Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Parijs-Roubaix / 'Zedelijke’ triomf van vergeten held

Home

Edo Sturm

Zondag wordt de 104de Parijs-Roubaix verreden. In de tweede editie in 1897 werd Mathieu Cordang slechts tweede door een val op de piste. Kleinzoon Stan wil de Limburgse held aan de vergetelheid ontrukken.

Mathieu Cordang was slechts 1 meter 61 groot en kon eten voor drie. In Frankrijk werd hij ’monsieur Tobacco’ genoemd vanwege zijn voorliefde voor grote sigaren. Hij was bevriend met Jaap Eden. Hij werd wereldkampioen en vestigde diverse wereldrecords. „En hij kon van zes meter afstand een kaars uitblazen”, vertelt zijn kleinzoon Stan Cordang, geboren in 1953.

Opa (1869-1942) heeft hij nooit gekend. Als kind was Stan Cordang al gefascineerd door de foto’s die aan de muur hingen in het bedrijf van zijn vader Jules. Van zijn vader hoorde hij verhalen over opa. Veel had Mathieu Cordang niet over zijn avonturen verteld. Hij had verbitterd afscheid genomen van de wielersport. „Het was een zwijgzame man. Hij is gestopt omdat hij te vaak was belazerd.”

Mathieu Cordang was einde negentiende eeuw een fenomeen. Dat wordt snel duidelijk uit alle informatie en boeken die zijn kleinzoon gedurende zijn leven heeft verzameld. Een memorabele prestatie leverde hij op 18 april 1897, in de tweede editie van Parijs-Roubaix. Cordang was al voor de start de grote favoriet. Het jaar daarvoor was hij immers wereldkampioen geworden op de 100 kilometer in Keulen. Bij Stan Cordang, APK-keurmeester uit Swalmen, hangt de gouden medaille van dat WK aan de muur in de huiskamer.

Het was slecht weer, die paaszondag van 1897. Het startveld telde 26 profs: twintig Fransen, vijf Belgen en Cordang. De Limburger reed vrij snel na de start alleen voorop. Hij pakte elf en zelfs twintig minuten voorsprong op het Franse idool Maurice Garin, die zes jaar later de eerste Tour zou winnen. De wegen waren bar slecht. Het stof van de mijnen had zich vermengd met de modder. Het was ’één slijkmassa’, schreef ANWB-blad De Kampioen destijds. Na een verbeten jacht van Garin, die als fietsenhandelaar uit Roubaix de wegen in het noorden als geen ander kende, werd Cordang in de finale bijgehaald.

Bij het binnenrijden van het velodroom –ook zondag het decor van de ontknoping– gebeurt het. Cordang neemt de eerste bocht te scherp en valt. Hij verliest 200 meter. Ze moeten dan nog zes rondjes rijden. Voor 15 000 ’geestdriftige’ mensen en onder ’daverende toejuichingen’ ontstaat een bloedstollend gevecht. Cordang komt dertig meter tekort. Hij gaat al voor de streep rechtop zitten „Garin valt uitgeput van zijn kar en wordt terecht geholpen, terwijl Cordang eenige oogenblikken later onder luid applaus met eene dikke gigerl-sigaar op het middenterrein verschijnt”, schreef De Kampioen. Hij mocht dan niet gewonnen hebben, hij was ’zedelijk de winnaar’. Dat schreef ook de Franse sportkrant Le Vélo. Zelfs Garin erkende dat Cordang de sterkste was geweest.

De vader van Stan Cordang heeft altijd verteld dat Franse toeschouwers zijn vader ten val hadden gebracht. De kleinzoon: „Ik heb er geen bewijzen voor gevonden. Ik geloof ook niet dat hij hem heeft laten winnen voor geld. Opa verdiende in die tijd kapitalen.’’

Cordang wijst op alle advertenties van banden- en fietsfabrikanten die reclame maakten met zijn grootvaders naam. „Er moet een boek over hem komen. Hij is altijd ondergewaardeerd geweest. Mijn opa was een groot kampioen. Jaap Eden wordt altijd en overal genoemd maar die leefde erop los, opa heeft hem uit de goot geholpen. Eden won alleen sprintwedstrijdjes. Opa reed wedstrijden van honderden kilometers. Drie keer is hij tweede geworden in de monsterklassieker Bordeaux-Parijs.”

In 1900 stopte Cordang. Hij werd eigenaar van een garagebedrijf. In 1942, stierf hij, aan een longontsteking. „Misschien is hij ook vergeten omdat hij een Limburger was. Dat was voor Holland heel ver weg.”

Deel dit artikel