt- niet kwamen opdagen. De president vond dan ook dat Mutsaerts zijn eigen, spoedeisende belang niet echt had aangetoond.

Hooft Graafland stelde voorop dat hij ,,met terughoudendheid kennis'' had genomen van het geschil, ,,alleen al omdat het niet aan het oordeel van de burgerlijke rechter kan zijn voorbehouden om vast te stellen of en in hoeverre bepaalde sacramenten en rituelen -al dan niet exclusief- deel uitmaken van een religieuze overtuiging en/of kerkelijke stroming''.

Mutsaerts wilde dat de rechter Reeders zou verbieden ooit nog rk zieken te zalven. Die eis ging de president veel te ver en was hem te ruim geformuleerd. Zo'n verbod voor onbepaalde tijd, zich uitstrekkend tot een niet nader te bepalen groep rooms-katholieken, ligt te ver buiten het belang van de eisers dat rechtens is te beschermen. Van enige onrechtmatigheid van de kant van ds. Reeders was Hooft Graafland niets gebleken.

De zaak van het Nijmeegse Radboud is de eerste in zijn soort, maar volgens Van Wersch liggen er meer te wachten. In veel zieken- en verpleeghuizen, in de krijgsmacht en de gevangenissen gaat de oecumene veel en veel verder dan in parochies en gemeenten. In ziekenhuizen vormen de pastores een team. Ze verdelen de patiënten niet per geloofsrichting, maar per etage. Ze nemen voor elkaar waar, maar houden rekening met uitdrukkelijke wensen van de patiënt. Ziekenzalving -in de rk kerk ook oliesel, sacrament der zieken of stervenden genoemd- behoort meer en meer ook tot het protestantse pakket. Zelfs in de Gereformeerde Bond, waar ze de roomse invloed liever buiten de deur houden, willen ze er wel aan. Pastoor Mutsaerts ziet overigens geen spoken: in ziekenhuizen en andere intramurale instellingen raken mensen tamelijk onverschillig voor de precieze denominatie of bevoegdheid van de pastor aan het bed.

Dit staat in zekere zin haaks op het streven naar een nieuwe herkenbaarheid van een rooms-katholieke identiteit, waar Mutsaerts een exponent van en een grote ijveraar voor is.

Deel dit artikel