Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Over het leven na de revolutie

Home

SANDER HISKEMULLER

DANS/THEATER

Dancing on the Edge Festival D-Sisyphe (Tunesië) **** Badke (Palestina/België) ***

24 uur eerder was het nog onzeker of de theatergroep uit Gaza definitieve toestemming zou krijgen om af te reizen, vertelde directeur Gary Feingold tijdens de Amsterdamse opening van het festival Dancing on the Edge. Kunstenaar zijn in het Midden-Oosten en Noord-Afrika vereist moed, met de vele (reis)restricties die worden opgelegd, en niet zelden de ronduit vijandige houding vanuit politieke of religieuze hoek. Dancing on the Edge, gepresenteerd in Enschede, Amsterdam, Den Haag, Utrecht, Rotterdam en Groningen, positioneert zich alleen al wat dat betreft als een onmisbaar platform, een veilige haven, voor internationale uitwisseling en reflectie.

Met hulp van het ministerie van buitenlandse zaken is het deze vierde editie wederom gelukt om groepen uit deze regio (Iran, Syrië, Palestina, Marokko en Tunesië) naar Nederland te krijgen. Wat de groepen bindt, is hun eigentijdse kijk op theater en dans en het licht die de voorstellingen werpen op hun respectievelijke samenlevingen. Daarom is deze editie extra interessant, nu het stof van de Arabische Lente in bijvoorbeeld Tunesië is neergedaald, en we via het medium theater iets van inzicht kunnen krijgen in het leven na de revolutie.

In de solo 'D-Sisyphe' laat de Tunesische acteur en danser Meher Debbich Awachri ons kennismaken met een man die gebukt gaat onder de eisen die de samenleving aan hem stelt. Slechtbetaald werk waar onder productieve hoogspanning van de 'nieuwe tijd' geen eer in kan worden gesteld, de druk van het familieleven, God aan wie verantwoordelijkheid moet worden afgelegd, en die hem niet meer lijkt te horen. Met een poëtische tekst, gebaseerd op het essay Albert Camus over de absurditeit van het bestaan aan de hand van de Sisyphus-mythe, zien we de man stilaan zijn greep op het bestaan verliezen. De Arabische woorden, in het Engels boventiteld, worden aaneengeregen tot een fysiek gedicht waarin Awachri's hele wezen opgaat. Prachtig is de onrust die hij hierin met zijn tanige lijf verbeeldt, nooit te veel, ondersteund door eenvoudige maar doeltreffende metaforen. Een houten balk staat voor het juk waaraan Awachri zich uiteindelijk weet te ontworstelen. Want 'D-Sisyphe' gaat ook over eigen demonen onder ogen zien en catharsis: een keuze voor leven, nooit opgeven.

Logisch om 'Badke' van de Vlaamse choreograaf Koen Augustijnen van Les Ballets de C de la B en tien jonge Palestijnse performers als officiële openingsvoorstelling te selecteren. Geen dansproductie was afgelopen jaar energieker, méér dartel en opzwepend. Met een eigen kijk op de volksdans dabke, krachtig in de Palestijnse samenleving aanwezig als ijkpunt voor een cultuur onder druk, maken de tien dansers er een een hypervitaal en superviriel dansfeest van. Inderdaad: superlatieven.

Positief is dat de muziek voor een eensgezinde energie zorgt, die de dansers evengoed ruimte biedt om te excelleren vanuit de eigen performance-achtergrond. We zien een slangenmeisje, twee hiphoppers, een traditionele dabkedanser; iedereen doet 'z'n eigen ding' met de dans en zweept de anderen daarin op. Niet zo sterk is dat dit ook meteen de kern is van de dramaturgie. Voor ruim een uur danswervelwind is dat te beperkt, maar een féést is het zeker.

Nog in Utrecht, Rotterdam en Groningen, www.dancingontheedge.nl

Deel dit artikel