Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Overeters blijven liever buiten schijnwerpers/'Ik belandde gewoon in een roes als ik at'

Home

Van een onzer verslaggevers

AMSTERDAM - In haar herinnering begon het op haar negende. De koekjes waren op. “Als een machine ben ik scheppen suiker naar binnen gaan werken en ik vond mezelf al veel te dik”.

Tineke is nu 21 jaar. Tussen de zwaargewichten en uitgehongerden begint ze 'haar evenwicht' te vinden. Tineke valt niet meer op. Ze heeft een normaal postuur, is wel wat onzeker, maar dat heeft te maken met haar functie op de open dag van de Anonieme Overeters. Als enige treedt ze, bij hoge uitzondering, naar buiten.

Het is een zonovergoten zaterdag. In de Andrieskerk in het Amsterdamse Buitenveldert laten de Anonieme Overeters de buitenwereld voor een keertje toe. Bij de ingang liggen talrijke folders op de bezoekers te wachten. Ze zijn te koop voor een gulden of twee kwartjes. “We willen geen subsidies en geen geld van sponsors. Niemand heeft iets te zeggen over de AO, er is geen leiding”, zegt Tineke.

De Anonieme Overeters hebben eenzelfde opzet als de Anonieme Alcoholisten. Er worden bijeenkomsten gehouden, waarin de deelnemers hun verhaal doen. Het enige dat ze bij elkaar brengt, is de wens van de drank af te komen of in dit geval van het dwangmatig eten. De deelnemers hoeven niet te zeggen wat hun achtergrond is, het mag wel. Buiten de sessies is het strikt verboden over een ander ook maar iets te onthullen.

Tineke worstelt een beetje met haar rol van gastvrouw. Ze wil best wat over de AO vertellen. Maar in de 'tradities' staat onder meer dat je nooit namens de Anonieme Overeters iets kunt vertellen. Je kunt je hooguit voor televisie-camera's bekend maken als iemand met een eetprobleem. En erop wijzen dat er zoiets bestaat als de AO.

Bijna alle belangstellenden hebben zo'n beetje alle diëten gevolgd die maar te bedenken zijn. Van op wetenschappelijke leest geschoeide tot de methode volproppen-en-vervolgens-braken. De producenten van laxeermiddelen hebben aan de meeste AO'ers een vermogen verdiend. Als het aan de bezoekers van de Andrieskerk ligt, raken diezelfde producenten aan de bedelstaf. De (niet-)eters die hier over de drempel stappen, hebben min of meer geaccepteerd dat ze aan een ziekte lijden die niet te genezen, maar wel te beteugelen is.

Het is een ziekte en zo moet er tegen dwangmatig overeten aangekeken worden, weet ook Tineke nu. “Iedere dag nam ik me voor: nu ga ik er echt wat aan doen. Maar om drie uur 's middags hield ik 't niet meer. Dan stopte ik me helemaal vol. Even de hond uitlaten en meteen weer snoep mee naar mijn kamer. Ik was puur aan eten verslaafd, ik belandde gewoon in een roes als ik at.”

Op haar achttiende lukte het haar een dieet vol te houden. Maar de balans sloeg dit keer naar de andere kant door: ze ging hongeren. Het mateloos diëten gaf haar een kick, geeft ze nu zelf toe: “Ik was me er heel erg van bewust dat ik het risico liep aan anorexia te gaan lijden. Dat wilde ik niet en via een vriend kwam ik bij de Anonieme Overeters terecht.”

De eerste bijeenkomst vond ze het maar een rare boel. Een beetje te spiritueel voor haar gevoel. Maar het was puur toevallig dat deze groep zo hemels zat te doen. Een andere bijeenkomst kan weer veel directer zijn, zo heeft ze inmiddels ervaren. “Ik werd gegrepen door het 12-stappenplan. Ik ben nu bij stap vier. Geweldig! Dat is het punt: inzicht krijgen in jezelf. Want je moet het helemaal zelf doen, de stappen zijn een leidraad. Je kunt als je wilt zeven dagen in de week naar een groep, dat geeft zekerheid. Ik ga nu nog twee keer in de week.”

Een enkele keer gaat Tineke wel eens na afloop koffiedrinken met iemand van de AO. Er ontstaan wel eens relaties, maar meestal gaat na afloop ieder zijns weegs. In een folder legt Bill W., één van de oprichters van de AA, uit: “In het begin was de anonimiteit niet ontstaan uit vertrouwen. Het was het kind van onze vroegere angsten. Onze eerste naamloze groepen van alcoholisten waren geheime genootschappen. Ofschoon we niet meer dronken, dachten we nog steeds dat we ons moesten beschermen tegen publiek wantrouwen en minachting”.

Maar er is nog een andere reden waarom de 'leden' van de Anonieme Overeters, vinden ze zelf, niet voor het voetlicht moeten treden. In één van de kleurige folders staat een indringende vraag: Wat als de verbreker van de anonimiteit terugvalt in dwangmatig eten? Voor het oog van de wereld mislukt de AO'er. Nee, voor de Anonieme Overeters kleven er aan publiciteit te veel gevaren. Liever heeft de AO 'stille successen'.

Deel dit artikel