Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Orpheline zaait fikse verwarring met vier actrices

Home

Remke de Lange

Je zou wat meer tijd willen doorbrengen met Renée (Adèle Haenel). © RV
Recensie

Orpheline
Regie: Arnaud de Pallières
Met Adèle Haenel, Adèle Exarchopoulos, Solène Rigot, Gemma Arterton

Pas aan het eind van het Franse drama 'Orpheline' denk je te snappen waar je naar hebt gekeken. Dat is, op de valreep, bevredigend en frustrerend tegelijk. Misschien wordt het verhaal onnodig ingewikkeld verteld, maar misschien beklijft de film juist wel daardoor.

Lees verder na de advertentie

Aan het begin komt een Frans-Engels sprekende vrouw (Arterton) vrij uit de gevangenis. Ze zoekt onmiddellijk contact met Renée (Haenel), een basisschooljuf die haar nog veel geld verschuldigd is. Even later wordt Renée gearresteerd, tot verbijstering van haar man met wie ze juist heeft ontdekt dat ze zwanger is. Misschien heet ze helemaal geen Renée. Vanaf dat moment gaat regisseur De Pallières steeds een stapje verder terug in de tijd, naar een jongere vrouw - of: een eerdere levensfase van Renée.

De makers raken verstrikt in verhaallijnen die soms te dicht bij elkaar liggen

Door uiterlijk nogal verschillende actrices om zich heen te verzamelen, zaait de maker fikse verwarring. Sandra (Exarchopoulos, uit 'La Vie d'Adèle') is het type twintiger dat in een bar onmiddellijk een oudere man aan zich bindt en zo in een wereldje van groot geld belandt. Karine (Rigot) is een dertienjarige bezaaid met blauwe plekken, een puppy van een meisje dat aanschurkt tegen iedere man die haar een beetje aandacht geeft - en haar vervolgens aftuigt of achterlaat. En ten slotte zien we de kleine Kiki, een kind dat op de autosloop van haar vader verstoppertje speelt met vriendjes en iets verschrikkelijks meemaakt.

De Pallières, eerder maker van het historische epos 'Michael Kohlhaas', schreef het scenario met Christelle Berthevas, die op zijn uitnodiging veel autobiografisch materiaal aanleverde. Zo bekeken is het het eenvoudigst om 'Orpheline' op te vatten als het verhaal van één vrouw, die om de zoveel tijd een nieuwe levensstap zet en met een andere naam het verleden achter zich probeert te laten.

Meer tijd met Reneé

Toch lijken het vier losse korte films, waarin hooguit terugkerende personages voor verbinding zorgen. Een wat ranzige suikeroom bijvoorbeeld (Sergi López, altijd een plezier om naar te kijken), die zich het lot van jonge meisjes lijkt aan te trekken. Tegelijkertijd wringt deze opzet een beetje. De makers raken verstrikt in verhaallijnen die soms te dicht bij elkaar liggen: weer ongezellige seks, weer misogyn geweld.

Uiteindelijk zou je als kijker wat meer tijd willen doorbrengen met schooljuf Reneé (formidabel gespeeld door Haenel), die met angst in haar ogen de zwangerschap uitzit en zich geen raad lijkt te weten met haar leven. Zij zorgt voor de emotionele raamvertelling die eindigt met een klap in je gezicht.

Een einde dat weer een nieuwe levensfase inluidt - of juist laat zien hoe alles begint.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
De makers raken verstrikt in verhaallijnen die soms te dicht bij elkaar liggen