Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ouders van misbruikte kinderen is jarenlang onrecht aangedaan

Home

ANDRÿ TRUYMAN

De auteur is tv-journalist.

De recente bevrijding van de twee verdwenen kinderen Sabine en Laetitia in België, de moord op Julie en Mélissa en de drie uren durende rechtstreekse uitzending van hun uitvaartdienst, dwingen mij de aandacht te vestigen op het onrecht dat ouders van mishandelde kinderen is aangedaan die nog altijd ijveren om genoegdoening. De minister van justitie heeft moeten toegeven dat al die Belgische ouders, die geloofden dat hun kinderen gevangen werden gehouden om te worden misbruikt door onmensen, niet echt au sérieux zijn genomen door politiediensten en justitie. De laatste twee meisjes zijn opgespoord en uiteindelijk bevrijd door de inzet van mensen, die wèl geloofden dat kinderen seksueel worden misbruikt.

De Belgische onthullingen leren mij ook dat er een stijgende behoefte is aan kinderen voor een wijdvertakte pornobusiness. Ook is het duidelijk dat het hier gaat om het produceren van video, die des te lucratiever is naargelang seks en geweld wreder en decadenter zijn. Er is een markt voor opnames van gebeurtenissen die niet zijn nagebootst, maar in werkelijkheid plaatsvinden: tot en met - al dan niet met riten begeleide - regelrechte kindermoord.

In Nederland is destijds een comité opgericht dat officieel meende te kunnen meedelen dat er in Nederland geen ritueel seksueel kindermisbruik voorkomt. Het denken dat mensen zo onvoorstelbaar met kinderen zouden omgaan werd van hogerhand gediscrediteerd. In België zijn dergelijke comité's uit den boze. Daar heeft men de bevolking waakzamer gemaakt door een indrukwekkende kerkdienst onder de leiding van een priester-arbeider in de aloude katholieke Saint Martinbasiliek te Luik. Terecht zette uw media-specialist Ruud Verdonck in uw krant van gisteren recht wat op uw kerkpagina “het ensceneren van een collectieve orgie van verdriet” werd genoemd. Hij miste het overnemen van de Belgische uitzending door Nederlandse tv-zenders.

Het niet uitzenden van het gebeuren in de Saint Martin was hoofdzakelijk een misser van de ideële omroepen, die zich onder één netmanager hebben gegroepeerd op Nederland 1. Daar toonde men bij het geluid van Radio 1 een samenvatting van teletekstberichten. Avro, NCRV, maar vooral de KRO, die in haar religieuze uitzendingen tegenwoordig tendeert naar een overleefde vorm van rooms-katholicisme (nog maar eens de oubolligheid van ene bisschop Gijsen op IJsland, afgelopen zondag!) hadden Nederland een grote dienst kunnen bewijzen.

Voor één keer was het duidelijk waarom de publieke omroep niet één pot nat hoeft te zijn. Een alerte ideële KRO had deze uitzending moeten overnemen. Om de twee weken zendt de omroep hier Belgische kerkdiensten uit. En uitgerekend deze, die mij als kijker diep heeft kunnen troosten en bezinning heeft bijgebracht, niet.

Dit was authentiek verdriet en ook een schrijnend onderhuids protest van de ouders tegen een overheid die faalde of corrupt is. Op het eind van een meer dan een jaar durende lijdensweg wilden zij geen afzonderlijke behandeling voor ministers en politici, zelfs niet voor de koning, die op het priesterkoor de dienst zou hebben bijgewoond. De minister van justitie zat gewoon in het publiek en de koning was 'om protocolaire redenen' weggebleven.

Ook uit journalistiek oogpunt was die uitzending via Nederland 1 nodig geweest. Het fenomeen van dit seksueel kindermisbruik, dat de laatste dagen zo schrijnend, kritisch én geloofwaardig op de tv (in het bijzonder door Witteman in Nova) werd belicht, had met deze kerkdienst via de Nederlandse omroep voorlopig een emotionele, katholiek geduide, bijbels gefundeerde en daardoor uiterst zinvolle afsluiting gekregen.

Deel dit artikel